Loreva
Loreva

Utwór 14 z 16

Serenada

Indyjskie zwiewne kwiaty, kwitnące raz w sto lat —  
o piękna, wyjdź z komnaty, 
jak księżyc spoza krat. 
Na harfie gram Ci słowa, 
które się lśnią jak żar — 
czemuż Cię otchłań chowa 
i Ty nie wstajesz z mar? 
Ach, głupcy nie szaleją — 
powiedział biedny Wil1 — 
w nim bogi płaczą, lwy się śmieją 
z przelotnych szczęścia chwil. 
A smutek go pożerał 
do Imogeny2 lic 
i kwiaty z drzew odzierał, 
rzucając w nicość — nic. 
Wyjdź do mnie, o królewno, 
choć mam żebraczy strój — 
a rzeką gwiazd ulewną 
firmament olśnię Twój. 
Lecz biedne drzewko zsycha, 
umarły siejąc kwiat — 
i piosnka we mnie ścicha 
jak więzień spoza krat. 
  1. Wil — William Szekspir. [przypis edytorski] ↩
  2. Imogena — postać z Cymbelina Szekspira [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Tadeusz Miciński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

W pośród Raju · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-posrod-raju/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis