Rozdział 4 z 36

Rozdział czwarty

jako dzieciątko było chrzczone i jak imienia Hieronima dostało.

Gdy przeszło czasu jeszcze mało wiele,
Chłopiec się zdawał żądać chrztu w kościel
Bo hałasował, krzyczał tak,
Że najwyraźniej dawał znak.

Ani spać nie chciał, ani nawet drzymać1,
Ani gałganka z cukrem w ustach trzymać,
Tylko wciąż wrzeszczał, co miał sił,
Jak gdyby za to płatny był.

Tak gdy poznano, że dziecko chrztu woła,
Sam Jobs senator poszedł do kościoła
I ceremoniał cały wnet
Od «a» zamówił aż do «zet».

Zaraz też w kuchni wszczęły się narady;
Swędy, pieczenie, torty, marmelady,
Piwo i wino, wódka, miód —
Wszystkiego tego było w bród.

Aż kumotrowie, krewni i sąsiady,
Babka, znajomi i kościelne dziady,
Wszyscy stanęli pięknie wraz,
Gdy oznaczony przyszedł czas.

Był więc zakrystian, pleban z formularzem,
Chłopak z ampułką2, stułą, trybularzem3,
A także panów Radnych rząd
I magistracki świetny sąd.

Trudno mi w regestr wpisywać tu gości,
Co udział wzięli w tej uroczystości,
I tylko jedno powiem to,
Że wszystko jakby z płatka szło.

Lecz kiedy miano już do stołu siadać,
Spór powstał, jakie dziecku imię nadać:
Piotr, Walter, Kuno czy też Hans,
Czy Jost, czy Herman, czyli4 Franz?

Żadne z tych imion, choć ich jest niemało,
Wszystkim się przecież podobać nie chciało,
Jednych Hans raził, drugich Piotr,
Josta chce kuma, Franza kmotr.

Powstało tedy znaczne zamieszanie,
Gdy każdy z gości wyjawiał swe zdanie,
Krzycząc, iż dziecka twarz i wzrost
Imienia jego żąda wprost.

Dopieroż pleban, co nie od parady
Miał głowę, rzecze: «Nie ma innej rady,
Tylko w kalendarz zajrzeć nam,
Co chłopak sobie przyniósł sam».

Bez dalszych tedy sporów zdjęto z ściany
Kalendarz lipski, dobrze już zszarzany,
Gdzie pod trzydziestym września w dół
Święty Hieronim stał jak wół.

Wnieśli więc goście, a także kumowie,
Powszechny wiwat za plebana zdrowie,
In pleno5 godząc całą rzecz,
Jakby ją ostry przeciął miecz.

Zaczem chrzest w dobrym odbył się porządku,
Do kresu swego krocząc od początku:
Sól, woda, olej, z świecy dym —
I oto nowy Hieronim!

A by uświetnić tę rodzinną scenę,
Jak mógł, tak każdy czynił sobie bene6
I aż do nocy prawie pół
Dzban był w robocie, fajka, stół.

drzymać — dziś popr.: drzemać. [przypis edytorski] ↩
ampułka — dzbanuszek, w którym w czasie mszy podaje się kapłanowi wino i wodę. [przypis edytorski] ↩
trybularz — kadzielnica. [przypis edytorski] ↩
czyli — czy z partykułą pytajną -li. [przypis edytorski] ↩
in pleno (łac.) — w pełnym składzie. [przypis edytorski] ↩
bene (łac.) — dobrze. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Karl Arnold Kortum

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Jobsjada · Okładka na podstawie: Tasteful Lighting, Orin Zebest@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Jobsjada · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kortum-jobsjada/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Maria Konopnicka

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.