Loreva
Loreva

Utwór 8 z 8

VII

Legie roboczych starły już swe moce, 
Spiesząc na zagon nieuchwytnych rojeń; 
Krew się polała, padły łzy sieroce, 
A chwasty rosną na miejscu uznojeń 
I tylko wiecznie ta gwiazda migoce, 
Co, mając w sobie jak gdyby upojeń 
Tęgość trującą, pcha wciąż nowe siły 
Za swymi błyski na kraniec mogiły. 
Oblany ogniem niezdrowych rumieńców, 
Jak liść, z topoli opadły, przegniły, 
Długie już wieki leci tłum szaleńców, 
Ginąc po drodze, którą mroki śćmiły, 
Choć mu się zdaje, że przed nim bez końca 
Smug swój rozwija złota jasność słońca. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kasprowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Na jeziorach włoskich · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-wichrow-i-hal-z-alp-na-jeziorach-wloskich/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis