Źródło i licencja tłumaczenia
Rozdział czternasty
który podaje kopię listu, jaki — obok wielu innych tejże treści — student Hieronim do rodziców pisał.
Niniejszym donoszę,
Że mi już dawno wyszły wszystkie grosze,
A iż jest bardzo trudny czas,
O drobną pomoc proszę Was.
Przyślijcie, bom już wysechł od boleści,
Iż się obywać muszę tak,
Jak najuboższy jaki żak.
Stół, opał, pokój, światło i bielizna,
Na wagę złota wszystko tu.
Więc czekam, jako kania dżdżu.
Co za koszt jest w tym Uniwersytecie,
Same kolegia — suma już...
Więc tu bez grosza ani rusz.
Nie odmawiajcie mi przeto pomocy
I te trzydzieści, albo i
Więcej, przyślijcie prędko mi!
Fryzjer i szwaczka, krawiec i szewczyki,
Atrament, pióra, papier, lak1,
Kosztuje wszystko drogo tak!
Użyję godnie — klnę się na me życie,
Drodzy Rodzice, gdyż ja sam
o najdrobniejszy grosik dbam.
Ja żyję w ciszy i unikam wrzawy,
I nie otwieram zgoła drzwi,
Z księgą zamknięty całe dni.
Tak się umartwiam, jak to czynią mnichy,
Herbatą tylko krzepiąc się,
Gdyż grosz wydawać — boli mnie.
Wprost nienawidzą mnie, choć nie wiem za co.
Mówią: «Na księdza rodził się,
Tak w księgach siedzi całe dnie!»
I tylko smutek i łzy w sobie duszę,
Z mej pobożności młodzież drwi —
Więc przysyłajcie prędzej mi!
Trwam na kolegiach jakoby z urzędu,
Dnia resztę, mimo głowy ból,
Nad książką ślęcząc niby mól.
Chwalą mnie oni, i to bardzo grubo,
Radząc to nawet, bym tak sił
Nie targał w pracy, z ludźmi żył.
Rodzice, wiele mówić nie przystoi,
To przecież śmiało powiem Wam:
Najlepsze z wszystkich stopnie mam.
Mózg od myślenia, od pisania ręka.
Tak się tu uczę. (À propos!
Śpieszcie z przesyłką, proszę, tą.)
I rozum kształcę, i zmysły hamuję,
Tak że i noce, tak jak dni,
Na medytacji schodzą mi.
I słowem wzruszyć tłumy zgromadzone,
Bom na dysputach wprawił się,
Iż mało kto prześcignie mnie.
Przysłać dukaty, które, jak deszcz kani,
Tak mi potrzebne — widzi Bóg! —
A wrócę księdzem w ojców próg.
Wziął sobie, aby nie tracić wieczora.
Dziesięć talarów płacę go —
Więc mi przyślijcie jeszcze to.
Że się mój surdut drze z tyłu po trosze,
Więc choćbym nie chciał, muszę chcieć
Na nowy z dziesięć także mieć.
I szlafrok w strzępy zdarł się aż do waty,
I z lewej nogi prawy but
Aż do napiętka jest — kaput!
Na me kolegia wcale iść nie mogę,
Proszę, by ojciec dodał mi
Cztery luidory3 albo trzy.
Że wprost śmiertelnie byłem tutaj chory,
Zapewniam wszakże, iż dziś znów
Prawie kompletnie jestem zdrów.
Osiem talarów sobie narachował,
A zaś olejki, proszki et
Altra4 uczynią dziesięć wnet.
Nie opłacone są aż do tej pory,
Dodajcie, proszę, abym mógł
Jak można prędko spłacić dług.
Tej mojej strzegła, też coś liczy sobie,
Więc złota sztukę, albo dwie,
Przyślijcie jej — na imię me.
Dla pokrzepienia subtelnej natury
Dukata-m winien, aż mi wstyd,
Cukiernikowi, co jest Żyd.
Rad bym był spłacić od jednego słowa,
Gdyż nade wszystko cenię ład,
Długów się strzegąc bardzo rad.
Summa summarum5, a także dukaty,
Których trzydzieści może mi
Plus minus starczy na te dni.
Iż w lewej nodze zwichnąłem był kostkę
I ramię-m złamał prawie wpół,
Ze schodów spadłszy na sam dół.
Coś porachował za balsam i maście,
I za spirytus, i za perz,
I to więc mi przyślijcie też.
Bom już i ręce wygoił, i nogi
I na kolegia co dzień znów
Chodzę, jak kiedy byłem zdrów.
Mówią mi na to tutejsi doktorzy,
Iż skutkiem wielkiej pracy mej
W trzewiach nabyłem wady złej.
Ciepły burgundus6 z cukrem i z muszkatem7,
Lecz by się wzmacniać winem tak,
Jest mi pieniędzy na to brak.
Tak na burgundus, jak i na muszkaty,
A ja zaręczam słowem, że
Wyleczę z moich cierpień się.
Tak ze trzydzieści talarów coś, w mieście:
Tę bagatelkę także wraz
Przyślijcie mi tu, proszę Was.
Mógł dostać jaką drobnostkę od Matki,
Cztery luidory, albo trzy,
Bardzo by miło było mi.
Niechaj i o tym z odpisu się dowiem,
Lecz w każdym razie: dobrym, złym,
Pieniędzy czekam w liście tym.
Siostry i braci mych do serca tulę
I uściśnienia łączę im.
Wasz przywiązany
Hieronim.
Najukochańsi i drodzy Rodzice,
Nie zwłóczcie, błagam Was co sił,
Bo z czegóż tutaj będę żył?
Coś dziesięć koron francuskich w odwodzie,
Lecz oto, z wielkim żalem mym,
Chwycił je jakiś anonim.
Abym niewinnie był dotknięty stratą,
Gdyż, drogi Ojcze, wiesz to sam,
Jakże ja tracić na tym mam?
Odnajdę łotra, choćby się miał schować
W ziemię, i prosto na stryk dam!
Niech dynda!
Zawsze Wasz ten sam.»
- lak — topliwa substancja stosowana do pieczętowania listów. [przypis edytorski] ↩
- folgować (daw.) — pozwalać sobie na coś. [przypis edytorski] ↩
- luidor (daw.) — złota moneta francuska. [przypis edytorski] ↩
- et altra (łac.) — i inne. [przypis edytorski] ↩
- summa summarum (łac.) — uwzględniając wszystko razem. [przypis edytorski] ↩
- burgund — wino z Burgundii. [przypis edytorski] ↩
- muszkat a. muszkatel — rodzaj słodkiego wina. [przypis edytorski] ↩
- ukontentować (daw.) — zadowolić. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Karl Arnold Kortum
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Jobsjada · Okładka na podstawie: Tasteful Lighting, Orin Zebest@Flickr, CC BY 2.0
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: CC-BY-2.0
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: cover
Jobsjada · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kortum-jobsjada/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Domena publiczna · Maria Konopnicka
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: translation
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.