Loreva
Loreva

Rozdział 70 z 76

25

«To on, on to sam! — w dobrze znanym tonie 
Cichy się głosek odezwał na stronie, 
A wyraźniejszy, gdy się zbliży trocha — 
Przyszedł popieścić... On mię zawsze kocha». — 
«Czy i ty!... — krzyknął, nie mógł skończyć mowy, 
Krew mu ustawnie zalewała usta; 
Przerywanymi tylko jąkał słowy, 
Gdzie się zdradzało zimnej krwi udanie 
I niewstrzymanej złości obłąkanie — 
Diable!... Kocham cię!... Ta krew... Kseniu... chusta... 
Zsadź mię... przeklęta!... Daj rękę... o droga!... 
Gdzie serce!... Diable!... Gdzie serce, kochanie!» 
I na bełkocie skończył mowę całą. 
Jak ostrze noża przykro zaskrzypiało!... 
I jęk śmiertelny wydała przebita. 
Liczne wokoło zagrzmiały kopyta: 
Otoczyli go polskie wojowniki. 
Poddaj się, poddaj! Nie pora do piki; 
Już marsz zwycięski muzyka uderza. 
Omdlały Kozak z uczuć zaburzenia, 
Z przewlekłej walki, ze krwi upłynienia 
Upadł na ręce pierwszego żołnierza. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Seweryn Goszczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zamek kaniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zamek-kaniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis