Rozdział 3 Wyścig szczurów i długa opowieść

Zgromadzenie na brzegu jeziora wyglądało naprawdę cudacznie: ptaki miały nastroszone pióra, a gryzonie przemoczone futerka. Każdy był zażenowany, zdenerwowany i jeszcze z niego kapało.

Wszyscy rozważali to samo zagadnienie: jak się teraz wysuszyć? Rozpoczęto debatę, a po kilku minutach Alicja przestała się już dziwić, że rozmawia ze zgromadzonymi całkiem poufale, jakby znała ich od urodzenia. Szczególnie długo dyskutowała z Lorą, która na koniec zaczęła się dąsać i powiedziała tylko: „Jestem od ciebie starsza, więc wiem lepiej”. Tego Alicja nie mogła przyjąć, bo nie poznała jeszcze wieku Lory, a Lora kategorycznie odmawiała zdradzenia, ile ma lat, tak więc nie było już o czym rozmawiać.

Wreszcie Mysz, którą pozostali darzyli chyba sporym szacunkiem, zawołała:

— Wszyscy siadać i słuchać! Zaraz wysuszę was na wiór!

I rzeczywiście, zebrani usiedli jednocześnie w kółku wokół Myszy. Alicja patrzyła na nią z wyczekiwaniem, bo czuła, że jeśli wkrótce nie wyschnie, dostanie kataru.

— A zatem! — zaczęła poważnie Mysz. — Wszyscy gotowi? Oto najsuchsza opowieść, jaką znam. Proszę wszystkich o ciszę! „Wilhelmowi Zdobywcy, cieszącemu się poparciem papieża, podporządkowali się pokrótce Anglicy, wytęsknieni silnych przywódców i przyzwyczajeni ostatnimi laty do kolejnych uzurpacji i podbojów. Edwin i Morcar, hrabiowie Mercji i Northumbrii...”

— Uch! — wzdrygnęła się Lora.

— Co proszę? — rzuciła Mysz uprzejmie, choć ze zmarszczonymi brwiami. — Mówiłaś coś?

— To nie ja! — zapewniła natychmiast Lora.

— Chyba jednak ty — powiedziała Mysz. — Będę kontynuować. „Edwin i Morcar, hrabiowie Mercji i Northumbrii, opowiedzieli się po jego stronie. Nawet arcybiskup Canterbury Stigant, wielki patriota, dostrzegł, że to...”

— Dostrzegł, że co? — spytała Kaczka.

— Że to — odparła ze złością Mysz. — Chyba wiesz, co znaczy „to”.

— Wiem, kiedy ja coś dostrzegam — wyjaśniła Kaczka. — Zwykle „to” oznacza wtedy żabę albo robaka. Ale co dostrzegł arcybiskup?

Mysz nie dosłyszała pytania i szybko podjęła opowieść:

— „...dostrzegł, że to moment, aby przybyć do Wilhelma wraz z Edgarem Athelingiem i zaoferować mu koronę. Początkowo Wilhelm postępował łagodnie. Jednakże bezczelność jego Normanów...” No, jak tam, moja droga? — Mysz zwróciła się do Alicji.

— Dalej mokro — przyznała ze smutkiem Alicja. — Wcale mnie to nie suszy.

— W takim razie — rzekł poważnie Ptak Dodo i podniósł się z ziemi — wnoszę o przerwanie posiedzenia w celu natychmiastowego zastosowania efektywniejszych środków zaradczych...

— Mów po ludzku! — rzuciło Orlątko. — Nie wiem, co znaczy co drugie z tych trudnych słów, i sądzę, że ty też tego nie wiesz! — Orlątko skłoniło dziób, żeby ukryć uśmiech, a niektóre ptaszyska zachichotały.

— Zamierzałem powiedzieć — ciągnął urażony Ptak Dodo — że najlepiej wysuszy nas wyścig szczurów.

— Czym jest wyścig szczurów? — spytała Alicja. Nie bardzo ją to interesowało, ale Ptak Dodo zrobił pauzę, jakby spodziewał się jakieś reakcji, a nikt inny chyba nie zamierzał zareagować.

— Najlepiej wyjaśnić to w praktyce — odparł Ptak Dodo. (A jako że jego pomysł może wam się przydać w któryś zimowy dzień, opowiem teraz, jak wyglądał wyścig).

Najpierw Ptak Dodo wyznaczył kolisty tor („Choć jego kształt nie ma wielkiego znaczenia”, zapewnił), a potem wszyscy zainteresowani zostali na nim rozstawieni, to tu, to tam. Nikt nie odliczył „Trzy, dwa, jeden, start”. Zamiast tego każdy uczestnik zaczynał biec, kiedy zechciał, i w każdej chwili mógł się również zatrzymać, przez co trudno było ustalić moment zakończenia wyścigu. Jednakże po trzydziestu minutach gonitwy, gdy wszyscy byli już całkowicie wysuszeni, Ptak Dodo niespodziewanie zagdakał: „Wyścig zakończony!”, a pozostali stłoczyli się wokół niego, zdyszani, żeby zapytać, kto właściwie wygrał.

Ptak Dodo musiał porządnie zastanowić się nad odpowiedzą. Siedział i siedział z palcem dociśniętym do skroni (w pozycji, w jakiej zwykle jest przedstawiany Szekspir), podczas gdy reszta czekała w milczeniu. Nareszcie stwierdził:

— Wygrali wszyscy, więc wszystkim należą się nagrody!

— Ale kto je wręczy? — spytała chóralnie menażeria.

— To przecież jasne, że ona! — odparł Ptak Dodo, wskazując palcem Alicję. Wszystkie zwierzęta stłoczył się teraz wokół dziewczynki, wznosząc nieco niepewne okrzyki:

— Nagrody! Nagrody!

Alicja nie miała pojęcia, co robić. W rozpaczy wsunęła dłoń do kieszeni, gdzie znalazła pudełko cukierków (na szczęście nie rozmoczyła ich słona woda). Zaraz rozdała słodycze w charakterze nagród. Na każdego zwierzaka przypadła akurat jeden cukierek.

— Ale ona też musi dostać nagrodę — stwierdziła Mysz.

— W istocie — przyznał bardzo poważnie Ptak Dodo. — Co jeszcze masz w kieszeni? — spojrzał na Alicję.

— Tylko naparstek — odparła smutno.

— Podaj mi go — polecił Ptak Dodo.

Wszyscy znowu stłoczyli się wokół, a Dodo z powagą wręczył Alicji jej własność, mówiąc:

— Niechże pani zechce z łaski swojej przyjąć ten oto elegancki naparstek.

A potem zwierzęta wzniosły chóralny okrzyk.

Alicji ceremonia zdała się wysoce absurdalna, ale zebrani mieli tak uroczyste miny, że nie ośmieliła się śmiać. Nie wiedziała, co odpowiedzieć, więc po prostu skłoniła głowę i przyjęła naparstek, usiłując zachować powagę.

Przyszła pora na zjedzenie cukierków: zrobił się hałas i chaos, bo duże ptaki narzekały, że wcale nie czują smaku, a małe zaczęły się krztusić i wymagały klepania po plecach. Kiedy było po wszystkim, menażeria ponownie usiadła w kręgu i zaczęła błagać Mysz o kolejną opowieść.

— Przecież obiecałaś mi pewną historię — przypomniała Alicja. — O tym, dlaczego nienawidzisz... no, K i P — dodała szeptem, żeby przypadkiem nie urazić Myszy.

Mysz westchnęła, spoglądając na Alicję.

— Moja opowieść jest smutna i zawiła!

— Co się zawija? — nie dosłyszała Alicja, po czym spojrzała na ogon Myszy. — Ach tak... ale dlaczego pozawijany ogon miałby być smutny?

Głowiła się nad tym podczas mysiej opowieści, która z tego powodu przybrała dla niej właśnie kształt ogonka:

— Nie uważasz! — skarciła Alicję Mysz. — Nad czym to tak dumasz?

— Przepraszam najmocniej — powiedziała pokornie Alicja. — Doszłaś chyba do piątego zakrętu swojej długiej opowieści?

Mysz się wściekła.

— Długiej? Przecież mówię zwięźle!

— O węźle? — znów niedosłyszała Alicja i rozejrzała się z niepokojem, gotowa pomóc. — Gdzie jest węzeł? Chętnie go rozwiążę!

— Wykluczone! — rzuciła Mysz i wstała, żeby odejść. — Obrażasz mnie, wygadując te bzdury.

— Nie chciałam! — błagała biedna Alicja. — Naprawdę zbyt łatwo cię urazić.

Mysz tylko warknęła na nią w odpowiedzi.

— Proszę cię, wróć i dokończ opowieść! — zawołała Alicja.

Dołączył do niej chór pozostałych zwierząt:

— Tak, prosimy!

Ale Mysz pokręciła tylko niecierpliwie głową i zaczęła oddalać się jeszcze szybciej.

— Co za szkoda, że z nami nie została! — westchnęła Papuga Lora, gdy tylko wszyscy stracili ją z oczu.

A stara Krabica skorzystała z okazji, żeby pouczyć dziecko:

— Niech cię to czegoś nauczy, kochanie. Zobacz, jak ważne jest, aby nie wpadać w złość.

— Cicho bądź, mamo! — zawołało opryskliwie Krabiątko. — Ty potrafiłabyś rozgniewać nawet ostrygę!

— Wielka szkoda, że nie ma tu ze mną Diny! — rzuciła głośno Alicja, nie zwracając się do nikogo konkretnego. — Raz-dwa przyniosłaby nam Mysz.

— A kimże jest Dina, jeżeli wolno spytać? — odezwała się Papuga.

Alicja zawsze chętnie opowiadała o swoim zwierzaku:

— To nasza kotka. I naprawdę wybitnie łapie myszy! Szkoda, że nie widzieliście, jak radzi sobie z ptakami! Co któregoś zobaczy, pożera w mgnieniu oka!

Opowieść wywołała wielkie poruszenie wśród zebranych. Część ptaków natychmiast uciekła, stara Sroka zaczęła się powoli zbierać ze słowami „No, pora do domu, nocne powietrze szkodzi mi na krtań!”, a Kanarek zawołał do dzieci drżącym głosem: „Chodźcie, maleństwa! Już czas do łóżek!”. Wszyscy zwinęli się pod tym czy innym pretekstem i Alicja wkrótce została sama.

— Niepotrzebnie wspomniałam o Dinie! — powiedziała do siebie ze smutkiem. — Tutaj nikt jej chyba nie lubi, a to przecież najlepsza kotka na całym świecie! Och, kochana Dino! Czy kiedyś cię jeszcze zobaczę?

Tu biedna Alicja znowu zaczęła płakać, czuła się bowiem bardzo samotna i przybita. Po krótkiej chwili usłyszała jednak cichy tupot nóżek. Z nadzieją uniosła wzrok, licząc, że Mysz zmieniła zdanie i wraca dokończyć opowieść.