Rozdział 4 Króliczy sługa

Był to Biały Królik. Truchtał powoli i nerwowo się za czymś rozglądał. Alicja usłyszała, że mamrocze pod noskiem: „Księżna! Księżna! Och, na moje biedne łapki! Na moje futro i wąsiki! Każe mnie stracić, nie ma dwóch zdań, to pewne jak fretka fretką! Gdzie ja je mogłem zgubić...

Alicja natychmiast domyśliła się, że szuka wachlarza i białych rękawiczek, postąpiła więc bardzo uprzejmie i sama zaczęła ich szukać, ale bez powodzenia — odkąd wpadła do jeziorka jej otoczenie zmieniło się nie do poznania, a wielka sala ze szklanym stołem i drzwiczkami całkowicie zniknęła.

Królik niedługo dostrzegł myszkującą wokół Alicję i zawołał do niej rozzłoszczonym tonem:

— Marianno, co też ty tutaj robisz? Natychmiast biegnij do domu i przynieś mi parę rękawiczek oraz wachlarz! Już, w podskokach!

Alicja tak się przestraszyła, że zaraz pobiegła we wskazanym kierunku, nie próbując nawet wyjaśnić nieporozumienia.

— Wziął mnie za swoją pokojówkę — mruknęła do siebie, kiedy biegła. — Ale się zdziwi, gdy odkryje, kim jestem! Ale lepiej przyniosę mu te rękawiczki i wachlarz... o ile zdołam je znaleźć.

W tej samej chwili ujrzała piękny mały domek. Na jego drzwiach wisiała polerowana mosiężna plakietka z wyrytym nazwiskiem „B. KRÓLIK”. Weszła bez pukania i wbiegła po schodach, przerażona, że prawdziwa Marianna zobaczy ją i odprawi z pustymi rękami.

— Ależ to jest dziwaczne — powiedziała do siebie. — Załatwiam sprawunki dla królika! Brakuje tylko, żeby Dina wydała mi jakieś polecenie!

Zaczęła wyobrażać sobie, jak by to wyglądało.

„Panno Alicjo! Proszę się ubrać na spacer!”

„Za chwilę przyjdę, nianiu! Teraz muszę pilnować, żeby mysz nie wyszła z nory, dopóki Dina nie wróci!”

— Chociaż — stwierdziła Alicja — gdyby Dina zaczęła się rządzić, szybko dostałaby zakaz wstępu do domu!

Dotarła tymczasem do schludnego pokoju. Pod oknem stał stolik, na którym (właśnie tak jak miała nadzieję) leżał wachlarz i dwie czy trzy pary rękawiczek z jasnej skórki. Wzięła jedną z nich, złapała wachlarz i już zamierzała wyjść, kiedy jej wzrok padł na ustawioną obok zwierciadła buteleczkę. Tym razem nie było na niej etykiety z napisem „WYPIJ MNIE”, ale i tak ją odkorowała i przystawiła do ust.

— Wiem, że zawsze, gdy coś wypiję albo zjem, dzieją się ciekawe rzeczy — stwierdziła. — Dlatego sprawdzę, jak działa ta butelka. Obym znowu porządnie urosła, bo mam już dość bycia taką kruszyną!

Rzeczywiście rosła i to o wiele szybciej, niż się spodziewała: zanim dopiła do połowy, zaczęła szorować głową o sufit i musiała się skulić, żeby nie złamać karku. Odstawiła butelkę ze słowami:

— Wystarczy! Obym już więcej nie urosła. Przecież już teraz nie zmieszczę się w drzwiach pokoju! Szkoda, że wypiłam aż tyle!

Niestety, za późno było na gorzkie żale! Wciąż rosła i rosła, tak że wkrótce musiała klęknąć na podłodze, a minutę później i tak zabrakło dla niej miejsca. Spróbowała więc położyć się z jednym łokciem przy drzwiach, a drugim zawiniętym wokół głowy. Ale rosła dalej, aż w końcu musiała wysunąć jedno ramię przez okno, a stopę wcisnąć do komina, po czym stwierdziła:

— Zrobiłam, co się dało! Więcej nie mogę. Co teraz ze mną będzie?

Na szczęście dla Alicji magiczny eliksir odniósł już pełny skutek. Dziewczynka przestała rosnąć. Jednak nadal było jej bardzo niewygodnie i nie miała jak wyjść z pokoju, nic dziwnego więc, że pogrążyła się w żalu.

— U mnie w domu było o wiele przyjemniej — stwierdziła biedna Alicja. — Wcale nie musiałam ciągle rosnąć i maleć, wysłuchiwać rozkazów myszy i królików. Prawie żałuję, że w ogóle weszłam do króliczej dziury... a jednak... jednak... takie życie jest całkiem interesujące, prawda? Ciekawe, co jeszcze mnie czeka! Kiedy czytałam bajki dla dzieci, sądziłam, że są zupełnie zmyślone, a teraz jestem w samym środku jednej z nich! Ktoś powinien napisać o mnie książkę, ot co! A kiedy dorosnę, sama ją napiszę... tyle, że już dorosłam — dodała ze smutkiem. — Dorosłam tak bardzo, że na dalsze rośnięcie zwyczajnie zabrakło miejsca. Czyżbym miała już nigdy nie być starsza niż teraz? Widzę zalety takiej sytuacji: ominęłaby mnie starość. Ale z drugiej strony już zawsze kazano by mi odrabiać lekcje! Nie, nie, mowy nie ma!

— Alicjo, ty głuptasko! — odpowiedziała sama do siebie. — Niby jak miałabyś tu odrabiać lekcje? Przecież nawet dla ciebie brakuje miejsca! Do pokoju nie dałoby się wcisnąć ani jednego podręcznika!

Tak właśnie dyskutowała zażarcie sama ze sobą, raz stając po jednej stronie sporu, raz po drugiej, aż po kilku minutach usłyszała głosy dobiegające z zewnątrz i umilkła, żeby posłuchać.

— Marianno! Marianno! — zawołał głos. — W tej chwili przynieś rękawiczki!

Następnie rozległ się tupot nóg na schodach. Alicja wiedziała, że to Królik idzie jej szukać, i zadrżała, aż dom zatrząsł się w posadach, bo zapomniała, że jest teraz tysiąc razy większa od Królika i naprawdę nie musi się go obawiać.

Królik dotarł do drzwi i spróbował je otworzyć, uchylały się jednak do środka, a jako że dociskał je łokieć Alicji, ani drgnęły. Alicja usłyszała głos Królika:

— W takim wypadku pójdę naokoło i wlezę oknem.

„Nic z tego!”, pomyślała Alicja. Poczekała chwilę, aż usłyszała, że Królik chodzi pod oknem. Wtedy niespodziewanie wysunęła dłoń i spróbowała go chwycić. Nie udało jej się, usłyszała jednak okrzyk, łomot i trzask pękającego szkła, jakby Królik upadł na miniaturową szklarnię z ogórkami czy coś podobnego.

Królik odezwał się z wściekłością:

— Gerwazy! Gerwazy, gdzie jesteś?!

Alicja usłyszała głos, którego nie znała:

— Ależ tutaj, rzecz jasna! Właśnie wykopuję z ziemi jabłka, wasza miłość!

— Wykopujesz jabłka, też mi! — warknął Królik. — Podejdź no! Podejdź i pomóż mi wstać! (Znów dźwięk tłuczonego szkła).

— Powiedz, Gerwazy, co wystaje z okna.

— Przeesz to ręka, wasza miłość! (W zasadzie powiedział „renka”).

— Ręka! Jesteś głupi jak gęś! Kto kiedy widział rękę tej wielkości? Wypełnia okno co do centymetra!

— Zgadza się, proszę pana szanownego, ale to jednakowoż jest ręka.

— Nic tu po niej! Idź i ją zabierz!

Potem na dłuższą chwilę zapadła cisza, a Alicja słyszała tylko co pewien czas nerwowe szepty: „Nie podoba mnie się to nic a nic, wasza miłość!”, „Rób, co mówię, tchórzu!”, aż wreszcie rozczapierzyła palce i ponownie spróbowała coś chwycić. Tym razem rozległy się dwa wrzaski i znów trzasnęło szkło. „Ależ tam musi być dużo szklarni na ogórki!”, pomyślała Alicja. „Ciekawe, co teraz zrobią tamci. Ach, gdyby tylko mogli wyciągnąć mnie przez okno! Nie chcę tu spędzić ani chwili dłużej!”

Przez pewien czas czekała w zupełnej ciszy. Potem rozległ się stukot kół niewielkiego wozu oraz wiele głosów mówiących jednocześnie. Usłyszała słowa:

— Gdzie druga drabina?

— Ja jej nie wziąłem. Ma ją Jaś.

— Jasiu! Przynieś no drabinę!

— Tutaj, postawcie obie przy narożniku.

— Nie, najpierw trzeba je związać... Nie sięgają wystarczająco wysoko.

— Bez przesady, nadadzą się...

— Trzymaj linę, Jasiu!

— Czy dach wytrzyma?

— Uważaj na poluzowane dachówki...

— Lecą na ziemię! Uwaga wszyscy! (głośny trzask).

— Który to zrobił?

— Jaś, jak się zdaje.

— A kto zejdzie kominem?

— Ja nie chcę! Sam to zrób!

— Nie ma mowy!

— Jaś zejdzie.

— Dalej, Jasiu! Pan mówi, że masz zejść kominem!

— Czyli to Jasia wysyłają? — mruknęła do siebie Alicja. — Wstyd! Wszystko zrzucają na jego głowę! Wcale mu nie zazdroszczę: komin jest bardzo ciasny, ale chyba dam radę sprzedać mu kopniaka!

Cofnęła stopę, na ile tylko mogła i poczekała, aż jakieś małe zwierzątko (nie była pewna jakie) zaczęło złazić kominem. Pomyślała: „To właśnie Jaś”, po czym kopnęła z całej siły i poczekała, co będzie dalej.

Najpierw rozległ się chóralny okrzyk:

— Jaś leci!

Potem głos Królika zawołał:

— Ej, wy tam, przy żywopłocie! Łapcie go!

Nastąpiła chwila ciszy, po której wybuchł okropny harmider.

— Trzymajcie mu głowę! — wołały kolejne głosy. — Podajcie mu wódki... tylko żeby się nie zakrztusił! Jak było, biedaku? Co ci się przydarzyło? Opowiadaj!

Na końcu odezwał się cichy, piskliwy głosik („Głos Jasia!”, pomyślała Alicja):

— Cóż, w zasadzie to nie wiem. Dziękuję, więcej nie piję, już mi lepiej.... ale trochę za bardzo jestem zdenerwowany na opowieści. Wiem tylko, że coś wyskoczyło na mnie jak diabełek z pudełka i poleciałem w górę niczym pocisk!

— W samej rzeczy, staruszku, poleciałeś! — potwierdzili pozostali.

— Musimy podpalić dom — stwierdził Królik.

Alicja krzyknęła najgłośniej jak potrafiła:

— Jeśli to zrobisz, poszczuję cię Diną!

Zapadła martwa cisza. „Ciekawe, co teraz zrobią!”, pomyślała Alicja. „Gdyby mieli trochę oleju w głowie, rozebraliby dach!”. Po kilku minutach znów zrobił się hałas, a Alicja usłyszała słowa Królika:

— Jedna taczka tego towaru wystarczy na początek.

„Taczka? Taczka czego?”, zastanowiła się Alicja, ale nie miała czasu na rozważania, bo w następnej chwili w okno uderzył grad małych kamyczków, a niektóre trafiły ją w twarz.

— Pora z tym skończyć — stwierdziła, po czym zawołała: — Radzę wam przestać w tej chwili!

Ponownie odpowiedziała jej cisza.

Alicja ze zdziwieniem zauważyła, że leżące na podłodze kamyczki zmieniły się w małe ciastka, po czym wpadł jej do głowy pewien pomysł:

„Zjem jedno z ciastek. Z pewnością jakoś wpłynie na mój rozmiar, a jako że większa już zwyczajnie być nie mogę, chyba muszę się skurczyć”.

Przełknęła ciastko i z zachwytem dostrzegła, że rzeczywiście maleje. Gdy tylko zaczęła znów mieścić się w drzwiach, zaraz wybiegła z domu: na zewnątrz czekało na nią spore zgromadzenie zwierzątek i ptaków. Jaś — biedna mała jaszczurka! — leżał na środku, a dwie świnki morskie pielęgnowały go i dawały mu pić z jakiejś butelki. Zebrani skoczyli na Alicję, gdy tylko się pokazała, ale odbiegła ile sił w nogach i wkrótce trafiła do gęstego lasu, gdzie zgubiła pościg.

— Przede wszystkim — powiedziała do siebie, chodząc wśród drzew — muszę urosnąć do właściwego rozmiaru. A zaraz potem odnajdę tamten przepiękny ogród. Tak, to będzie chyba najlepszy plan działania.

Plan rzeczywiście wydawał się świetny: był prosty i precyzyjnie sformułowany. Sęk w tym, że Alicja nie miała bladego pojęcia, jak wprowadzić go w życie. Kiedy rozglądała się nerwowo po lesie, nad jej głową coś szczeknęło tak niespodziewanie, że natychmiast spojrzała w górę.

Ogromny szczeniak posyłał jej z wysoka spojrzenie swych wielkich, okrągłych oczu i wyciągał drżącą łapę, żeby jej dotknąć.

— Moje maleństwo! — rzuciła zachęcająco Alicja, po czym spróbowała zagwizdać na pieska. Jednocześnie była jednak przerażona, że szczeniak może być głodny i zechce ją pożreć, puszczając miłe słówka mimo uszu.

Całkiem odruchowo podniosła z ziemi gałązkę i wyciągnęła w stronę pieska, który na ten widok wybił się w górę z czterech łap, szczeknął z radości i rzucił się na patyk, jakby chciał rozgryźć go na pół. Alicja uskoczyła za wielki krzak ostu, aby uniknąć stratowania. Kiedy wyjrzała z drugiej strony, szczeniak ponownie natarł, ale trochę za szybko, potknął się o własne łapy i przewrócił. Alicja czuła, jakby bawiła się w aportowanie z koniem pociągowym — wiedziała, że w każdej chwili wielkie łapy mogą wgnieść ją w ziemię, dlatego znowu obiegła oset. Szczeniak tymczasem to szarżował na patyk, to odbiegał daleko od niego, bezustannie przy tym ujadając, aż wreszcie oddalił się, zdyszany, usiadł, wywalił język i przymknął oczy.

Alicja uznała, że nadarza jej się szansa na ucieczkę, więc ruszyła biegiem. Przystanęła dopiero, gdy była już całkiem zasapana, a szczekanie szczeniaka ucichło gdzieś w oddali.

— Mimo wszystko była to naprawdę słodka psinka! — stwierdziła Alicja, opierając się o łodygę jaskra i wachlując jednym z jego liści. — Chętnie nauczyłabym go jakichś sztuczek, gdybym.... Och, gdybym tylko była odpowiedniej wielkości! O rety! Niemal zapomniałam, że powinnam podrosnąć! Pomyślmy... jak się za to zabrać? Powinnam chyba zjeść coś albo wypić, pytanie jednak... co?

Rzeczywiście, tak brzmiało najważniejsze pytanie. Alicja spojrzała wokół, na kwiaty i źdźbła trawy, nie zauważyła jednak nic, co w jej sytuacji nadawałoby się do spożycia. Niedaleko rósł wielki grzyb, mniej więcej wysokości Alicji, a kiedy już obejrzała ziemię pod nim oraz na wszystko, co było obok niego, uznała, że równie dobrze może popatrzeć, co znajduje się na jego czubku.

Gdy stanęła na paluszkach i wyjrzała za krawędź kapelusza, natychmiast napotkała spojrzenie dużej, niebieskiej gąsienicy. Pan Gąsienica miał skrzyżowane ramiona, rozsiadł się wygodnie na grzybie, spokojnie palił fajkę wodną i zdawał się w ogóle nie dostrzegać ani Alicji, ani reszty świata.