Loreva
Loreva

Utwór 2 z 3

XXV

„Jestem nie winien, ale nie wiem czemu 
W pamięci jestem podobny winnemu. 
Bo wyznam tobie, żem tej śmierci żądał, 
Nawet spodziewał się, czekał, wyglądał; 
Bo i wieść o niej chwyciłem łakomą 
Myślą, lecz zimno — jak rzecz już wiadomą. 
Coś we krwi miałem, coś w myśli ustrzegło, 
Co mi o śmierci tej pierwej przysięgło. 
To kiedy przyszli zwiastować mi smutni 
Ludzie, co chciwi męczyć i okrutni 
Lubią posępnych słów oglądać skutek, 
Wzgardziłem dumnie pokazać im smutek; 
Lecz pokazałem lice zimne, szczere, 
Już podniesione nad zwyczajną sferę; 
Już w tej krainie cichej, wnętrznej burzy, 
Gdzie nawet czoła śmierć ojca nie chmurzy, 
Ale przechodzi wszystko ziemskie, mija, 
Jady nie trują i miecz nie zabija. 
Pokazałem im tę niezmienność czoła, 
Które zmroziło dotknięcie anioła. 
Wytłumaczyli to ludzie inaczej, 
Ten marmur bólu — tę ciszę rozpaczy. 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Trzy poemata · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/trzy-poemata/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis