Loreva
Loreva

Rozdział 19 z 48

XVII

Skończone modły — ksiądz Skarga wychodzi, 
Pozdrowił starca przed chatnemi drzwiami. 
Szeliga, widząc, że jego dobrodziéj 
Już nie zajęty modłą ni myślami, 
Przystąpił k’niemu, ścisnął za kolana, 
Sędziwą głowę nachylił ku ziemi, 
I namaszczoną prawicę kapłana 
Ze czcią całował usty życzliwemi. 
Cały pokraśniał, jakby się zdawało, 
Że jakiéj prośby hamuje porywy; 
Nareszcie oczy podniósłszy nieśmiało, 
Rzecze do niego: 
«Ojcze miłościwy! 
Wiém, komum winien dziękować po Bogu 
Za dobry byt mój, za dzisiejsze życie: 
Wyście biedaka dźwignęli z barłogu, 
Dzisiaj mię w dobrym dostatku baczycie1. 
Król miłościwy, z waszéj snadź2 namowy, 
Dośmiertnéj płacy przysłał mi nadanie: 
Więc odkupiłem dworek pradziadowy, 
Mam chléb i zdrowie, las i polowanie; 
Mam przywrócone szlacheckie nazwisko, 
Dobrych sąsiadów i kościół tak blisko! 
Czegoż chciéć więcéj? tu od pierwszéj chwili 
Odżyły domu mego fundamenta; 
Wyście mnie pewno pobłogosławili, 
A wasza ręka — już ja wiém, że święta! 
Przez was my tutaj szczęśliwi a zdrowi, 
Więc nie odmówcie jeszcze jednéj cześci: 
Pobłogosławcież mojemu rodowi: 
Mój syn niedawno skończył lat dwadzieści, 
Już odbył szkołę księży jezuitów, 
Skąd mu się nieco łaciny przyniosło; 
Doma nie dojdzie wysokich zaszczytów, 
Niech idzie sprawiać rycerskie rzemiosło, 
Już dziś szablicą ręki nie skaleczy, 
A strzela celno, a oszczepem władnie; 
Niechaj tych darów używa przykładnie, 
By kiedyś służyć Pospolitéj Rzeczy. 
Tutaj na Litwie oświecone książę, 
Krzysztof Radziwiłł, wileński wojwoda, 
Zbiera chorągiew’, — bieży szlachta młoda, 
Niech i mój chłopak z drugiemi się wiąże. 
Już mu kupiłem karacenę nową 
Kopiję lekką a składną do ręki, 
Rumak szlachecki z domowéj stajeńki3, 
Lecz pewnéj cnoty — wszystko już gotowo. 
Jutro młodzieniec miał wyjechać w drogę, 
Gdy szczęsne losy was przyprowadziły: 
Więc przeżegnajcie, dajcie mu przestrogę 
Przyjmijcie spowiedź, dobroczyńco miły! 
A jeśli żądań nie będzie za wiele, 
To jeszcze prośba... dzisiejszego rana 
Pobłogosławcie miecz jego w kościele, 
Połóżcie ręce na czoło młodziana; 
A już ja wierzę w głębi mego ducha, 
Że stąd mu przyjdzie fortunna otucha». 
  1. baczyć — widzieć. [przypis edytorski] ↩
  2. snadź (daw.) — widocznie, prawdopodobnie. [przypis edytorski] ↩
  3. stajeńki — dziś popr.: stajenki. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Stare wrota · Okładka na podstawie: Luz Adriana Villa A.@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Stare wrota · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-stare-wrota/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis