SPRAWA DZIESIĄTA KAŹŃ HERODA

za sceną

intonuje

ciągną dalej

chór milknie

odzywa się

Organy. Wchodzą z lewej: Pachoł I i II, wlokąc tron po podłodze. Podchodzą ku środkowej części i rozsuwają oponę. Ukazuje się dekoracja, żywcem skopiowana z Szopki krakowskiej: czarne tło, na którym odcinają się srebrny, staniolowy katafalk i takież wysokie świeczniki. Żałobne te przedmioty są płaskie i po prostu przylepione do tła. Pachoły stoją na warcie. Z prawej wchodzi Królowa. Na koronę zarzucony długi, czarny welon.

szlocha i trzymając się za głowę, zawodzi

Pachoły cieszą się

zawstydzony tym, że małżonka tak się awanturuje wobec teatralnych widzów, łagodnie ją upomina, stara się być jak najbardziej wytwornym, ale z chęcią pomówiłby inaczej

swoim zwyczajem nie kończy wiersza

Znów ta sama muzyka żałobna, która trwa aż do wyjścia Herodowej.

lamentuje jak pierwej

odchodzi na prawo

Herod siada na tronie

z lewej wchodzi Pachoł III

Pachoł III stuka halabardą, wchodzi Rabin, Pachoł wychodzi na lewo

jakby się bawił z dzieckiem w zagadki

ponuro, tajemniczo, a śpiewnie

z płaczem, dramatycznie

bagatelizując

z wyrzutem

zamierza się jabłkiem

zamierza się berłem

stawia się i wykrzywiając pociesznie twarz, mówi bezczelnie i z gniewem do Heroda

udręczony tym gadaniem żałośnie do Pachołów

ale Pachoły nie chcą słyszeć o tym, wzruszyli ramionami i odwrócili się od Heroda, jeden w prawo, drugi w lewo, po żołniersku

grożąc pięścią

zrywa się aby bić Rabina, który ucieka na lewo

Pachoły uciekają, jeden w prawą, drugi w lewą stronę

Ściemnia się. W skrzydle prawym gwałtownym szarpnięciem rozsuwa oponę Śmierć, ubrana wedle tradycji bajkowej lub tak, jak się ją w szopce przedstawia. Białe czechło11 płócienne, spryskane wapnem, okrywa całą postać. Widoczna tylko beznosa twarz i puste oczodoły. W ręku długa kosa, pobielona.

mówi głosem „dalekim”, jakby przez ścianę, niektóre samogłoski przeciąga

trzymając się oburącz tronu

melodyjnym echowym głosem

próbuje zalotności

ostrzy kosę

czołga się ku prawemu skrzydłu na klęczkach i głosem żałosnym stara się Śmierć udobruchać

wymawiając ostatnie słowo, udaje, że ścina Herodowi głowę z wielkim rozmachem, a on czym prędzej łeb opuszcza i płaszcz nań zasuwa

w tejże samej chwili Diabeł gwałtownym ruchem odsłania lewe skrzydło i wpada na scenę z widłami

przyskoczył do Heroda, kłuje go widłami w pośladki; Herod pociesznie podryguje i na czworakach pełza wzdłuż rampy scenicznej ku lewemu wyjściu; Diabeł przez całą tę drogę pokrzykuje, nie żałując wideł

wychodzą

schodzi wolnym krokiem, siada na tronie i mówi pod wtór organów

organy milkną

wraca z lewej Diabeł

z oburzeniem

machnął ręką

wstaje i szykuje się do tańca

Zgodnie z muzyką Diabeł tupie nogą w podłogę, a Śmierć ostrzy kosę. Nasamprzód popisuje się Śmierć, potem Diabeł. Wreszcie razem tańczą, kopiąc berło, jabłko i koronę, leżące na ziemi. Po skończonym tańcu Śmierć wybiega prawym skrzydłem tryptyku, Diabeł lewym.