XVIII

Moja Kochana Baby!

Dziękuję za Twój długi i jakże bolesny list. Za jego sprawą chcę dać Ci pewną naukę, a mianowicie, by nie przywiązywać się do żadnych rzeczy tego świata, a tym bardziej do mnie. Dziecino Droga, jestem niestała w miłości, jak wiele innych kobiet, mężczyzn zresztą też, prędzej czy później wszystko mnie nuży, nawet Sztokholm i siedzenie w biurze. Wiem, Kochana, że to w żaden sposób nie usprawiedliwia mego postępku, tego, że wyjechałam bez uprzedzenia i pożegnania, a wy po powrocie do domu zastałyście jedynie puste mieszkanie. Tak czy inaczej musiało dojść do rozstania, wówczas albo ostatniego dnia marca, a ja sądziłam, że nie zdołam znieść definitywnego rozwiązania Bandy, jeśli będę musiała być przy nim obecna. Tak bardzo Was lubię, a przecież wtedy przyszedł jeszcze ten telegram od mej chorej przyjaciółki, o którym Ci wcześniej pisałam.

Przebywam teraz w miejscu, gdzie nie ma telefonu ni biura, ni innych rzeczy, do jakich przywykłyśmy, a tutejsza atmosfera jest zupełnie odmienna od tej w Vasastaden1. Mieszkam w majątku pewnego ziemianina — zaskarbiłam sobie niegdyś przyjaźń jego żony, odrzuciwszy zaloty mężczyzny, za którego ona i tak koniec końców nie wyszła; a teraz na wiosnę urodziła bliźnięta, więc domyślasz się pewnie, jak dziękuje Bogu za mój przyjazd, skoro sama dzieci nie posiadając, mogę bez przeszkód wykorzystać wszelkie siły, jakie udało mi się zachować przez te pół roku w Sztokholmie, do tego, by prać ich ubranka i pieluszki, które naszykowano w ilościach potrzebnych dla jednego potomka, zatem wyobrażasz sobie, podgrzewać dla nich mleko i robić wszystko inne.

Zastanawiasz się pewnie, czy tęsknię za Bandą i jej kryjówką — tak, tęsknię, ale nie pragnę wrócić.

Moje miejsce nie jest przy biurku, a pióro to nieodpowiednia dla mnie broń. Mój Boże, jak wielką przyjemność sprawia mi praca wykonywana obiema rękami, całym ciałem: dźwiganie wiader, noszenie maluchów na rękach, prasowanie kaftaników — szkoda, że nie widzisz, jakie są urocze —- rozwieszanie prania, spoglądanie na śnieg topniejący w lesie! Wstaję rano, rozdrabniam kości dla kur, biegam do piwnicy i na strych, przygotowuję posiłki według diety chorobowej; haruję więcej, niż gdybym była żoną właściciela majątku, i nie myślę o niczym, w istocie poprawiła mi się nawet cera. Na razie nie mam bliżej określonych planów, jedyna sprawa, jaka mnie gryzie, to co będzie z Puttem. Wiesz przecie, jaki to wspaniały chłopiec, choć w klasie ujawnia się jego nieco nerwowa natura, zaś dyrektor mówi, że Putte powinien wychowywać się pod czujnym i troskliwym okiem. Ale jak ja mam zapewnić mu kogoś takiego w Sztokholmie? Chciałam przenieść go do szkoły w mniejszym mieście, a sama przyjęłabym wtedy na stancję jeszcze dodatkowo sześciu czy siedmiu uczniów, lecz takie przedsięwzięcie bynajmniej nie jest łatwo przeprowadzić. Zobaczymy jesienią!

Właśnie, zobaczymy jesienią! A co u Bandy?

Eva, bo zaczniemy od tej z nas, której najbardziej się poszczęściło, gdzieś w Vasastaden zażywa raju z ukochanym z młodości, który mnie akurat nie przypadł do gustu, lecz to bez znaczenia, skoro ona sama widziała nieomylny znak opatrzności w tym, że oboje mieli żetony2 na zakup posiłków w bufecie Sture.

Emmy, w sumie można by się nawet spierać, czy to nie ona będzie najszczęśliwszą spośród nas wszystkich, skoro zapewne ma już za sobą ostatnią wielką niespodziankę bądź też zawód. Biedna stara Emmy, zawsze najmniej bystra, najmniej wiedząca i najbardziej przyziemna. A wkrótce będzie wiedziała więcej niż wszyscy uczeni świata razem wzięci.

I wreszcie Ty, Maluchna Baby, do której szczególnie przywiązało się me serce, Ty jedyna byłaś taka bezbronna i dobra, ja zaś nie posiadam żadnej z tych cech. Wyobraź sobie me zdziwienie, gdy wyczytałam w liście od Ciebie, że starałaś się o mą wcześniejszą posadę u mecenasa i że ten zamyślał Cię przyjąć.

Miałaś zapewne z tego wielką radość, ale i wyjątkowe szczęście, że zostałaś wybrana spośród tylu kandydatek, skoro zupełnie nie potrafisz przecie pisać na maszynie i brak ci wprawy w regularnym prowadzeniu korespondencji. Może nawet nie przyszło Ci do głowy, że mecenas wziął Cię pod uwagę przez Twój wygląd? Prawda? Zresztą, któż chciałby tak myśleć, gdy chodzi o posadę w biurze?! Człowiek sądzi, że wygląd nie ma tu nic do rzeczy. Nie da się też wykluczyć, że to wcale nie z tego powodu, ale wiesz przecie, że gdy przesłałaś swe świadectwa, to one nikogo nie zainteresowały!

Bynajmniej nie chcę odradzać Ci tej posady, bo godziny pracy są dobre, a mecenas jest naprawdę ludzki jako przełożony i z pewnością bardzo Cię polubi. I wiedz, Moja Kochana — jeśli on zechce polubić Cię na poważnie, tak że już nigdy nie związałby się z inną, to nikt nie ucieszy się bardziej ode mnie, bo on jest nadzwyczaj ujmujący i serdeczny, a w dodatku nieziemsko przystojny i elegancki.

Te wywody mogą zdawać się przesadą, skoro sprawa tyczy wyłącznie posady, lecz musisz mi wierzyć, że nie mówię tego wszystkiego ot tak, bez powodu. Zrozum, dla mnie nie było w tym większego niebezpieczeństwa, mam już swój wiek i przeżyłam to i owo. Nie jestem jednak pewna, czy Ty potrafiłabyś przejrzeć go na wskroś tak jak ja. Brak Ci jeszcze owej życiowej mądrości, którą ja posiadam. Człowiek zyskuje ją dopiero, gdy wydarzą się rzeczy, jakich Ty jeszcze nie doświadczyłaś. Nie mogę wiedzieć, czy z Tobą o mnie rozmawiał, w sumie nie ma po temu żadnych powodów; a jeśli istotnie zdoła zatrudnić Ciebie, ledwie dwudziestoletnią, o jedwabistych lokach, jako moją następczynię w biurze, to sądzę, że będzie zadowolony z mego wyjazdu, choć podobno najpierw był zagniewany i powiedział, że postąpiłam jak służąca, co „zostawia” miejsce.

Tak czy inaczej, zrobisz, jak zechcesz, dobre rady są po to, by mieć je za nic. Ale przynajmniej postaraj się zachować czujność, gdy będzie zachowywał się czarująco, jak to on potrafi. Bo widzisz, chodzi o to, że Ty i on zupełnie odmiennie patrzycie na wiele spraw, co on z początku będzie przed Tobą ukrywał. A jeśli zamyślasz wyprowadzić się od cukiernika i znów wynająć pokój, to pamiętaj, Kochana Moja, że moralne wsparcie, jakie daje przedsionek domu zamieszkiwanego przez rodzinę to rzecz nie do pogardzenia.

I jeszcze, Kochana, jeśli on kiedy o mnie wspomni, możesz mi przekazać, co o mnie myśli, choć z drugiej strony to bez różnicy, pewnie zostanę tak samo zapomniana jak wszystkie inne, które on... To znaczy, które były u niego na posadzie. W szczególności, co oczywista, jeśli Ty zostaniesz przyjęta. A zostaniesz, mam takie przeczucie. I pomyśleć, że to będziesz Ty! Lecz rozumiem doskonale, że to właśnie Ty urzekłaś go swą urodą.

Ale teraz, Moja Mała Baby, muszę już iść spać. Mam łóżko tak wąskie, że leżąc na plecach, sama ledwie w nim się mieszczę, a mimo to każdego wieczora zasypiam raz dwa. Dobrodziejstwo pracy fizycznej!

Do zobaczenia, pisklaku. Niech Allach będzie z Tobą! Jak sądzisz, kiedy za jego sprawą znów się spotkamy?

Twoja Elisabeth

Pamiętasz, jak Emmy przeniosła się do szpitala, a ja miałam zatelefonować, by zabrano jej rzeczy? Byłaś wtedy w skąpym negliżu, ja i Eva też, a gdy poprosiłam o numer, wrzasnęłaś do mnie: „Tylko żebyś zażądała żonatego kuriera!”.

Tak więc, Słońce Ty Moje, nie chcę zbrukać Twej czystej duszy, lecz musisz wiedzieć, że Twój przyszły przełożony bynajmniej żonatym kurierem nie jest!

Na tym kończę,

Pegg