V.Zdrada

Edyta miała wielką ochotę zwiedzić nazajutrz szczegółowo miejsce, skąd wypływa Ojciec Wód, ale brat jej nie zgodził się na spełnienie tych turystycznych zachcianek.

— Do źródeł Missisipi możesz pojechać, kiedy ci się podoba; my nie mamy czasu na takie wycieczki.

O świcie zatem „Kondor” był już gotów do drogi. Gdy wszyscy zajęli wyznaczone sobie miejsca i człowiek-ptak miał puścić w ruch motor, na skraju polany ukazało się kilku jeźdźców, którzy na widok podrywającego się olbrzymiego ptaka dali koniom ostrogi1, widocznie w zamiarze przeszkodzenia odlotowi.

Airman przez chwilę wahał się, czy pozostać, czy nie, ale powiedział sobie, że wobec natrętów najlepiej trzymać się z daleka; poderwał więc samolot i znajdował się już o dobre kilkaset metrów nad ziemią, kiedy jeźdźcy dopadli miejsca, gdzie niedawno stał olbrzymi „ptak”.

— Któż to może być?! — zawołał oburzony Edwin, patrząc przez lunetę na obcych, którzy zatrzymali się i przypatrywali uważnie odlatującemu „Kondorowi”.

— Ot, ciekawskich nigdy nie brakowało — odparł inżynier, machając ręką.

— Co do mnie, nie lekceważę sobie tego zajścia — rzekł dowódca statku napowietrznego.

Nastało milczenie: wszyscy przypatrywali się natrętom, którzy nie ruszali się z miejsca. Jeden z nich zdjął z ramienia sztucer, ale trzymał go w położeniu, które nie wydało się nikomu groźne.

Wkrótce jednak jeźdźcy zniknęli w dali, bo samolot szybował z wiatrem ze zdumiewającą szybkością.

— Znajdujemy się niedaleko granicy kanadyjskiej — odezwał się po pewnym czasie Airman. — Za godzinę najwyżej przy tak zawrotnym locie przedostaniemy się do sąsiedniego państwa, gdzie, mam nadzieję, gapiów2 będzie mniej.

Edwin potrząsnął głową.

„Kondor” pruł dziś powietrze energicznie. Sądząc z szybkości, z jaką uciekały przed nim farmy, ukryte w zieleni klonów i jesionów, rzeczywiście robił on ze trzysta kilometrów na godzinę. Krajobrazy zmieniały się jak w kalejdoskopie.

— Granica Kanady! — zawołał nagle Burnett.

Wszyscy spojrzeli w dół. Na lewo widać było linię kolejową, która z wysoka wyglądała jak wąska, ledwie dostrzegalna, jasna kreska na zielonym tle. Na prawo błyszczało jezioro.

Żeglarze znajdowali się w pośrodku lądu Ameryki Północnej, w Krainie Wielkich Jezior.

W półtorej godziny po opuszczeniu źródeł Missisipi „Kondor” przeleciał granice posiadłości Wielkiej Brytanii.

— Szybujemy już ponad kanadyjskimi ziemiami — rzekł Edwin, spoglądając na mapę. — Stan Minnesota poza nami!

— Ale raz jeszcze będziemy się znajdowali na terytorium Stanów Zjednoczonych, nieprawdaż? — zagadnęła Edyta.

— Tak, będziemy przelatywali ponad Alaską, krainą gorączki złota. Mam jednak nadzieję, iż żaden z nas na nią nie zachoruje.

Rozległ się głośny śmiech.

— Oto Manitoba, jedna z najżyźniejszych kanadyjskich prowincji! — mówił inżynier, spoglądając na roztaczający się z wysokości tysiąca metrów, rozległy, przeważnie lesisty krajobraz, który jednak szybko ustępował miejsca rozległym przestrzeniom uprawnym.

Rolnicy osiedlający się w Manitobie sieją przeważnie pszenicę, która znajduje doskonały zbyt dzięki linii kolejowej łączącej dwa oceany. O tej porze, kiedy deszcze letnie przestają padać, rozpoczynają się w Manitobie żniwa.

Za pomocą lunety widać było na złocistych łanach żniwiarki3 ciągnięte przez rosłe4 konie. W słońcu porannym te olbrzymie pola pszenicy wyglądały jakby blacha wyzłocona.

— Przyglądajcie się tej krainie, bo będziecie nad nią lecieli nie dłużej niż parę godzin — wtrącił Airman. — Oto już rysuje się miasto Winnipeg, a dalej jeszcze widać olbrzymie jezioro tejże nazwy. Nie mam wcale zamiaru lecieć ponad jego zimnymi i głębokimi wodami. Kieruję się więc na zachód.

„Kondor”, nie doleciawszy do miasta, posłuszny sterowi skręcił na lewo i szybował znów ponad gęstymi jodłowymi lasami, które z tej wysokości przedstawiały się jak szmaragdowy dywan poprzerzynany gęstą siatką rzek i potoków, bystro płynących po kamienistych łożyskach.

— Kraina ta ma wielką przyszłość przed sobą — rzekł milczący dotąd Edwin. — Bawiłem tutaj kilkakrotnie przez dłuższy czas i polowałem na grubą zwierzynę, jakiej nie brak do dziś w Manitobie. Roi się w puszczach tutejszych od traperów, zastawiających sidła i potrzaski na rysie, wydry, rosomaki i bobry... Czy dacie wiarę, że w Kanadzie gdzieniegdzie utrzymała się dotychczas moneta obiegowa w postaci skórki bobrowej, zupełnie jak za czasów, kiedy biali dopiero nawiązywali stosunki handlowe z Indianami?!

— A niedźwiedzie czy są? — zagadnęła Edyta.

— Ile jeszcze!... Sam dwa lata temu zabiłem trzy nad jeziorem Winnipeg, proszę pani.

Na rozmowie szybko upływały godziny i żeglarze napowietrzni sami nie wiedzieli, jak przyszła pora obiadowa.

Była może trzecia po południu, gdy nagle coś w motorze zaczęło nienaturalnie szumieć i terkotać. Airman zaniepokoił się nie na żarty, obawiał się bowiem, że motor się popsuł i lada chwila się zatrzyma. Chcąc nie chcąc więc szukał wzrokiem miejsca dogodnego do wylądowania. W kilka minut potem „Kondor” opadł na sam środek rozległego, niedawno sprzątniętego pola.

Airman wziął się do oglądania maszyny i istotnie spostrzegł pewną niedokładność. Jedna z ważnych śrub zluzowała się, motor mógłby się popsuć. Inżynier i Nills zabrali się energicznie do pracy i po półgodzinnych usiłowaniach doprowadzili śruby do porządku.

Właśnie mieli dokręcić ostatnią mutrę5, gdy nagle ukazał się na polu wóz drabiniasty6. Siedziało w nim kilku ludzi, którzy popędzali konie, kierując się wprost na stojący w polu samolot.

— Znowu gapie! — zawołał niechętnie Airman. — Pośpieszcie się, inżynierze, i ty, Nills, bo będziemy mieli na karku tych ciekawskich. Przyznam się, że tego już za wiele!

Zdołano jednak odlecieć w samą porę, kiedy wóz znajdował się jeszcze dość daleko. Edwin nie mógł powstrzymać się od śmiechu, patrząc, jakie wrażenie robi na nadjeżdżających wzlot olbrzymiego ptaka. Zatrzymali oni wóz i z podniesionymi głowami, z otwartymi szeroko ustami śledzili manewry „Kondora”, który zakreślił półkole i skierował się szybko ku zachodowi.

— W każdym razie to bardzo niedobrze, że nas widziano już dwa razy — rzekł Airman, kiedy wóz zniknął poza ścianą przyległego lasu.

— Dlaczego? — zagadnęła Edyta równie zaniepokojona.

— Bo w ten sposób wyda się nasza tajemnica.

— Ci ludzie mieszkający z dala od miasta nie mogą nam chyba nic złego wyrządzić...

Nowe to spotkanie popsuło humor naszym żeglarzom powietrznym. Inżynier powiedział Nillsowi, że raz na dzień trzeba najstaranniej w świecie obejrzeć motor, żeby na przyszłość uniknąć lądowania w biały dzień, w miejscach nienadających się do tego.

Airman, chcąc jak najprędzej przelecieć ponad gęściej zaludnionymi okolicami, przyśpieszył podróż. „Kondor” mknął z szybkością orła.

Dzień minął, na szczęście, bez żadnej przygody; samolot zachowywał się wzorowo. Nad wieczorem zaczął padać deszcz. Trwał jednak bardzo krótko i nie zmniejszył chyżości, „Kondora”, który właśnie zbliżał się do miejsca drugiego noclegu...

— Gdzie się znajduje nasz skład opałowy? — zapytał Airman

Edwin zajrzał do swoich notatek.

— Na samej granicy prowincji Manitoba i Saskatchewan7, w dużej farmie, położonej w otwartym polu.

— To niedobrze; znów bowiem narazimy się na jakieś spotkanie.

— Wylądujemy już o zmroku i w znacznej odległości — rzekł inżynier.

Ale samolot znalazł się ponad ową farmą jeszcze na godzinę przed zachodem słońca.

„Kondor” poważnie opadł na pastwisko, skąd przed pół godziną zaledwie spędzono stada bydła. W promieniu paru mil8 przez lunetę nie spostrzeżono nikogo, Jerzy więc był spokojny.

Zwyczajem już przyjętym Edyta zabrała się natychmiast do ugotowania solidniejszej wieczerzy, Edwin stanął na straży, inżynier zaś z Nillsem wybierali się po benzynę.

— Farma jest niedaleko stąd — rzekł Nills. — Za godzinę powrócimy.

Istotnie, jeszcze Edyta nie zdążyła przygotować wszystkiego, kiedy rozległ się tętent koni biegnących kłusem i turkot bryczki.

Jeszcze się wóz nie zatrzymał, kiedy inżynier zeskoczył z niego i biegł machając czymś białym. Był bardzo wzburzony.

— Zdrada! Zdrada! Zdrada! — wołał, rzucając na ziemię gazetę.

Człowiek-ptak schylił się i pochwycił dziennik. Była to gazeta wydawana w Winnipeg, a więc na terytorium Kanady. Pomiędzy depeszami znajdowała się jedna, zakreślona czerwonym ołówkiem. Brzmiała ona tak:

Minneapolis

Dziś ponad okolicą przeleciał olbrzymi ptak. Przekonano się, że jest to nowego typu samolot, którego budowę wynalazca usiłuje utrzymać w tajemnicy. Udało się nam jednak dowiedzieć pewnych ważnych szczegółów. Aeroplan kieruje się ku Cieśninie Beringa, zamierzając zapewne odbyć podróż naokoło świata. Wysłaliśmy depesze do naszych korespondentów, żeby starali się obejrzeć strzeżony pilnie samolot. Bliższe wiadomości o nim podamy naszym czytelnikom za parę dni.

Depeszę tę Jerzy odczytał głośno, drżącymi z oburzenia wargami.

— Zdradzono nas! — rzekł, ciskając zmięty papier.

— Tak, podpatrzono nas! — dodał Edwin. — Nie dość wysoko wznosiliśmy się i oczy reporterów wyśledziły „Kondora” w górnych szlakach...

— Ależ to jest impertynencja chcieć widzieć kogoś, gdy sobie tego nie życzy! — wołał inżynier.

— Nie, „Kondora” nikt nie widział! — zaprzeczył Airman. — Prędzej ktoś z wtajemniczonych zdradził nasz sekret.

— Ale kto?

— Może farmer, któremu powierzono skład benzyny? — wyraziła przypuszczenie Edyta.

Człowiek-ptak wzruszył ramionami.

— Nie ma co głowić się nad tą kwestią — rzekł. — Dość, że wiedzą już o istnieniu „Kondora”, a co dziwniejsze, o celu naszej podróży. To może być dla nas fatalne. Teraz rozumiem tę natrętną ciekawość jeźdźców i ludzi na wozie.

— Cóż więc uczynimy? — pytał zaniepokojony Hinton.

— Musimy unikać wszelkiego zetknięcia się z ludźmi, przynajmniej takimi, którzy czytują gazety.

— To nie będzie trudne; dostaliśmy się już w okolice słabo zaludnione, a niebawem będziemy przelatywali ponad północnymi krajami, gdzie prócz Indian i Eskimosów nikt prawie nie mieszka — rzekł Edwin, starając się uspokoić towarzysza.

— Tak, należy podwoić środki ostrożności! Od tej chwili bowiem nasza tajemnica jest poważnie zagrożona! — wołał Nills.

— W jaki sposób uchronić się od tych niegodziwych gazeciarzy, którzy wszystko muszą podpatrzyć i puścić w kurs pomiędzy ludzi?

Rozpoczęły się narady, które jednak nie doprowadziły do żadnych praktycznych wyników. Zgodzono się na jedno: trzymać się z dala od zamieszkanych miejscowości, zwłaszcza od miast i wsi, szybować wyżej, jeżeli się nie da uniknąć takich okolic; lądować zaś w miejscowościach niedostępnych, nie dopuszczać nikogo do samolotu, nawet z użyciem siły, jeżeli to okaże się konieczne.

Airman był wielce oburzony i nie mógł przez całą noc spać.

Nazajutrz zerwano się, kiedy jeszcze było ciemno, dowódca statku napowietrznego postanowił bowiem wzlecieć, nie czekając wschodu słońca.

Tarcza gwiazdy dziennej jeszcze była pod widnokręgiem, a już samolot puścił w zawrotny wir swoje śmigło i wzniósł się lekko w górę.