Loreva
Loreva

Rozdział 5 z 15

VI

«Co?... naprawdę?... Eh! smalone duby!»... 
«Jako żywo! wiecie, że nie kłamię: 
Jak mgła siny stał przy samej bramie — 
Widać, nie ma spokoju duch Kuby. 
Albo wtenczas, gdym z Bartkowej huby1 
Wracał do dom — święte krzyża znamię! — 
Ten pies czarny!... te dwa węgle w jamie! 
Panie! chroń mnie od powtórnej próby!» 
I tak gwarzą... A deszcz w okna bije, 
Drzwi coś skrzypią, słychać szczęk łańcuchów, 
Wicher jęczy, pies w podwórku wyje. 
Na kominku resztki ognia gasną, 
Północ wciska się w izdebkę ciasną, 
Strach przejmuje w tę godzinę duchów... 
  1. huba (daw.) — miara powierzchni ziemi; z Bartkowej huby: z pola Bartka. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kasprowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Z chałupy · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/z-chalupy/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis