17

Elżbieta była dobrej myśli. Zdążyła spakować rzeczy, wysłała list do Zenona, nie spóźniła się na pociąg. Więc jednak miała dość siły.

Jazda, noc, łoskot, obcy ludzie, miękkie miotanie się na wyściełanej ławie, zdrętwiały łokieć pod głową, nagłe zapadanie w przelotny sen — to wszystko było dobre. Raz, przytomniejąc, Elżbieta zastała siebie w jakimś bolesnym miejscu myśli. Ale myśl nie dotyczyła ani Zenona, ani Justyny. Szło jeszcze raz o ten pokój jadalny, którego nigdy nie było. Siedzieli tam we troje wokoło nierealnego stołu, pod lampą opuszczoną dość nisko i z jakichś względów jednak naftową. Naftową zapewne dlatego, żeby było właśnie skromniej, wiejsko, bardziej bezpiecznie i zacisznie. Osoby naokoło stołu to był ojciec, matka i ona. Osoby te nigdy tak nie siedziały i siedzieć nie mogły. Rodzice Elżbiety rozstali się w niecały rok po jej urodzeniu.

Scena więc w pokoju jadalnym była niemożliwa, jednak miała w sobie coś bardziej uporczywego niż rzeczywistość. To utrwalone, stwardniałe marzenie dziecka wystawało z pamięci, wracało w różnych porach życia, dawało się wyczuć pod palcami, gdy myśl przekreśliła je od dawna.

Ojca już nie było, ale została matka. Matka sama napisała, że będzie w kraju i chce się z nią zobaczyć. Czyżby teraz miało się coś zmienić, teraz, kiedy to dla Elżbiety jest bez znaczenia, kiedy zatraciło dawną cenę.

O tym pokoju jadalnym i ich trojgu naokoło pod lampą mówiła kiedyś Zenonowi, mówiła chyba niepotrzebnie. Teraz jechała na pierwszą w życiu szczerą rozmowę z matką — już nie dziewczynka nieśmiała, kryjąca się ze swoją daremną miłością, ale kobieta, dla której życie matki zatraciło zły urok tajemnicy. Już bliższa, już pewno mogąca coś zrozumieć.

Inne rzeczy należały bardziej do snu. Ale też wydawały się prawdziwe. Tak trudno było zebrać myśli, obudzić się do końca, gdy pociąg stawał na stacji i znieruchomiałe na chwilę, zacichłe wnętrze wagonu wypełniało się po sufit szumiącym biciem pulsu w głowie — by zaraz, gwałtownie targnięte, stoczyć się na nowo w pospieszne dudnienie, w rozchybotaną, pełną łoskotu niewiedzę.

Nad ranem Elżbieta odnalazła się na myśli o młodszym Chąśbie. Coś ją skłaniało do rozważania go szczegółowo i wnikliwie. Był to chłopak nieduży, o krótkim, wysoko umieszczonym, mięsistym nosie, miękkich wargach i małych, jak gdyby szklanych oczkach niebieskich. Ze swego ciężkiego dzieciństwa wyniósł niespodziewanie usposobienie kapryśne, zachował w tonie głosu, manierach i minach szczególne jakieś rozpieszczenie, niewłaściwą poufałość. Ubrany był zbyt dobrze na swoją sytuację, wymuskany niejako, chociaż brudny. Nie skarżył się na swe życie, raczej na to, że jego praca jako pomocnika dozorcy nie jest dla niego dość odpowiednia. Mówił na przykład, że sobie odgniótł palce przy kopaniu, że wcale nie może wstawać nocą do bramy, że jak podlewa, to sobie zawsze wodą zachlapie obuwie. Nawet, że od tego latania po piętrach i na posyłki to mu się prędko drą skarpetki. Ubolewał, że ich po prostu nie może nastarczyć kupować. O swojej matce mówił „mamusia”, a mówił to mianowicie, że nie ma nigdy czasu na cerowanie. Starał się dać do zrozumienia, że jest wrażliwy, że ma, jak sam się wyraził, „delikatne sumienie”. Może i był coś wart w gruncie rzeczy, może te nieszczęśliwe miny były tylko pozorem i życie naprawdę źle mu się układało. Ale jego skargi nie mogły nikogo wzruszyć ani jego los nikogo obejść. Poniżej tych rozważań Elżbieta widziała nieustannie Edwarda Chąśbę oddającego list Zenonowi. I znów przypomniała sobie, że o tym miała nie myśleć.

Wychyliła się przez okno na peron. Było brzydko, padał drobny deszcz. Stary, zupełnie zgrzybiały tragarz wziął obie walizki Elżbiety i jeszcze domagał się neseseru, który wolała nieść sama. Mała, brudna wewnątrz taksówka sunęła tuż przy brzegu chodnika. Pod zawleczonym szarą wilgocią niebem miasto stare i znajome miało obcy wygląd. Mokrą ulicą przemykali spiesznie ludzie rannej godziny — ci, których nie ma w dzień, zjawiają się z rana i znikają później aż do następnego dnia. Brudne mury, rolety za szybami, matowe szyldy, przeważnie zamknięte jeszcze żelazne story — i wśród tego nieśmiałe życie, przemocą wywleczone ze snu.

To miasto pełne było matki, która teraz śpi. Którą zobaczy nie wcześniej niż w południe. Zobaczy ją na nowo, jak nowy człowiek, nieulegający słabościom dziecinnym. Tym razem nie miała złudzeń wobec niej. Nie marzyła już, jak kiedyś, że ją zachwyci, że ją oczaruje i zwycięży, że ją przymusi do miłości.

Miała nie myśleć o zerwaniu z Zenonem. O zerwaniu, zerwaniu — co za słowo! Powtórzone parę razy, robiło się niezrozumiałe i nawet zupełnie nieznane. Powoli i ze zdziwieniem wymówiła jeszcze raz: zerwanie. I oznaczało to teraz geometryczne rysunki na linoleum obicia, dwa spodem odwrócone, złożone do ściany, wyściełane przednie siedzenia, jakieś normujące tę sprawę, wymyślne sztabki żelazne. Ale prawdziwy sens był jasny i wyraźny, tylko że schowany głębiej. Tkwił pośrodku ciała, cokolwiek bardziej z lewej strony, dał się całkiem dokładnie wyczuć przy oddechu. Jednak gdy powstrzymywała oddech, czuła go także.

Zajechała jak zwykle do kuzynki wuja Kolichowskiego, małej, tłustej, żałosnej damy starszej, żyjącej samotnie. Śniadanie już stało na biało nakrytym stoliku pod ścianą, otomana była zasłana, wszystko przygotowane na przyjazd Elżbiety, mimo że wiadomość przyszła późno wieczorem. Sama pani Świętowska czekała na nią, już o tej porze całkowicie i starannie ubrana. Przywitała ją ze smutnym entuzjazmem. O panią Kolichowską zapytała, kiwając głową współczująco, jakby szło o straconą sprawę. Nie słuchała też odpowiedzi, która w jej stosunku do zagadnienia i tak nie mogła nic zmienić. Wiadomość, że jest w Warszawie matka Elżbiety, przyjęła z ubolewaniem. Przy pospiesznym śniadaniu opowiedziała Elżbiecie o paru z kolei swoich przykrościach biurowych, po każdej wzruszając powoli i wysoko ramionami i bardzo wysoko podnosząc brwi, na znak, że oto nie tylko wobec tego jest całkowicie bezradna, ale nie może ponadto wyjść z podziwienia ani na żaden sposób zrozumieć, jak coś podobnego w ogóle jest możliwe. Po opowiedzeniu jeszcze przykrości z dozorcą domu, przykrości ze szwagrem, z którym zerwała stosunki, i przykrości z siostrą, która ma niemiłe usposobienie, nagle powiedziała pogodnie:

— No to już idę! Masz cztery godziny spokojnego spania, bo posługaczka przychodzi dopiero o jedenastej. Ona ma klucz, nie potrzebujesz jej otwierać.

Elżbieta została sama w obcym, malutkim mieszkanku, zagospodarowanym celowo i sprawnie przez to tak rozgoryczone i pozbawione złudzeń istnienie. Gdy tylko umyta i rozebrana znalazła się pod kołdrą, natychmiast — jakby tylko na to czekając — wystąpiła tuż przed jej zamkniętymi oczami Justyna. Dygotanie i łoskot wagonu, zamagazynowany w czasie drogi, szumiał teraz w jej uszach, kołował w głowie, rytmicznie skandował myśli.

Co on mówił o tej Justynie? Więc był tak zaślepiony? Czyż jest możliwe się łudzić? Czyż zamiast Justyny fikcyjnej, Justyny Zenona, nie zobaczyła pospolitej, kłamliwej i głupiej prostaczki? I jej właśnie przyniosła w darze to, co nazywa się szczęściem: klucz od furtki ogrodu i od bramy, szalone dzieje ostatnich nocy, przedwczesne, chłodne świty. Nie zostało nic, prócz monotonnego pytania: jak on mógł, jak on mógł? Z łoskotem tych słów w głowie, skandowanych zamierającym echem kół wagonowych, Elżbieta zapadła w twardy sen.

O dwunastej wybrała się do mieszkania matki. I tym razem był to hotel najlepszy w mieście, a w tym hotelu nie numer, tylko tak zwany apartament. Salonik, za szerokimi, przesłoniętymi ciężką zasłoną drzwiami sypialnia, za nią w głębi osobna łazienka. Na toalecie wyjęte z neseseru kryształy, obrosłe w srebro, wszystkie przybory świadomej piękności, mające własny zapach i specjalną na własny użytek wiedzę. W saloniku, na nieokrytym mahoniu stołu, duży wazon kryształowy z różowymi różami.

Idąc tu, Elżbieta ubrała się starannie, jednakże i tym razem nie była tak zupełnie pewna, czy wszystko jest w porządku.

— Jeszcze urosłaś — powiedziała pani Niewieska do córki. — Pokaż się — i obróciła nią, trzymając za obie ręce, w lewą i prawą stronę.

Patrzyła w sposób, który od razu onieśmielał. — Siadaj i mów. Cóż Cecylia, jakże się miewa? A ty? Co robiłaś przez ten rok?

Pytała, a oczy jej roztargnione zesuwały się po córce bez uwagi. Elżbieta stała tępo, niepewnie się uśmiechając. I teraz, jak dawniej, uczuwała tę przegrodę — jakby nie tylko osobistą, ale wynikającą z odrębności sfery. Nie umiała nazwać tej różnicy, nie chciała na nią przystać.

Gdy obie usiadły dość oficjalnie przy owym stole z różami, matka uskarżała się na swe zdrowie, odcinając tym wszelką możliwość niewłaściwych zapytań czy pretensji. W tym samym sensie omawiała kłopoty finansowe swego męża, ministra. Wspomniała coś ogólnie o czasach, gdy to dochody się zmniejszają, a potrzeby rosną, a także o stosunkach, które się pogarszają, o jakichś zmianach, które mogą czy mają nastąpić.

Słowa nie były ważne. Elżbieta nie spuszczała oczów z matki. Rozważała jej urok, usiłowała rozłożyć go na elementy. Mała główka o rysach delikatnych, uczesana płasko, w karby wyraźne, jaśniejsze dziś niż przed rokiem, jakby zrobione nie z włosów, tylko z jasnego szylkretu1. Suknia czarna, gruby jedwab bez żadnej ozdoby, ale pełen dziwnych szwów i obrębów — na pewno model, którego głęboki mat, którego dziwność i jedyność opłaca się tysiącami franków. Do tego tylko sznurek pereł na szyi — zawsze ten sam, spięty w tyle fermuarem2 ze szmaragdu. Zapach.

Niedługo były same. W korytarzu, wysłanym grubo chodnikiem i oddzielonym przez drzwi podwójne, nie słychać było kroków. Głosy rozległy się tuż za progiem.

— Proszę! — zawołała matka.

Nieduża dama, która weszła, okazała się panią Tczewską z Pieszni.

— Widzisz, to jest moja córka — powiedziała pani Niewieska takim tonem, jakby to było niewiarogodne. Po zwięzłych formalnościach obie panie rozmawiały z ożywieniem, nie zauważając wcale jej milczenia. Mogła zebrać myśli, mogła spokojnie wyobrazić sobie Zenona w tej Pieszni, jako gościa nieznajomej, małej i siwowłosej kobiety. Po chwili tak samo bez anonsowania wszedł młody mężczyzna, witając z jednakową zażyłością obie damy. To, że Elżbieta jest córką pani Niewieskiej, tym razem nie ujawniło się zbyt wyraźnie.

— Siedzieliście jeszcze długo wczoraj? — spytała matka.

Młody człowiek odpowiedział, że tak. Że zresztą było nudno i wszystkim chciało się spać, ale wracali, kiedy ulice były jasne.

Elżbieta wstała, by się pożegnać. Umówiła się z matką na wieczór.

Były razem w teatrze, tylko we dwie. Sztuka była nie zajmująca, matka jednak chętnie śmiała się z żartów mówionych na scenie. W czasie gry Elżbieta przyglądała się parze ludzi siedzących o dwa rzędy bliżej sceny. Było ciemno, ale ich głowy i ramiona widoczne były pod światło rampy, jak cień na ekranie. Gdy mężczyzna podniósł rękę do włosów, kobieta przelotnie otarła się policzkiem o wierzch jego dłoni.

Nie dosiedziały do końca, poszły razem na kolację. W dużej, jasnej sali było niewiele osób. Pani Niewieska krytykowała kuchnię, ale jadła z apetytem i zachęcała do jedzenia Elżbietę.

— No powiedz, co ty tam robisz? — pytała i tym samym tonem ciągnęła dalej: — Nic mi nie mówiłaś, że jesteś zaręczona. Dopiero dowiaduję się od Tczewskiej. Więc to prawda? Ona go zna, tego pana, mówi, że jej się podobał i że słyszała o nim bardzo dobrze.

— Byłam zaręczona — powiedziała z wahaniem Elżbieta. — Ale teraz to już jest zerwane.

— Co ty mówisz? — zdziwiła się pani Niewieska. — Tak, to łatwo zaręczać się i odręczać, póki się jest młodym. Później nie traktuje się już tego tak lekko.

— Tak mama myśli?

— Nie pytam się, o co wam poszło, bo to są twoje sprawy. Jestem dyskretna. Ale mogę ci powiedzieć, bo to wiem, że zerwać jest najłatwiej. Na to nie trzeba wiele rozumu.

Zamyśliła się, paląc przy kawie papierosa.

— Ale wytrzymać, ale umieć to jakoś w sobie przemóc — to jest trudniej.

Uśmiechnęła się. — Z mężczyzną nie jest łatwo sobie poradzić, to prawda. Zwłaszcza jeżeli jest zakochany.

Nieznanym dotąd Elżbiecie gestem położyła rękę na jej dłoni.

— Pomyśl, zastanów się jeszcze, żebyś nie żałowała później. Bo przecież z innym będzie to samo.

Elżbieta nie próbowała nic tłumaczyć. Nie broniła się dziwnemu wzruszeniu. Tak samo jak tamta kobieta w teatrze, otarła się przelotnie policzkiem o rękę matki. Ale wiedziała, że ta chwila nie była zbliżeniem matki do dziecka. Nie była tym zwycięstwem wieloletniej dziecinnej tęsknoty, marzonym odwetem niekochanej, niepotrzebnej rodzicom dziewczynki.