16

Elżbieta miała klucz od ogrodu i klucz od bramy. Przed świtem wypuszczała go sama na ulicę — dziwną, bezludną, odbarwioną z zieleni, zamkniętą na wszystkie bramy i okiennice. Te noce były krótkie, ciepłe i suche, upływały w ogrodzie na ciężkim, gorącym szczęściu.

Dnie były pośpiechem i oczekiwaniem. Zenon jadł ponury obiad w Hotelu Polskim. Czechliński wszedł niespodzianie, jeszcze zakurzony z drogi. Przyjechał prosto z Pieszni z młodym Tczewskim.

— No co? Robimy naszą sprawę? — ryczał wesoło, rozsiadając się wygodnie przy stole Ziembiewicza. Hrabia okazał się zdecydowany, pełen najlepszych chęci i nadziei.

Gdy Zenon, ciepły i senny od paru kieliszków chambertina1, wrócił do siebie na górę, Justyna czekała na niego. Przywitali się jak obcy ludzie. Nie widział jej od czasu, kiedy u niego była ze swoją wiadomością, na wszystkie te dni zeszła mu całkiem z oczu. Nie wiedział nawet, że straciła służbę.

— Co u ciebie słychać? — spytał.

Miał twarz całkowicie zamkniętą przez współczucie, troskę i wyraźne znudzenie. Ale słuchał uważnie.

— Może ci co potrzeba — podjął. — Jak się czujesz? Czy wszystko dobrze? Gdy tylko coś postanowisz, to pamiętaj w każdej chwili, że tu jestem. Że jestem gotów...

Głęboko zamyślona powiedziała: — Teraz jeszcze nie, może potem — i dodała, że najbardziej chciałaby posady w tym sklepie. — Ale może też potem.

Nie spytał jej o adres, nie prosił, żeby usiadła. Była delikatna, mówiła cicho, powoli, prawie się nie uśmiechając. — Jak się czujesz? — powtórzył.

— Nic mi nie jest takiego.

Nastało króciutkie milczenie. Zenon myślał, że ani przez chwilę dłużej nie zniesie jej obecności. Widziała, że jest niezadowolony.

— Ja bym nie była przychodziła, ja bym ci dała spokój, żeby nie jedna rzecz — odezwała się Justyna niepewnie.

— Co takiego? — spytał skwapliwie, gotów do wszelkich świadczeń.

— Żeby nie to, co mi powiedziała ta twoja narzeczona...

— Jaka narzeczona?

Dowiedział się, że przed chwilą widziała się z panną Biecką, że właśnie od niej idzie.

Krzyknął, czerwieniąc się z gniewu:

— Po coś do niej chodziła? Jak śmiałaś?

Odpowiedziała cicho, wcale jego krzykiem nieprzestraszona:

— Nie gniewaj się, Zenon. To ona mi kazała przyjść.

Zrozumiał wreszcie, jak się to stało. Tłumił w sobie złość, że właśnie tam przyszło Justynie do głowy zamieszkać. Ale skąd miała wiedzieć?

Justyna sama usiadła na brzegu łóżka zwykłym sobie, poufałym sposobem. Odetchnęła głęboko i powiedziała:

— Więc tyś mnie nie mówił. Dobrze. Ale ona przecież wszystko wiedziała.

Umilkła.

— Co ci mówiła? Czego chciała od ciebie? — nalegał.

Poruszyła niedbale ręką.

— Nic takiego. Mówiła tylko tak samo jak ty, że chce mi pomóc. Ale to nie o to... Co to ja chciałam... Więc to ona jest twoja narzeczona.

Powiedział łagodnie, zbliżając się do niej: — Posłuchaj, Justynko, przypomnij sobie wszystko, przypomnij sobie dobrze, od samego początku. Przecież pamiętasz, jak to było, przecież nie możesz powiedzieć...

Znowu zrobiła ten niedbały ruch ręką.

— Wiem, wiem, to nie o to. Czy się z nią ożenisz, czy nie — to już trudno, to już ja do tego nic nie mam. Ona powiedziała, że nie, ale co to mówić...

Gotował się ze złości, targany niepokojem. Musiał tam przecież biec natychmiast, musiał zaraz zejść do telefonu. Co za historia! Był wściekły, że Elżbieta to zrobiła, nic mu nie mówiąc. Ale nie na nią był zły, tylko wciąż na Justynę. Musiał się jej zaraz pozbyć, nie wiedział jak.

Przeszedł niespokojnie do okna, popatrzył na pusty plac.

— Tu ma ktoś przyjść — rzekł oschle.

— Już idę, Zenon, już idę. Tylko jedno mi jeszcze powiedz.

— Dobrze, ale prędko.

— Powiedz mi taką rzecz: czyś to ty jej mówił, żeby mi powiedziała to o dziecku? Żeby mu nic nie robić, żeby ono było.

Odwrócił się na pokój, chwilę milczał.

— Nie wiem. Nic nie mówiłem.

Podszedł blisko, wziął ją za ramiona. — Słuchaj, zrobisz, jak będziesz chciała. Tu przecież nikt ci nie może... Jeśli chcesz, to ja się dowiem. Wszystko zrobię, co chcesz. Tylko teraz...

Głaszcząc ją po ramieniu, jednocześnie posuwał ją ku drzwiom. Zanim wyszła, upewnił ją, że jakakolwiek suma będzie potrzebna, to zawsze w każdej chwili, niech tylko powie jedno słowo...

Wyczekał, aż zeszła na dół, aż ucichły jej kroki. Wtedy zbiegł do telefonu.

— Panienki nie ma — odpowiedziała w telefonie Ewcia.

— Dawno wyszła?

Dowiedział się ze zdumieniem, że nie wyszła, tylko wyjechała. Do Warszawy, do starszej pani.

W pierwszej chwili chciał biec na ulicę Staszica. Pohamował się i wrócił na górę. Spuścił roletę i położył się na zasłanym łóżku. Nie mógł uwierzyć w to wszystko.

Jeszcze niedobrze rozumiał, że jej nie ma. Nie mógł jednakże tam pójść. Jeszcze raz telefonować? Nie, mógł tylko czekać.

Pomyślał przelotnie o tym, czego chciał Czechliński. Tak, to było niezwykłe. To była jakaś niewiarogodna kariera. Nie zdążył o tym wtedy pomyśleć, wszystko wydawało się nie bardzo prawdziwe — przy żartobliwych słowach Czechlińskiego, w którego interpretacji świat był rzeczą do luftu, wartą coś tylko jako ciekawa bujda. Ale przecież mówił konkretnie. I namowa ze strony Tczewskiego? Wystarczy się zgodzić, chodzi o takie głupstwo jak zgoda.

Zerwał się z łóżka. Cóż to było! Przecież myślał o tym, jak gdyby mówiąc to Elżbiecie. Przecież od niej miała zależeć decyzja. Przecież jeżeliby przystał, to tylko dla niej. To już miał być początek życia razem, a właśnie teraz jej nie ma, teraz, w tej chwili. Teraz zrobiła się obca, teraz jest wroga i mściwa. Ta najbliższa.

To, co czuł, było po prostu cierpieniem. Cierpiał, powstrzymywał się od krzyku. Nie powinien był tak wypuścić tej Justyny, zanim nie wydobył z niej dokładnie wszystkiego. Powtarzał sobie jej słowa, których nie dokończyła: „Ona powiedziała, że nie, ale co to mówić”. Przypomniał sobie lepiej: „Czy się z nią ożenisz, czy nie — to już trudno, ona powiedziała, że nie, ale...” Znów poderwał go gniew, że Elżbieta mogła to zrobić. Bez rozumienia z nim, bez słowa — przecież to jest zemsta, przecież jest jasne, że po prostu chciała się zemścić. I zemścić się, zachowując przy tym pozór wspaniałomyślnej, wielkodusznej. Tak myślał, a w głębi roił, że Justyna czegoś nie zrozumiała, nie mógł uwierzyć w najprostszy sens jej słów.

Nie wytrwała, nie utrzymała się w tej pięknej roli. Chciała być wielką miłośnicą — i była nią, nie można powiedzieć, była nią. Dopiero te dnie ostatnie ujawniły mu ją jako kobietę. Ale nie wytrzymała, zniżyła się do ordynarnej zazdrości. Nie ufała mu, chciała się sama przekonać. I przekonała się, że Justyna nie wie nawet o jej istnieniu!

Leżał znowu z rękami na oczach. Pamięć słów Czechlińskiego rozwiewała się razem z odurzeniem po wypitym winie. Nie miał ich komu powtórzyć. Elżbiety nie było. Usiadł na łóżku i myślał zwyczajnie: „Nie jestem temu winien. Wszyscy to robią, wszyscy tak samo, wszyscy...”. Ze zdziwieniem zobaczył, że teraz broni się schematem przed odpowiedzialnością.

Gdy porwał się, aby coś zrobić, cokolwiek przedsięwziąć, iść choćby do ciotki Kolichowskiej i od niej dowiadywać się prawdy, zastukano do drzwi. Podszedł i otworzył, przytrzymując ręką klamkę, by nikogo nie wpuścić.

— O co chodzi?

Za drzwiami stał Edward Chąśba, niemiły chłopak, którego widywał na ulicy Staszica. Miał w twarzy wyraz poufały i porozumiewawczy, ręką z odgiętym małym palcem podawał Zenonowi list od Elżbiety. Nie można było wątpić, że dobrze rozumie wagę swego poselstwa.

Zenon w milczeniu wziął list i zamknął drzwi, nawet przekręcił klucz w zamku. Koperta darła się trudno. Elżbieta pisała: „...jednak nie byłeś ze mną zupełnie szczery... Ona ma do ciebie prawo i ja go jej nie odbiorę”.

Oczywiście, wyjeżdża do matki, która już jest w Warszawie. Zostanie tam dłużej. Sądzi, że lepiej będzie, żeby się więcej nie widzieli.