Loreva
Loreva

Rozdział 6 z 14

SPRAWA CZWARTA ADORACJA ANIELSKA

Joseph rozsunął środkową zasłonę. Buchnęło rzęsiste światło. Zabrzmiała ochocza muzyka. W środkowej części tradycyjna scena jasełkowa. Maria kołysze Dzieciątko w kolebce, sporządzonej ze żłobu. U jej stóp „bydlątka”: osioł i wół. Są to właściwie tylko głowy zwierzęce, na podobieństwo „turoniów”, prymitywnie zrobione, umocowane na kiju, zakrytym barwnym czaprakiem1, pod którym skryte są osoby, udające głosy i ruchy wołu i osła. Pod dolną szczęką każdego z tych łbów przytwierdzony dzwoneczek. Joseph, rozsunąwszy zasłonę, wchodzi do wnętrza, staje obok M. Panny, po lewej stronie.

13. ŚPIEW I TANIEC ANIOŁÓW

ANIOŁOWIE

powstają z klęczek i klaszcząc w ręce z radości, poczynają tańczyć i śpiewać na pierwszym planie sceny
Nuż my teraz Aniołkowie2, 
Nuż ptaszkowie z nieba, 
Kolędujmy Dzieciąteczku 
Wesoło, jak trzeba: 
Hojże, hojże, Panie Jezu, 
Hojże, hojże, hoc, hoc! 
Będziem śpiewać, 
Salty3 czynić 
Przy jasłkach całą noc! 
tańczą, potem w tempie wolniejszym podchodzą ku przodowi sceny 
Potem polecim zwiastować 
Wesolą nowinę; 
uroczyście, podnosząc w górę prawe ręce 
Że Maria, Virgo-Mater4 
Powiła Dziecinę! 
znów prędzej 
Hojże, hojże... 
tańczą

14. TRÓJŚPIEW WOŁU, OSŁA I JOSEPHEM5

WOŁEK

podnosi się, poruszając w takt łbem i podzwaniając, śpiewa, Aniołowie, stojąc po obu bokach pierwszego planu, z podziwem przypatrują się temu
Panie Boże mój, 
Jam jest wołek twój, 
Nie umiem nic, tylko orać, 
I to trzeba na mnie wołać: 
Nu, nu, wołku, nu! 
Nie gardź mną, wołkiem, 
Chudym pachołkiem, 
Będę cię grzał swoim chuchu, 
Chocia pustki będą w brzuchu: 
Chu, chu, chu, chu! 

OSIOŁEK

śpiewa jak tamten
Nuże nieboże, 
Osioł pomoże, 
Będę przecie Pana dźwigał, 
Rycząc pocieszny madrygał6: 
I ja, i ja! 

JOSEPH

głaszcząc ich łby
Nu, wierni słudzy, 
Ośle i drudzy 
Przyjmie Pan waszą ochotę, 
Hojnie płacąc za robotę, 
Cyt, zwierzątka, cyt! 
uspokojone zwierzątka kładą się na ziemię

15. ROZMOWA ANIOŁÓW Z JOSEPHEM7

śpiewana
Aniołowie wchodzą teraz do tryptyku, jedni do części środkowej, inni do bocznych skrzydeł i grupują się malowniczo. Joseph siada na stopniach w części środkowej po lewej stronie żłobka.

ANIOŁOWIE

O Josephie! 

JOSEPH

Czego chcecie? 

ANIOŁOWIE

Powiedzże nam, czemu Jezus ubogi? 

JOSEPH

Bo drogi, bo drogi! 

ANIOŁOWIE

Chwała Tobie, Jezu Chryste, 
Za Twe narodzenie czyste, 
Leluja! 
Leluja! 

ANIOŁOWIE

O Josephie! 

JOSEPH

Czego chcecie? 

ANIOŁOWIE

Powiedzże nam, kto z pokłonem przybędzie? 

JOSEPH

wskazując tę stronę widowni, skąd później wejdą pastuszkowie i królowie, dla podkreślenia honoru, jaki biedną szopkę spotyka, śpiewa po łacinie, a Aniołowie z podziwu kiwają główkami
Pastores et Reges8! 

ANIOŁOWIE

Chwała Tobie... 
Maria pochyla się nad kołyską, jakby zaniepokojona płaczem Dzieciątka i natychmiast cały chór anielski też się nachyla

ANIOŁOWIE

O Josephie! 

JOSEPH

Czego chcecie? 

ANIOŁOWIE

Słyszysz? oto Dzieciąteczko się kwili... 

JOSEPH

bierze skrzypeczki do rąk, niby je stroi
Więc mu zagram: li, li, li, 
Na skrzypeczkach: li, li, li. 

ANIOŁOWIE

wciąż nachyleni nad kolebką, pomagają M. Pannie Dzieciątko kołysać
Nynaj9, nynaj Dzieciąteczko, 
Ukołyszem Cię piosneczką: 
cichutko 
Leluja! 
Leluja! 

16. KOLĘDA NA SKRZYPECZKACH10

JOSEPH

zapatrzony w dal, jakby natchnienie brał z pól, lasów, rzek i obłoków, które przed sobą widzi, gra i śpiewa najpiękniejszą z pięknych, ni to rzewną, ni wesołą, pełną niewypowiedzianej słodyczy melodię mazowiecką
Lir, lir, lir, 
Lir, lir, lir... 

ANIOŁOWIE

Aa, aa, aa, 
Aa, aa, aa...  
zasłuchali się w pieśń własną i też w tę dal nieokreśloną patrzą

17. KOŁYSANKA MARYI PANNY11

gdy czar się skończy, Maria pocznie Dzieciątku śpiewać; podczas jej śpiewu wszyscy klęczą

MARIA

Teraz, synaczku, będęć kołysała, 
Z wdzięcznym weselem całą noc śpiewała: 
Lili, lili, laj, mój wonny kwiateczku, 
Lili, lili, laj, w ubogim żłobeczku. 

CHOR

Lili, laj...  

MARIA

niespokojnie zwraca głowę ku prawej stronie i ręką niby wiatr stamtąd wiejący odgania, wszyscy ten gest powtarzają
Cicho, wietrzyku, cicho południowy, 
Cicho powiewaj, niech śpi Panic nowy. 
znów się nachyla nad kołyską, z nią wszyscy 
Lili, lili, laj, mój drogi kanaczku12, 
Lili, lili, laj, miluchny robaczku. 

CHÓR

Lili, laj... 
podczas śpiewu Joseph cichutko, na palcach wstaje i wolno zasuwa zasłonę części środkowej, to samo czynią Aniołowie w obu skrzydłach bocznych
  1. czaprak — okrycie konia, które zakłada się pod siodło. [przypis edytorski] ↩
  2. Śpiew i taniec Aniołów: Nuż my teraz — tekst: Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3639, Kantyczka czyli zbiór pieśni na B. Nar. w. XVII–XIX. Str. 146. — Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3640, Pieśni do śpiewania na B. Nar. (Karmelitanek bosych) w. XVII–XVIII, str. 304, tytuł tej kolędy Kapela niebieska, — Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3642 „Jezus Marya Jozef Teresia” R.P. 1741. Cantio 36—- Rkp. Bibl. Jagiell. Kantyczka z XVII–XVIII w. str. 60. — X. M. M.M, Pastorałki, str. 149. Tekst oryginalny brzmi tak:
    Przylecieli Aniołkowie, jak ptaszkowie z nieba 
    I śpiewali Dzieciąteczku wesoło, jak trzeba: 
    Hojże hojże, Panie Jezu, hojże, hojże, hoc, hoc, 
    Śpiewaliśmy, budziliśmy pastuszków całą noc, 
    Powiadając niesłychaną na świecie nowinę, 
    Panna w całości panieństwa zrodziła dziecinę. 
    Hojże...  
     

    Muzyka: Melodia przeze mnie zmieniona i opatrzona przygrywką.

    Harmonizacja moja i J. Maklakiewicza.

    [przypis autorski] ↩
  3. salty czynić — tańczyć, skakać. [przypis autorski] ↩
  4. Virgo-Mater (łac.) — Dziewica-Matka. [przypis edytorski] ↩
  5. Trójśpiew Wołu, Osła i Josepha — tekst i muzyka: Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3639, Kantyczka czyli zbiór pieśni na B. Nar. w. XVIII — XIX, str. 186. Tytuł: Pasterki, osiołek i wołek przy żłobku betleemskim (Kol. klasztorna). — Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3640, Pios. do śpiew. na B. Nar. (Karmel. bosych), w. XVII–XVIII, str. 301. — X. M. M. M„ Pastorałki, str. 121. Strofki wołka prawie bez zmiany; w zwrotce osiołka słowa własne; strofa Josepha zmieniona. Melodia przeze mnie zmieniona nieco i przygrywkami opatrzona.

    Harmonizacja moja.

    [przypis autorski] ↩
  6. madrygał — wiersz lekkiej treści, gatunek pieśni. [przypis autorski] ↩
  7. Rozmowa Aniołów z Josephem — tekst i muzyka: X. M. M. M Pastorałki, str. 114. Makaronizmy drugiej zwrotki i cała 3-cia są moim dodatkiem. Refren: „leluja”, tak charakterystyczny dla śpiewów kolędniczych, dopisany przeze mnie. (Leluja = lelija i (a)leluja). Melodia moja.

    W końcówce refrenu wprowadziłem rozmyślnie ton śpiewów wielkanocnych.

    Harmonizacja Maklakiewicza.

    [przypis autorski] ↩
  8. pastores et reges (łac.) — pasterze i królowie. [przypis autorski] ↩
  9. nynać (gw.) — spać. [przypis edytorski] ↩
  10. Kolęda na skrzypeczkach — Muzyka: O. Kolberg, Mazowsze I, nr. 38 od Piaseczna (Słomczyn). Temat ten posłużył mi w r. 1919 jako wstęp muzyczny do mojej Szopki Staropolskiej, Ludomir Różycki, poznawszy go przeze mnie, zachwycony szlachetnością melodii, uczynił z niej lejtmotyw Pana Twardowskiego. W inscenizacji Reduty (sezon 1923 —- 4) kolędę tę na baryton, 3-gł. chór żeński z towarzyszeniem orkiestry ułożył Bronisław Rutkowski.

    Harmonizacja w niniejszym wydaniu dokonana została przez J. Maklakiewicza.

    Monosylabiczne słowa śpiewu w oryginale nie istnieją.

    [przypis autorski] ↩
  11. Kołysanka M. Panny — Tekst i muzyka: Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3638, Zabawa przy Nowonarodzonym Panu Jezusie przez nabożne i wesołe śpiewanie, które dusza nabożna ma wyprawować, luląc i zabawiając dziecinę płaczącą nowonarodzoną Pana Jezusa, w. XVII–XVIII nr. 61. — Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3639, Kantyczka czyli zb. pieś. na B. Nar. w. XVIII–XIX, str. 134–135.— Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3640, Piosneczki do śpiew. na B. Nar. (Konwentu Karmelitanek bosych) str. 192. — Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3642, Jezus Marya Jozef Teresia R. P. 1741. Cantio 14. —- Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3643, Rozmaite piosneczki do zabawy duchowny sporządzone w. XVII—-XVIII. — Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3644, Kantyczka cz. zb. pieś. na B. Nar. w. XVIIVXIM. — Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3646, Kantyczka z w. XVII, Cantio 14. — Rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3647, Kantyczka z w. XVII–XVIII, str. 107. Wszystkie te pieśni zaczynają się od słów: „Gdy śliczna Panna Syna kołysała”. Istnieje również Piosneczka o Pannie Najświętszej na Jej Narodzenie, posiadająca wielkie podobieństwa formalne. Początek jej brzmi: Gdy Anna święta córeczkę kołysze. Spotkałem się z nią w rkp. Bibl. Jagiell. nr. 3644, str. 200, nr. 3645, Pieśni różne nabożne, w. XVII–XVIII, str. 103 i nr. 3647, str. 64. Pieśń ta, utworzona najwidoczniej pod wpływem i na modłę kołysanki Gdy śliczna Panna, może służyć za dowód, jak rozpowszechniony był w Polsce zwyczaj „tulenia” i „lulania” Dzieciątka, skoro typowy śpiew jasełkowy przerobiono na pieśń o N. M. Pannie.

    Melodia została przeze mnie nieco zmieniona.

    Harmonizacja moja i J. Maklakiewicza.

    [przypis autorski] ↩
  12. kanaczek — drogocenny naszyjnik. [przypis autorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Leon Schiller

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Pastorałka · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/schiller-pastoralka/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis