Źródło i licencja tłumaczenia
Rozdział trzydziesty
jak się pewnej środy wzburzenie chłopów uczyniło w baraniej woli, jako się tam wielkie i dziwne pokazały znaki i jak hieronim kijem z nauczycielstwa wypędzony został.
Baraniej Woli, wzniosły się szemrania
I głuchy pomruk, jakby gdzie
Miś z legowiska ruszył się.
Jobsa na dworze łaski nadzwyczajne
I to, że w jawny sposób mu
Nic nie poradzą chłopy tu.
Kuflem się albo stukając kieliszkiem
I radząc szeptem, jak i co
Uczynić, by wysadzić go.
Igrają1 po wsi i więksi, i mali,
Raz wraz kułaków słychać trzask,
Płacz, bijatykę, śmiech i wrzask.
Jak by tę sprawę całą przeprowadzić,
By kijem sobie zrobić sąd
I Jobsa precz wygonić stąd.
I ręką w rękę z klaskaniem przybito,
Termin dla sprawy dając tej,
Jak pan w podróży będzie swej.
Kto się odezwie, gromada go skropi.
Tak się spiskowców rozszedł sąd
I tylko z fajek został swąd.
Widziano w Woli Baraniej niemało
Znaków cudownych, jak się snadź
Przed katastrofą zwykło dziać.
Sowa usiadła, gdy był księżyc świeży,
I z całej siły wrzasła tak,
Że strach! A to był pierwszy znak.
Wyraźnie słyszał o północy dzwony
I widział, jak się komin chwiał,
Co lat pięćdziesiąt prosto stał.
Co miało nogę o jedną za wiele,
A psy tak na nów wyły, że
Jakby już wojna była gdzie.
Po nocach im się śniły nieboszczyki,
A koń ławnika w biały dzień
Rozniósł półdrabki2, choć był leń.
Że los już karty zaczyna tasować,
Co zmiarkowali chłopi, lecz
Gdy już się stała owa rzecz.
Jak kiedy tamę wiosną zerwie woda,
Buchnęło po wsi, że już czas,
I chłopi się ruszyli wraz.
Zbroił się w rzemień albo kańczug3 w domu,
Ten brał kłonicę4, a ów kij,
A hasło mieli: Tęgo bij!
Łopat, skrobaczów i mioteł od proga.
Garnki, skorupy, wszystko się
W wojnie przydawa, każdy wie.
Chłopy w rezerwie, baby na początku,
Po flankach dzieci tu i tam
Krzyczą, a w środku wójt był sam.
Pod pierzynami dwiema leżał sobie,
Kiedy go nagły zbudził wrzask
I wschodzącego słońca blask.
Przez grzbiet mu ciarki przebiegły i poty,
Zmiarkował bowiem drżąc jak liść,
Że tu o skórę może iść.
Już drzwi wywalał drąg jakiś okuty.
A zanim pludry6 wciągnąć mógł,
Już ciżba wparła się na próg.
Aż baby za nim trzaskają ożogi7,
Miotły i garnki, także kij
Dokłada chłopstwo, krzycząc: «Bij!»
Na profesorstwo Jobsa zniweczone,
Bo chociaż nogi wziął za pas,
Przecież do pomsty mieli czas.
Za nim jak długa — het — Barania Wola,
Tłum bab i chłopów, który mu
Wrzeszczał na drogę: «Hu!... A hu!...»
Poszli do karczmy wszyscy zapaśnicy.
Każdy po kuflu lub po dwóch
Był w sprawie tej najpierwszy zuch.
Miarkując kunę za napaść takową,
Kiedy na ojców swoich łan
Baraniowolski wróci pan.
- igrać — bawić się. [przypis edytorski] ↩
- półdrabek (daw., gw.) — belka w drabinie, podtrzymująca szczeble. [przypis edytorski] ↩
- kańczug — rzemienny bicz na krótkim trzonku. [przypis edytorski] ↩
- kłonica — element konstrukcyjny wozu drabiniastego. [przypis edytorski] ↩
- ożóg — pogrzebacz. [przypis edytorski] ↩
- pludry (daw.) — rodzaj krótkich spodni. [przypis edytorski] ↩
- ożóg — pogrzebacz. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Karl Arnold Kortum
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Jobsjada · Okładka na podstawie: Tasteful Lighting, Orin Zebest@Flickr, CC BY 2.0
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: CC-BY-2.0
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: cover
Jobsjada · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kortum-jobsjada/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Domena publiczna · Maria Konopnicka
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: translation
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.