Rozdział 7 Szalony podwieczorek

Przed domem rosło drzewo, a pod drzewem rozstawiono stół, przy którym Marcowy Zając i Kapelusznik jedli podwieczorek. Na krześle między nimi spał smacznie Suseł. Obaj traktowali go niczym poduszeczkę — kładli na nim łokcie i prowadzili dyskusje nad jego głową.

„Susłowi nie może być zbyt wygodnie”, uznała Alicja „ale, skoro śpi, widocznie mu to nie przeszkadza”.

Chociaż stół był duży, cała trójka tłoczyła się przy jednym z narożników.

— Brak miejsc! Brak miejsc! — zawołali, gdy dostrzegli podchodzącą Alicję.

— Miejsca jest aż nadto — oburzyła się i usiadła w dużym fotelu na drugim końcu stołu.

— Łyknij wina — zachęcił Marcowy Zając.

Alicja rozejrzała się, ale na stole stała jedynie herbata.

— Nie widzę wina — powiedziała.

— Bo go nie ma — odparł Zając.

— W takim razie niezbyt grzecznie było je proponować — zezłościła się Alicja.

— Niezbyt grzecznie było siadać bez zaproszenia — odparł Zając.

— Nie wiedziałam, że cały stół jest tylko dla waszej trójki! — powiedziała Alicja. — Przecież zastawy wystarczy dla wielu gości!

— Powinnaś iść do fryzjera — stwierdził Kapelusznik. Od dawna bacznie obserwował Alicję, ale teraz odezwał się po raz pierwszy.

— Nie wypada wygłaszać nieprzyjemnych komentarzy na czyjś temat — pouczyła Alicja. — To bardzo nieuprzejme.

Kapelusznik wybałuszył oczy na te słowa, powiedział jednak tylko:

— W czym kruk przypomina biurko?

„Teraz będzie zabawa!”, pomyślała Alicja. „Cieszę się, że zaczęli zadawać mi zagadki”.

— Chyba dam radę zgadnąć — powiedziała głośno.

— Myślisz, że znajdziesz odpowiedź? — dopytał Marcowy Zając.

— Właśnie.

— No to na przyszłość mów, co myślisz! — rozkazał Zając.

— Zawsze mówię, co myślę — odparła szybko Alicja. — A w zasadzie to myślę, co mówię... czyli na jedno wychodzi.

— Wcale nie na jedno! — wtrącił Kapelusznik. — Równie dobrze mogłabyś powiedzieć, że „widzę, co jem” oznacza „jem, co widzę”!

— Albo — dodał Zając — że „lubię, co dostaję” oznacza „dostaję, co lubię”!

— Albo — dodał Suseł chyba przez sen — że „oddycham, kiedy śpię” oznacza „śpię, kiedy oddycham”!

— W twoim przypadku to akurat rzeczywiście to samo — stwierdził Kapelusznik, po czym rozmowa się urwała, wszyscy ucichli, a Alicja zaczęła myśleć, co też właściwie wie o krukach i biurkach.

Wiedziała niewiele.

Milczenie przerwał Kapelusznik.

— Jaki dziś dzień miesiąca? — zapytał Alicję. Wyciągnął z kieszeni zegarek na łańcuszku i patrzył na niego niepewnie. Co pewien czas potrząsał nim i przykładał go sobie do ucha.

— Czwarty — odparła po zastanowieniu Alicja.

— Czyli spóźnia się o dwa dni! — westchnął Kapelusznik. — Mówiłem, że masło źle zrobi trybikom! — rzucił gniewnie w kierunku Marcowego Zająca.

— Przecież to było masło prima sort! — jęknął tamten.

— Do środka musiały się dostać okruchy — burknął Kapelusznik. — Niepotrzebnie nakładałeś nożem do chleba.

Zając wziął zegarek i spojrzał na niego ponuro, po czym zanurzył go w filiżance z herbatą i znów obejrzał. Nic nowego nie przyszło mu do głowy, powtórzył więc:

— To naprawdę było masło prima sort.

Alicja zerkała mu przez ramię.

— Co za interesujący zegarek! — stwierdziła. — Wskazuje, który jest dzień miesiąca, ale nie która godzina!

— Czemu miałby wskazywać godzinę? — mruknął Kapelusznik. — Czy twój zegarek podaje, który mamy rok?

— Jasne, że nie! — odpowiedziała Alicja. — Bo rok jest przecież bardzo długo ten sam.

— Mój zegarek tak samo — stwierdził Kapelusznik.

Alicja nie wiedziała, co myśleć. Ostatnia wypowiedź Kapelusznika wydawała jej się pozbawiona sensu, choć mówił przecież głośno i wyraźnie.

— Chyba nie całkiem zrozumiałam.

— Suseł znowu śpi — stwierdził Kapelusznik, po czym polał mu nos odrobiną gorącej herbaty.

Suseł potrząsnął głową i odezwał się, nie otwierając oczu:

— Oczywiście, w samej rzeczy! To właśnie chciałem powiedzieć.

— Rozwiązałaś już moją zagadkę? — Kapelusznik znów spojrzał na Alicję.

— Nie — odparła. — Poddaję się. Jak brzmi odpowiedź?

— Nie mam bladego pojęcia.

— Ja też nie mam — dodał Marcowy Zając.

Alicja westchnęła ciężko.

— Chyba moglibyście lepiej wykorzystywać swój czas — stwierdziła — niż zadając innym zagadki bez odpowiedzi.

— Gdybyś znała Czas równie dobrze jak ja — stwierdził Kapelusznik — wiedziałabyś, że nie znosi być wykorzystywany.

— Nie rozumiem — powiedziała Alicja.

— Jasne, że nie! — żachnął się Kapelusznik. — Chyba nie zamieniłaś z Czasem ani słowa w cztery oczy!

— Może i nie — odparła ostrożnie Alicja. — Ale umiem dla zabicia czasu grać na pianinie.

— Ach! No i wszystko jasne — stwierdził Kapelusznik. — Czas tym bardziej nie znosi, kiedy się go zabija. Gdybyście byli w dobrej komitywie, w kwestii zegarków spełniałby niemal każde twoje życzenie! Na przykład: załóżmy, że jest dziewiąta rano i masz zacząć lekcje. Szepczesz Czasowi jedno słówko, i proszę, wskazówka mknie po tarczy, aż nagle jest wpół do drugiej i pora na obiad!

(— Piękna wizja! — mruknął pod wąsem Marcowy Zając).

— Byłoby to niewątpliwie wspaniałe — przyznała poważnie Alicja — ale przecież... no, nie byłabym jeszcze głodna.

— Nie od razu — przyznał Kapelusznik. — Ale wpół do drugiej mogłoby trwać tak długo, jak zechcesz.

— I ty właśnie w ten sposób sobie radzisz? — spytała Alicja.

Kapelusznik potrząsnął głową ze smutkiem.

— Niestety nie! — odpowiedział. — Pokłóciliśmy się z Czasem zeszłego marca... rozumiesz, tuż zanim tamtemu odbiło. — Wskazał łyżką na Zająca. — Królowa Kier zorganizowała wielki koncert, a ja miałem śpiewać:

— Znasz tę piosenkę?

— Znam podobną — odparła Alicja.

— To jeszcze nie koniec, wiesz? — ciągnął Kapelusznik. — Dalej idzie tak:

Tu Suseł dostał drgawek i zaczął śpiewać przez sen: „Mrugaj, mrugaj, mrugaj, mrugaj...”, a umilkł dopiero, gdy go uszczypnęli.

— Cóż, zaledwie zdołałem dokończyć pierwszy wers — powiedział Kapelusznik — gdy Królowa skoczyła na nogi i ryknęła: „On marnuje czas! Ściąć mu głowę!”

— Co za barbarzyństwo! — zawołała Alicja.

— Od tamtej chwili — smutno przyznał Kapelusznik — Czas odmawia mi współpracy. I bezustannie jest szósta.

Alicję nagle olśniło.

— Dlatego na stole macie tylko zastawę do herbaty i przekąsek!

— Zgadza się — przyznał Kapelusznik z westchnieniem. — Zawsze jest pora podwieczorku. Nie mamy nawet czasu pozmywać!

— Zamiast tego się przesiadacie, tak? — spytała Alicja.

— Tak jest — przyznał Kapelusznik. — W miarę brudzenia zastawy.

— A co się dzieje, kiedy docieracie znowu do początku? — dopytywała Alicja.

— Zmieńmy temat — przerwał Marcowy Zając z ziewnięciem. — Ten mnie nudzi. Chciałbym, żeby młoda dama opowiedziała nam jakąś historię.

— Nie znam ani jednej — zapewniła Alicja, wystraszona nie na żarty.

— To niech Suseł opowiada! — zawołali Zając i Kapelusznik. — Pobudka, Suśle! — I uszczypnęli go jednocześnie w oba boczki.

Suseł powoli otworzył oczy.

— Nie spałem — zapewnił ochryple. — Słyszałem każde słowo.

— Opowiedz historię! — zawołał Marcowy Zając.

— Tak, bardzo proszę! — dodała Alicja.

— Byle szybko — powiedział Kapelusznik — bo znowu zaśniesz przed finałem.

— Dawno, dawno temu były sobie trzy siostrzyczki — zaczął w ekspresowym tempie Suseł. — Na imię miały Elsie, Lacie i Tillie i mieszkały na dnie studni...

— A czym się żywiły? — spytała Alicja, którą zawsze żywo interesowało jedzenie i picie.

— Melasą — odparł Suseł po dłuższym namyśle.

— Tylko? To niemożliwe — zauważyła łagodnie Alicja. — Przecież by się pochorowały.

— Pochorowały się — stwierdził Suseł. — I to poważnie.

Alicja próbowała sobie wyobrazić życie w tak niezwykłych warunkach, ale trochę ją to przerosło, zadała więc kolejne pytanie:

— Dlaczego one mieszkały na dnie studni?

— Wypij więcej herbaty — zaproponował bardzo poważnie Marcowy Zając.

— W ogóle jeszcze nie piłam — odparła urażonym tonem Alicja. — Czyli nie mogę wypić więcej.

— Chyba raczej nie możesz wypić mniej — poprawił Kapelusznik. — Bardzo łatwo jest wypić więcej niż nic.

— Nikt cię nie pytał! — rzuciła Alicja.

— I kto tu teraz wygłasza nieprzyjemne komentarze? — spytał triumfalnie Kapelusznik.

Alicja nie wiedziała, jak odpowiedzieć, poczęstowała się więc herbatą oraz chlebem z masłem. Spojrzała na Susła i powtórzyła pytanie:

— Dlaczego one mieszkały na dnie studni?

Suseł znów kilka minut myślał, a potem odparł:

— To była studnia z melasą.

— Nie ma czegoś takiego!

Alicję ogarniał gniew, ale Kapelusznik i Marcowy Zając uciszyli ją surowym „Ćśśś!”, a nachmurzony Suseł powiedział:

— Jeśli nie potrafisz się zachować, może sama dokończysz historię.

— Nie, proszę, mów dalej! — pisnęła pokornie Alicja. — Nie będę więcej przerywać. Mogę się zgodzić, że istnieje... jedna jedyna taka studnia.

— Jedna jedyna! Doprawdy! — oburzył się Suseł. A jednak mówił dalej: — Tak więc te trzy siostrzyczki... uczyły się rysować, sami rozumiecie...

— A co rysowały? — spytała Alicja, zapominając o złożonej obietnicy.

— Melasę — odparł Suseł, tym razem bez namysłu.

— Chcę mieć czystą filiżankę — przerwał Kapelusznik. — Wszyscy przesiadka o jedno krzesło!

Natychmiast wstał, Suseł poszedł w jego ślady, Marcowy Zając zajął miejsce Susła, zaś Alicja niechętnie usiadła na krześle Marcowego Zająca. Na tej zmianie skorzystał tylko Kapelusznik, a sytuacja Alicji znacznie się pogorszyła, bo Zając dopiero co zalał swój talerz mlekiem z dzbanka.

Alicja nie chciała znowu urazić Susła, zaczęła więc bardzo ostrożnie:

— Czegoś tu nie rozumiem. Jak się rysuje melasę w studni?

— Najpierw rysujesz studnię, a później melasę — powiedział Kapelusznik. — Ty głuptasie!

— Ale przecież one siedziały w tej studni! — powiedziała Alicja do Susła, ignorując docinek.

— Zgadza się, w studni — przyznał Suseł. — Od stu dni.

Po tej odpowiedzi Alicja była tak zbita z tropu, że pozwoliła Susłowi mówić przez dłuższy czas bez przerywania.

— Nauczyły się rysować — ciągnął Suseł, ziewając i pocierając oczy, bo bardzo chciało mu się spać — a potem rysowały już najróżniejsze rzeczy. Ale tylko na literę „m”...

— A dlaczego na „m”? — spytała Alicja.

— A dlaczego nie? — odparł Marcowy Zając.

Alicja zamilkła.

Suseł przymknął już oczy i zaczął drzemać, ale po uszczypnięciu przez Kapelusznika, obudził się z nagłym wrzaskiem i wznowił opowieść.

— Wszystko, co na „m”, na przykład myszołapki, miesiąc, mniemanie czy mnóstwo... a czasem nawet mnóstwo małości... Potrafisz wyobrazić sobie rysunek mnóstwa?

— Ja? — odparła skołowana Alicja. — Nie sądzę...

— Czyli żadna z ciebie sędzia — uciął Kapelusznik.

Ta ostatnia niemiła uwaga była kroplą, która przepełniła czarę. Alicja wstała ze wstrętem i odeszła. Suseł momentalnie zasnął, a pozostali nie zwrócili uwagi na zniknięcie dziewczynki, choć raz czy dwa razy obejrzała się przez ramię w nadziei, że ją zawołają. Na koniec zobaczyła jeszcze, jak próbują wcisnąć Susła do dzbanka z herbatą.

— Więcej tam nie wrócę, żeby nie wiem co! — postanowiła Alicja, gdy szła już ścieżką przez las. — To był najdurniejszy podwieczorek w moim życiu!

Gdy tylko wypowiedziała te słowa, zobaczyła, że jedno z drzew ma w pniu drzwi prowadzące do środka.

„Przedziwne”, pomyślała, „ale dziś wszystko jest przecież przedziwne. Właściwie mogę od razu wchodzić!”. I weszła.

Ponownie znalazła się w długim korytarzu, tuż obok szklanego stolika.

— Tym razem poradzę sobie lepiej — powiedziała.

Najpierw wzięła złoty kluczyk i otworzyła drzwi do ogrodu. Potem zaczęła podgryzać fragment grzyba (który dotąd trzymała w kieszeni), aż zmalała do trzydziestu centymetrów. Przeszła przez maleńki pasaż i nareszcie znalazła się w przepięknym ogrodzie, wśród kolorowych klombów i fontann chłodnej wody.