Rozdział 8 Krokiet u Królowej

Tuż przy wejściu do ogrodu stało duże drzewo różane. Jego kwiaty były białe, ale trzech ogrodników uwijało się, malując je wszystkie na czerwono. Bardzo zainteresowali Alicję, która podeszła bliżej, żeby lepiej im się przyjrzeć.

— Uważaj, Piątko! — zawołał po chwili jeden z nich. — Nie paćkaj mnie farbą!

— Nie moja wina — rzucił nadąsany Piątka. — Siódemka szturchnął mnie w łokieć.

Siódemka podniósł wzrok.

— A ty znowu swoje, Piątko! Zawsze zrzucasz winę na innych!

— Radzę ci milczeć — rzekł Piątka. — Wczoraj słyszałem, jak Królowa mówi, że zasługujesz na ścięcie!

— Niby za co? — spytał pierwszy ogrodnik.

— Nie twoja sprawa, Dwójko! — powiedział Siódemka.

— Owszem, jego sprawa — wtrącił Piątka — i chętnie odpowiem. Za to, że zamiast zwykłej cebuli przyniosłeś kucharce cebulki tulipanów!

Siódemka cisnął na ziemię pędzel i zaczął perorować: „Słowo daję, że takiej niesprawiedliwości...”, w tej samej chwili zauważył jednak Alicję, która stała obok i przysłuchiwała się rozmowie. Momentalnie zamilkł. Pozostali też spostrzegli dziewczynkę i razem złożyli jej niski pokłon.

— Powiedzcie proszę — powiedziała nieśmiało — czemu przemalowujecie róże?

Piątka i Siódemka w milczeniu spojrzeli na Dwójkę. Dwójka przemówił cichym głosem:

— Cóż, widzi panienka, rzecz w tym, że powinno tu rosnąć drzewo różane o czerwonych kwiatach, ale myśmy omyłkowo zasadzili białe, a jeśli Królowa się dowie, każe ściąć głowy całej naszej trójce. Dlatego właśnie, panienko, robimy, co możemy, nim Królowa przybędzie, aby...

W tej sekundzie Piątka, który rozglądał się nerwowo po ogrodzie, zawołał:

— Królowa! Królowa!

Trzej ogrodnicy natychmiast padli twarzami do ziemi. Alicja usłyszała tupot wielu nóg, rozejrzała się więc ciekawie, żeby wreszcie zobaczyć Królową.

Najpierw przybyło dziesięciu żołnierzy w pikowanych zbrojach. Wyglądali tak samo jak ogrodnicy: byli prostokątni i płascy, a ręce i stopy wystawały im z narożników. Za nimi kroczyło dziesięciu dworzan: mieli na liberiach romby karo i szli parami, podobnie jak żołnierze. Potem, w radosnych podskokach, przybyła dziesiątka trzymających się za ręce królewskich dzieci, przepięknie ozdobionych serduszkami kier. Dalej szli goście, głównie Królowie i Królowe, a wśród nich Alicja dostrzegła Białego Królika: gadał coś nerwowo, na każde usłyszane słowo reagował śmiechem, a po chwili przeszedł tuż obok, nie zwracając na nią uwagi. Kolejny pojawił się Walet Kier, niosący koronę królewską na poduszeczce z czerwonego aksamitu. Na samym końcu procesji szli zaś KRÓL i KRÓLOWA KIER.

Alicja pomyślała, że może powinna paść plackiem jak trzej ogrodnicy, nigdy jednak nie słyszała, aby ktoś zachowywał się tak podczas królewskich procesji. „Po co organizować pochód, którego nikt nie zobaczy, bo wszyscy będą leżeć z twarzami przy ziemi?”, pomyślała. Dlatego stała wyprostowana i czekała, co będzie dalej.

Gdy królewski orszak zbliżył się do Alicji, wszyscy przystanęli i zmierzyli ją wzrokiem. Królowa ze złością zwróciła się do Waleta Kier:

— Kto to jest?! — spytała, ale Walet w odpowiedzi tylko pokłonił się z uśmiechem. — Idiota! — warknęła Królowa, po czym odgarnęła niecierpliwie włosy i zwróciła się do Alicji. — Jak ci na imię, dziecko?

— Alicja, za pozwoleniem Waszej Wysokości — odparła bardzo uprzejmie Alicja, pomyślała jednak: „Przecież to tylko talia kart! Nie muszę się ich obawiać!”.

— A to kto? — spytała Królowa, wskazując na trzech ogrodników pod drzewem różanym.

Leżeli tak, że było widać tylko ich rewersy, identyczne jak w przypadku pozostałych kart z talii, Królowa nie wiedziała więc, czy są to ogrodnicy, żołnierze, dworzanie, czy może jej własne dzieci.

— A skąd mam wiedzieć? — odparła Alicja tak odważnie, że sama była zaskoczona. — To przecież nie moja sprawa!

Królowa spurpurowiała ze złości, wybałuszyła na nią oczy niczym dzika bestia, po czym wrzasnęła:

— Ściąć jej głowę! Ściąć...!

— Nonsens! — przerwała zdecydowanym głosem Alicja, a Królowa umilkła.

Król położył jej dłoń na ramieniu i rzekł cichutko:

— Najdroższa, weź pod uwagę, że to jeszcze dziecko!

Królowa odsunęła się, nadal wściekła.

— Odwrócić ich! — rozkazała Waletowi.

Zrobił to bardzo ostrożnie, jedną stopą.

— Wstawać! — wrzasnęła piskliwie Królowa. Trzej ogrodnicy natychmiast skoczyli na równe nogi i zaczęli kłaniać się Królowi, Królowej, królewskim dzieciom i w ogóle wszystkim wokół.

— Przestańcie! — ryknęła Królowa. — Mdli mnie od tego! — Następnie spojrzała na drzewo różane i spytała: — Właściwie to co wyście tu wyprawiali?

— Wasza Królewska Mość wybaczy — rzekł Dwójka pokornie i opadł na jedno kolano. — Próbowaliśmy tylko...

— Już rozumiem — powiedziała Królowa, która przyglądała się różom. — Ściąć im głowy!

Orszak ruszył dalej, ale trzej żołnierze nie poszli za pozostałymi, mieli bowiem dokonać egzekucji na ogrodnikach. Ci z kolei podbiegli do Alicji, szukając pomocy.

— Nie zostaniecie ścięci! — obiecała Alicja i włożyła ich do stojącej obok doniczki.

Żołnierze pokrążyli chwilę po okolicy, szukając skazanych, a następnie cichaczem dołączyli do reszty pochodu.

— Głowy ścięte? — zawołała Królowa.

— Po głowach ani śladu, wasza królewska mość! — odkrzyknęli żołnierze.

— Doskonale! — odparła Królowa. — A w krokieta grasz?

Żołnierze milczeli. Patrzyli na Alicję, jakby pytanie było skierowane właśnie do niej.

— Tak! — zawołała.

— No to jazda! — ryknęła Królowa, a Alicja dołączyła do pochodu, bardzo ciekawa, co jej się jeszcze przydarzy.

— Mamy... mamy dziś naprawdę piękny dzionek! — pisnął ktoś z bardzo bliska. Okazało się, że to Biały Królik. Szedł tuż obok i nerwowo na nią zerkał.

— Rzeczywiście — odparła Alicja. — A gdzie jest Księżna?

— Ćśś! Ćśś! — syknął Biały Królik. Spojrzał z lękiem przez ramię, a potem stanął na palcach, przysunął pyszczek do ucha Alicji i szepnął: — Została skazana na śmierć!

— Za co? — spytała Alicja.

— Powiedziałaś „jaka szkoda”? — spytał Królik.

— Nie — odparła Alicja. — Wcale nie uważam, żeby to była szkoda. Spytałam tylko „za co?”.

— Dała Królowej prztyczka w ucho — zaczął Królik. Alicja zaśmiała się krótko. — Och, cicho bądź! — szepnął przerażony Królik. — Królowa cię usłyszy! Było tak, że Księżna przybyła z opóźnieniem, a Królowa powiedziała...

— Wszyscy na miejsca! — zaryczała Królowa głośno niczym grom, więc zebrani zaczęli biegać w kółko, mijać się i zderzać, aż wreszcie po kilku minutach trafili na swoje miejsca i gra została rozpoczęta. Alicja pomyślała, że jeszcze nigdy nie widziała tak dziwnego boiska do krokieta: pokrywały je górki i dołki, piłkami były żywe jeże, młotkami żywe flamingi, a żołnierze musieli stać zgięci w pół, oparci na stopach i dłoniach, żeby robić za bramki.

Początkowo największą trudność stanowiło dla Alicji opanowanie flaminga: zdołała w miarę wygodnie ułożyć sobie jego ciało pod ramieniem, tak że zwisały mu tylko nogi, ale gdy naprostowała mu szyję i szykowała się już, aby uderzyć jeża jego głową, on zaraz wykręcał ją i patrzył Alicji w oczy z tak zaszokowanym wyrazem dzioba, że wybuchała śmiechem. A kiedy udawało jej się na powrót odgiąć jego głowę i znów była gotowa do gry, ku swojej irytacji odkrywała, że jeż zdążył tymczasem wysunąć łapki i że właśnie dokądś tuptał. Co gorsza, dokądkolwiek chciała potoczyć jeża, na drodze zawsze stawały jej kolejne górki czy dołki, albo żołnierze robiący za bramki akurat wstawali, żeby ustawić się w innym miejscu. Alicja wkrótce musiała przyznać, że to naprawdę trudna gra.

Wszyscy uczestnicy grali jednocześnie, nie czekając na swoją kolej, kłócąc się bez przerwy i walcząc o dostęp do jeży. Królowa wkrótce tak się wściekła, że zaczęła tupać nogą i przynajmniej raz na minutę wrzeszczała: „Ściąć mu głowę!”.

Alicja czuła rosnący niepokój. Jak dotąd nie pokłóciła się jeszcze z Królową, wiedziała jednak, że może do tego dojść lada moment. „A wtedy”, pomyślała, „cóż się ze mną stanie? Uwielbiają tu ścinać głowy. Cud, że ktokolwiek jeszcze żyje!”.

Zastanawiała się, jak uciec, niepewna, czy zdoła oddalić się niezauważenie, gdy nagle jej uwagę zwrócił dziwny obiekt zawieszony w powietrzu. Dopiero po dłuższej chwili zrozumiała, że to uśmiech i pomyślała sobie: „Kot z Cheshire! Nareszcie będę miała z kim porozmawiać”.

— Jak się masz? — spytał Kot, gdy usta miał już wystarczająco duże, żeby mówić.

Alicja poczekała, aż pojawią się jego oczy, po czym skinęła głową.

„Nie warto odpowiadać”, pomyślała, „dopóki nie będzie miał uszu, czy chociaż jednego ucha”. Minutę później widzialna stała się już cała kocia głowa, a wtedy Alicja odłożyła flaminga i zaczęła opisywać przebieg gry, przeszczęśliwa, że ktoś jej naprawdę słucha. Kot tymczasem uznał, że widać go już wystarczająco dużo i przerwał pojawianie się.

— Chyba nie grają zbyt fair — mruknęła Alicja. — I tak okropnie krzyczą, że nie słyszę własnych słów... Zresztą w tej grze chyba nie ma reguł, a jeżeli jakieś są, to nikt ich nie przestrzega... i nawet nie wiesz, jakie to uciążliwe, że wszystko wokół żyje: bramka, w którą powinnam teraz trafić, jest tam! Spaceruje na drugim końcu pola. Dopiero co mogłam skrokietować jeża Królowej, ale uciekł, gdy tylko zobaczył mojego!

— Jak ci się podoba Królowa? — spytał cicho Kot.

— Wcale — odparła Alicja. — Jest strasznie... — Nagle zauważyła, że Królowa stoi tuż obok i się przysłuchuje, dokończyła więc: — ...strasznie dobra w krokieta i prawie na pewno wygra, więc właściwie nie ma sensu kontynuować.

Królowa odeszła z uśmiechem.

— Z kim rozmawiasz? — Król podszedł do Alicji, po czym spojrzał z ciekawością na głowę Kota.

— To mój przyjaciel. Kot z Cheshire — wyjaśniła Alicja. — Niechże go Waszej Wysokości przedstawię.

— Nie podoba mi się wcale a wcale — odparł Król. — Może jednak ucałować moją dłoń, jeżeli zechce.

— Nie zechce — powiedział Kot.

— Nie bądź bezczelny! — rzucił Król. — I nie patrz tak na mnie! — Mówiąc to, schował się za plecami Alicji.

— Kotu wolno patrzeć na króla — powiedziała Alicja. — Czytałam to w książce, ale nie pamiętam której.

— Należy go stąd usunąć — stwierdził stanowczo Król i zawołał Królową, która akurat przechodziła obok. — Najdroższa! Rozkaż usunąć stąd to kocisko!

Królowa znała tylko jeden sposób rozwiązywania wszelkich problemów, czy to poważnych, czy błahych.

— Ściąć mu głowę! — rozkazała, nawet się nie obejrzawszy.

— Sam sprowadzę kata! — rzucił niecierpliwie Król i odbiegł.

Alicja pomyślała, że sprawdzi, jak przebiega gra, słyszała bowiem w oddali opętańcze wrzaski Królowej, która zdążyła skazać już trzech graczy na śmierć za to, że przepuścili kolejkę. Panował taki chaos, że Alicja nie miała pojęcia, kiedy nadejdzie jej kolej, i dlatego z niepokojem zaczęła szukać swojego jeża.

Jak się okazało, jej jeż walczył właśnie z innym jeżem, co Alicja uznała za doskonałą okazję, żeby jednego skrokietować drugim. Niestety, jej flaming zdążył tymczasem uciec na drugi koniec ogrodu, gdzie nieporadnie usiłował podfrunąć na gałąź.

Kiedy schwytała flaminga i przyniosła go z powrotem, jeże najwyraźniej zdążyły już zakończyć walkę, bo zniknęły bez śladu.

„Nieważne”, pomyślała Alicja. „Wszystkie bramki i tak poszły z tej części boiska”. Wcisnęła flaminga pod ramię, żeby więcej nie uciekł, po czym ruszyła z powrotem do swojego przyjaciela.

Gdy wróciła do Kota z Cheshire, zaskoczył ją widok zgromadzonego wokół tłumu: trwała sprzeczka między katem, Królem i Królową: mówili jedno przez drugie, a reszta zgromadzenia stała w milczeniu i była wyraźnie nie w sosie.

Gdy tylko pojawiła się Alicja, wszyscy troje zaraz zażądali od niej, aby rozstrzygnęła spór, ale, jako że mówili jednocześnie, trudno jej było zrozumieć poszczególne słowa.

Kat twierdził, że nie da się uciąć głowy, która nie jest przymocowana do ciała. Nigdy dotąd nie musiał czegoś podobnego robić i nie zamierzał zaczynać na tak późnym etapie życia.

Król twierdził, że głowę można ściąć każdemu, kto ją posiada, i że ma już dosyć podobnych bzdur.

Królowa tymczasem była zdania, że jeśli sprawa nie zostanie rozwiązana natychmiast, lub jeszcze szybciej, każe stracić po kolei wszystkich zgromadzonych (którzy właśnie dlatego byli tacy przybici).

Alicji przyszła do głowy tylko jedna odpowiedź:

— Kot należy do Księżnej. To ją musicie zapytać.

— Siedzi w więzieniu — powiedziała Królowa do kata. — Sprowadź ją.

Kat pomknął jak strzała.

Głowa Kota natychmiast zaczęła znikać, tak że kiedy kat wrócił z Księżną, nie było już po niej śladu. Król i kat biegali w kółko, próbując ją znaleźć, a reszta zgromadzonych tymczasem wznowiła grę.