Rozdział 6 Świnia z pieprzem

Przez kilka minut stała i patrzyła na dom, niepewna, co robić dalej, gdy nagle z lasu wybiegł lokaj w kolorowej liberii (Alicja uznała, że to lokaj, właśnie ze względu na stój. Gdyby brała pod uwagę tylko jego twarz, nazwałaby go po prostu rybą) i głośno zastukał pięścią w drzwi. Otworzył je kolejny lokaj, również w liberii, z okrągłą twarzą i wyłupiastymi żabimi oczyma. Obaj lokaje, jak zauważyła Alicja, mieli na głowach długie upudrowane peruki. Była ciekawa, o co chodzi, wysunęła się więc z lasu, żeby posłuchać.

Lokaj-Ryba wyciągnął zza pazuchy list na kartce niemal tak dużej jak on sam. Podał go drugiemu lokajowi i powiedział śmiertelnie poważnie:

— To dla Księżnej. Zaproszenie od Królowej na mecz w krokieta.

Lokaj-Żaba powtórzył jego słowa równie poważnym tonem, zmieniając tylko nieco ich kolejność.

— To od Królowej. Zaproszenie dla Księżnej na mecz w krokieta.

Obaj pokłonili się nisko, aż splątały się ze sobą ich upudrowane loki.

Alicję tak to rozbawiło, że musiała zaraz wbiec z powrotem między drzewa, żeby nie usłyszeli jej śmiechu. Kiedy znowu wyjrzała, Lokaja-Ryby już nie było, a ten drugi siedział pod drzwiami, tępo wpatrzony w niebo.

Alicja podeszła nieśmiało i zapukała.

— Nie warto pukać — rzekł Lokaj — i to z dwóch powodów. Po pierwsze jestem po tej samej stronie drzwi co ty. A po drugie, w środku tak hałasują, że nikt cię nie usłyszy.

Rzeczywiście, z domu dochodziły okropne hałasy: zawodzenie, kichanie, a co pewien czas głośny trzask, jakby rozbijano jakiś talerz czy garnek.

— W takim razie — powiedziała Alicja — jak mam się dostać do środka?

— Byłby sens pukać — ciągnął Lokaj, nie reagując na jej słowa — gdyby drzwi nas od siebie oddzielały. Na przykład: gdybyś była w środku, zapukałabyś, a ja bym cię wypuścił.

Nie przestawał patrzyć w niebo, co Alicja uznała za zdecydowanie niegrzeczne.

„Może inaczej nie potrafi”, powiedziała sobie. „Bądź co bądź ma oczy na samym czubku głowy. Ale na moje pytanie naprawdę mógłby odpowiedzieć”.

— Jak mam się dostać do środka? — powtórzyła głośniej.

— Ja tu posiedzę do jutra — stwierdził Lokaj.

W tej samej chwili drzwi domu otworzyły się i wyleciał przez nie ogromny talerz, który musnął nos Lokaja, trafił w drzewo gdzieś za nim i rozbił się na kawałki.

— Albo do pojutrza — ciągnął Lokaj jak gdyby nigdy nic.

— W jaki sposób mam wejść do środka? — powtórzyła jeszcze głośniej Alicja.

— A czy w ogóle powinnaś wchodzić? To chyba ważniejsze pytanie.

Miał rację, ale tylko zirytował Alicję.

— Okropne — mruknęła pod nosem — że wszystkie zwierzaki ciągle stają okoniem. Oszaleć można!

Lokaj postanowił wykorzystać ten moment, aby powtórzyć wcześniejsze zdanie, choć używając nieco innych słów:

— Posiedzę sobie tutaj — stwierdził — może z krótkimi przerwami, przez kilka dni.

— Ale co ja mam robić? — spytała Alicja.

— Co chcesz — odparł Lokaj i zaczął pogwizdywać.

— Nie warto z nim rozmawiać — stwierdziła zdesperowana Alicja. — To zwykły idiota!

Otworzyła drzwi i weszła do środka.

Natychmiast trafiła do wielkiej, dokumentnie zadymionej kuchni. Księżna zajmowała ustawiony na środku zydel o trzech nogach i kołysała dziecko; kucharka pochylała się nad paleniskiem i mieszała w ogromnym kotle pełnym — jak się zdawało — zupy.

— Na pewno jest w niej za dużo pieprzu! — stwierdziła Alicja, ledwie powstrzymując kichnięcia.

W powietrzu unosiła się go cała chmura. Nawet Księżna kichała co pewien czas, a niemowlak kichał i wył na zmianę bez chwili przerwy. Nie kichała jedynie kucharka, jak również duży kot, który usadowił się na palenisku i szczerzył od ucha do ucha.

— Proszę mi powiedzieć — zaczęła Alicja nieśmiało, niepewna, czy wypada jej przemówić jako pierwszej — czemu pani kot tak się szczerzy?

— To kot z Cheshire — odparła Księżna. — Temu. Świnia!

Ostatnie słowo wypowiedziała z taką mocą, że Alicja podskoczyła ze strachu. Natychmiast zrozumiała jednak, że Księżna krzyknęła na dziecko, a nie na nią, tak więc znowu zebrała się na odwagę i przemówiła:

— Nie wiedziałam, że koty z Cheshire zawsze są wyszczerzone. Ani że koty w ogóle potrafią się uśmiechać.

— Wszystkie potrafią — odparła Księżna — i prawie wszystkie to robią.

— Przy mnie nigdy — powiedziała uprzejmie Alicja, zadowolona, że bierze udział w prawdziwej rozmowie.

— W ogóle na niczym się nie znasz — skwitowała Księżna. — Taka prawda.

Alicji nie spodobała się jej uwaga, uznała więc, że zmieni temat. Próbowała jakiś wymyślić, a tymczasem kucharka zdjęła kocioł zupy z ognia i zaczęła ciskać wszystkim, co tylko miała w zasięgu ręki w Księżną i dziecko: najpierw poleciały pogrzebacze, potem rondle, talerze i półmiski. Księżna nie reagowała, kiedy w nią trafiały, a dziecko i tak straszliwie już wyło, trudno więc stwierdzić, czy czuło uderzenia.

— Uważaj, co robisz! — zawołała Alicja, podskakując z przerażenia i rozpaczy. — Prawie urwałaś maleństwu nosek! — krzyknęła, gdy jeden ze spodków przeleciał tuż obok.

— Gdyby nikt nie wtykał nosa w nie swoje sprawy — warknęła Księżna — świat kręciłby się o wiele szybciej.

— To by wcale nie była dobra zmiana! — odparła Alicja, zadowolona, że może popisać się wiedzą. — Proszę tylko pomyśleć, jak wyglądałby wówczas cykl dnia i nocy! Przecież jeden obrót wokół własnej osi od zawsze zajmuje Ziemi równo dwadzieścia cztery godziny i nie da się z tego ściąć ani minuty...

— Skoro o ścinaniu mowa — wtrąciła Księżna — to ściąć jej głowę!

Alicja zerknęła nerwowo na kucharkę, żeby zobaczyć, czy wypełni rozkaz, ale ta chyba wcale nie słuchała, zajęta mieszaniem zupy.

Alicja zaczęła jeszcze raz:

— Dwadzieścia cztery godziny... chyba. A może dwanaście? Ja...

— Och, dajże spokój! — rzuciła Księżna. — Od zawsze nie znoszę liczb!

Po czym znowu zaczęła bujać dziecko, śpiewając mu dziwną kołysankę. Na koniec każdego wersu potrząsała nim z całej siły.

REFREN

Kiedy Księżna śpiewała drugą zwrotkę, wciąż podrzucała dziecko, które, lecąc to w górę, to w dół, tak się darło, że Alicja ledwie słyszała słowa...

REFREN

— Proszę, możesz je chwilę ponosić, jeśli masz ochotę — powiedziała Księżna do Alicji i rzuciła jej dziecko. — Muszę iść przyszykować się na krokieta z Królową. — Po czym szybko wyszła z pokoju.

Kucharka cisnęła jej w plecy patelnię, ale chybiła.

Alicja z trudem trzymała dziecko, bo miało naprawdę dziwny kształt, a jego ręce i nogi sterczały każda w swoją stronę. „Przypomina rozgwiazdę”, pomyślała Alicja. Kiedy chwyciła malca, prychał jak lokomotywa, na przemian zwijając się w kłębek i rozwijając, tak że przez dobre dwie minuty ledwie była w stanie go utrzymać.

Kiedy wreszcie znalazła odpowiednią pozycję (zawiązała dziecko na supeł i chwyciła je za prawe ucho i lewą stopę, żeby się nie rozplątało), wyszła na świeże powietrze.

„Jeśli nie zabiorę malca ze sobą”, pomyślała, „za dzień czy dwa na pewno go zabiją. Nie mogę go zostawić na pastwę losu!”. Ostatnie słowa wypowiedziała na głos, a maleństwo chrumknęło w odpowiedzi (tymczasem przestało kichać).

— Nie chrumkaj — poleciła Alicja. — To nie przystoi.

Dziecko znów chrumknęło, więc Alicja z niepokojem spojrzała na jego twarz, żeby zobaczyć, w czym rzecz. Nie było wątpliwości: dziecko miało zadarty nosek, no, w zasadzie to bardziej ryjek niż nosek. Jego oczy stawały się coraz mniejsze, za małe jak na dziecko. Alicja wcale nie była zachwycona. „Może to od płaczu”, pomyślała, i zaczęła szukać wzrokiem łez.

Nie, nie było ani jednej.

— Posłuchaj, skarbie — powiedziała poważnie Alicja. — Jeśli zamienisz się w świnkę, nie będę chciała mieć z tobą więcej do czynienia. Ostrzegam!

Stworzonko zaszlochało (a może zachrumkało, trudno powiedzieć), po czym na jakiś czas zapanowała cisza.

Alicja zdążyła akurat pomyśleć „Co ja z nim zrobię, gdy dotrę do domu?”, kiedy dziecko niespodziewanie chrumknęło tak głośno, że spojrzała na nie poważnie zaniepokojona. Tym razem nie było już wątpliwości: w ramionach trzymała świnkę, ni mniej, ni więcej, uznała więc, że nie ma sensu dłużej jej nosić.

Postawiła zwierzątko na ziemi i z ulgą obserwowała, jak odbiega między drzewa.

— To niemowlę wyrosłoby z pewnością na wyjątkowo brzydkie dziecko — powiedziała do siebie Alicja. — Ale świnia wyszła z niego całkiem, całkiem.

Zaczęła myśleć o swoich znajomych, którzy też nadawaliby się raczej na świnki.

— Gdyby tylko wiedzieć, jak wywołać podobną przemianę... — zaczęła, ale przerwała przestraszona, bo całkiem zaskoczył ją Kot z Cheshire, który przysiadł na gałęzi kilka metrów dalej.

Na widok Alicji wyszczerzył zęby. „Wygląda łagodnie”, pomyślała dziewczynka, jednakże, z uwagi na jego długie pazury i uzębioną paszczę, postanowiła traktować go z należytym szacunkiem.

— Kiciusiu z Cheshire — zaczęła cicho, niepewna, czy takie miano mu się spodoba, ale szybko zobaczyła, że uśmiechnął się jeszcze szerzej. „Proszę, póki co jest zadowolony”, pomyślała i mówiła dalej. — Powiedz mi, dokąd powinnam teraz pójść?

— To zależy — stwierdził Kot. — Pytanie, gdzie chcesz trafić.

— Wszystko mi jedno — odparła Alicja.

— Czyli wszystko jedno, jaki wybierzesz kierunek.

— Bylebym tylko dokądś dotarła! — dodała wyjaśniająco Alicja.

— Och, dotrzesz niewątpliwie — zapewnił Kot. — O ile będziesz szła wystarczająco długo.

Alicja poczuła, że trudno się nie zgodzić, zadała więc inne pytanie:

— Kto żyje tutaj w okolicy?

— Tam — Kot machnął prawą łapą. — mieszka Kapelusznik. A tam... — Machnął drugą łapą. — Marcowy Zając. Odwiedź, którego wolisz. Obaj są stuknięci.

— Ale ja nie chcę spotykać wariatów — stwierdziła Alicja.

— Na to nie ma rady — powiedział Kot. — Wszyscy tu jesteśmy stuknięci. Ja jestem stuknięty. I ty też.

— Skąd wiesz, że jestem stuknięta? — spytała Alicja.

— Inaczej byś do nas nie przyszła — stwierdził Kot.

Alicja nie czuła się przekonana.

— A skąd wiesz, że ty jesteś stuknięty? — zapytała.

— Przeprowadźmy wnioskowanie — powiedział Kot. — Psy nie są stuknięte. Zgoda?

— W sumie zgoda — powiedziała Alicja.

— A zatem pomyśl — ciągnął Kot. — Pies warczy, gdy jest zły, a ogonem macha z radości. Tymczasem ja warczę z radości, a ogonem macham, gdy jestem zły. Czyli muszę być stuknięty!

— Nie warczysz, tylko mruczysz — sprostowała Alicja.

— Jak zwał, tak zwał — rzucił Kot. — Zagrasz dziś z Królową w krokieta?

— Bardzo bym chciała — powiedziała Alicja — ale nie zostałam jeszcze zaproszona.

— Tam mnie spotkasz — oznajmił Kot i zniknął.

Alicji wcale to nie zdziwiło, bo przywykła już do dziwnych wydarzeń. Kiedy patrzyła na miejsce, gdzie jeszcze niedawno był Kot, ten niespodziewanie znowu się pojawił.

— A swoją drogą, co z dzieckiem?

— Zmieniło się w świnkę.

— Tak sądziłem — stwierdził Kot, po czym ponownie zniknął.

Alicja poczekała moment, bo sądziła, że być może znowu go zobaczy, ale nie wrócił. Po kilku minutach ruszyła więc tam, gdzie podobno mieszkał Marcowy Zając.

— Znam już kilku kapeluszników — powiedziała do siebie. — Ciekawiej będzie odwiedzić Marcowego Zająca, tym bardziej, że mamy maj, więc być może za bardzo nie marcuje, czy raczej: nie wariuje. — Mówiąc te słowa, podniosła wzrok i zobaczyła, że na gałęzi kolejnego drzewa znowu siedzi Kot.

— Powiedziałaś „w świnkę” czy „w śliwkę”? — zapytał.

— „Świnkę” — odparła Alicja. — Naprawdę mógłbyś już przestać tak nagle pojawiać się i znikać. Dostanę oczopląsu!

— W porządku — powiedział Kot i tym razem rozpłynął się w powietrzu powolutku, stopniowo, od końcówki ogona aż po uśmiech, który pozostał zawieszony w powietrzu jeszcze długo po zniknięciu właściciela.

„Cóż, widziałam już wiele kotów bez uśmiechu”, pomyślała Alicja, „ale uśmiech bez kota? To naprawdę nie do wiary!”

Ruszyła dalej, a po krótkiej chwili dostrzegła dom Marcowego Zająca. To musiała być jego siedziba, ponieważ kominy miały kształt uszu, a dach był kryty futrem. Tak bardzo nad nią górował, że nie zdecydowała się podejść, dopóki nie skubnęła nieco grzyba z lewej dłoni i nie urosła do jakichś sześćdziesięciu centymetrów, a nawet wtedy ruszyła naprzód raczej niepewnie.

— Co, jeśli w maju Zając też jest zupełnie szurnięty? — mruknęła. — Może trzeba było pójść do Kapelusznika!