PARODOS. WEJŚCIE CHÓRU

Na scenę wkracza powoli zadyszany chór Starców siwobrodych, złożony z 12 choreutów, śpiewaków-tancerzy, ubranych w białe chitony1 i chlajny2. Dziady owe dźwigają pęki chrustu, wleką polana i konary; dwaj dzierżą sagan miedziany z żarzącym węglem i dmuchają, raz po raz kaszląc od gryzącego dymu. Za nimi czeladzie3, również obładowani. Idąc z miasta, przeciągają z wolna przez Orchestrę, ku marmurowym schodom Podsienia (Propylejów). Na końcu wlecze się przodownik chóru, koryfajos, imieniem Strymodoros; stary wyga, nie dźwiga nic, tylko dowodzi. Przed zawartymi4 wrotami stają, krztusząc się, kaszląc i ocierając pot.

Choros Starców.

przodownik Chóru

kaszle

przerywa gniewnie

ciągnąc dalej swe treny

od saganka

dmuchając, zachłysnął się dymem

biegnie na pomoc, potyka się i wpada łbem do saganka, parząc sobie gębę

wypada i gromi

zakrztusił się

Starcy otaczają sagan i zażegają19 gałęzie oliwki i jedliny

Gęsty dym wzbija się znowu, gryząc w oczy

ręce jak w modlitwie podnosi ku świątyni Ateny Nike, stojącej tuż obok, wszyscy starcy tak samo

Ponad murami Propylejów staje przodownica chóru Białogłów, Stratyllida, i zobaczywszy, co starcy dokazują, uderza larum.

Wypadają z głębi Propylejów Białogłowy, na ramionach niosąc dzbany i wiadra wody, i stają ponad murem Przedsionka, w posturze obronnej.

Chór Starców i Chór Białogłów.

przodownica chóru białogłowskiego

do starców, podkładających ogień pod bramy

Starcy odskakują

cofa się pomału i przezornie

Niewiasty składają z ramion dzbany i konwie.

wychylając się ponad mur

podnosi kij i grozi

wysuwa się przed Stratyllidę

odskakuje szybko w tył

znalazł się już na samym dole, poza starcami

niewiasty wznoszą nagle dzbany w górę

słodko

jeszcze słodziej

zawsze z bezpiecznej odległości

z piekielną grzecznością

wściekły

zalotnie

grozi kijem

podpiera się pod boki

drwiąco

Poczyna się starcie: Chór starców ślamazarnych, z żagwiami, posuwa się nie bardzo walecznie ku niewiastom, które szybkim ruchem wspólnym oblały ich od razu wodą.

lejąc wodą

otrząsając się

Cały Chór Starców cofa się na bok: ten i ów wykręca swe szaty z wody. Kobiety biją radośnie na murze w tamburyny i kastaniety.

Z dołu, od miasta, wchodzi Senator (probulos, jeden z dziewięciu dyktatorów34), w białej dzianicy, na głowie wian oliwny najwyższego urzędnika, w ręku klucze od skarbca. Za nim i przed nim kroczy po dwu łuczników scytyjskich, czyli pachołków miejskich.

Senator i poprzedni. Chór Starców stoi na boku.

mówiąc do swego otoczenia

do senatora, kręcąc z wody szatki

do łuczników scytyjskich, którzy się gapią, dwaj zaś usiedli

do pierwszego

do drugiego

do trzeciego, siedzącego

do czwartego

Pachoły chwytają drągi i wyważają: wtem niewiasty odmykają same i występuje Gromiwoja z orszakiem i Chórem białogłowskim.

Ciż sami i Gromiwoja z orszakiem.

Łucznik, jak przyskoczył nagle, tak odskoczył przed groźną postawą Gromiwoi.

do drugiego Scyty

wyskakując przed Gromiwoję

Obaj łucznicy uciekli.

Łucznik rzuca się na Stratyllidę.

wyskakuje przed Stratyllidę

Łucznik trzeci ucieka.

Łucznik czwarty rzuca się na Krytyllę.

zasłaniając Krytyllę

Ostatni łucznik ucieka.

rozgląda się za łucznikami

Łucznicy wyłażą spoza kulis i stają przy Senatorze

ustawia Scytów do boju dwójkami

Scytowie, popychani przez Senatora, posuwają się ku kobietom, z oszczepami w ręku.

odwracając się ku Przedsieniom

Wypada z głębi oddział kobiecej bojówki, rozbija Scytów w krótkiej utarczce i bierze w niewolę. Jedna ze sojusznic obdziera Scytę do naga. Gromiwoja powstrzymuje te wybryki zwyciężycielek.

Bojówka usuwa się.

Ciż sami.

skonfundowany

bardzo słodko i bardzo świętoszkowato