AKT II

Bodajbyśmy wszyscy mieli takie żony, ażeby mężczyźni z kobietami wyruszali na wojnę.

Albo jeżeli sobie nawzajem na krótki czas pożyczycie miłości, każdy może swoje odebrać, gdy już o Pompejuszu w świecie ucichnie. Będziecie mieli dość czasu do kłótni, gdy nie będzie nic innego do roboty.

Prawiem był zapomniał, że prawda musi milczeć.

Rób więc swoje, ja będę miał rozsądek głazu12.

Witaj, panie, z Egiptu.

Zacny Mecenasie, oko w głowie Cezara! — Mój poczciwy przyjacielu Agryppo!

Poczciwy Enobarbie!

Możemy cieszyć się, że rzeczy tak dobrze się ułożyły. — Nieźle dokazywałeś w Egipcie.

Prawda. W dzień spaliśmy nieprzytomni, a w nocy weseliliśmy się przy pucharach.

Osiem całych pieczonych dzików17 na śniadanie dla dwunastu osób — czy to prawda?

Dobra psu i mucha18. Mieliśmy tam o wiele potężniejsze uczty, które naprawdę zasługiwały na uwagę.

Ma to być wspaniała kobieta, jeżeli prawdę o niej głoszą.

Gdy po raz pierwszy spotkała Marka Antoniusza, od razu miała jego serce w kieszeni.

No, tam naprawdę wystąpiła — chyba że ten, co mi o tym opowiadał, przesadził na jej korzyść.

Opowiem wam o tym.19

Podnosi go na przemian i rzuca na ziemię

Twój ojciec, Pompejuszu, nie byłby nigdy zawarł tego układu.

My dwaj znaliśmy się swego czasu, panie.

Zdaje mi się, że to było na morzu.

Tak jest, panie.

Dużoś ty dokazywał na morzu.

A ty na lądzie.

Będę chwalił każdego, kto mnie pochwali. Chociaż to, czegom dokazywał na lądzie, nie da się zaprzeczyć.

Tak samo jak moje czyny na morzu.

No, pewnym szczególikom możesz zaprzeczyć dla własnego bezpieczeństwa. Byłeś wielkim złodziejem morskim.

A ty lądowym56.

Co do tego, wypieram się mych zasług na lądzie. Ale daj no mi rękę, Menasie. Gdyby nasze oczy miały urzędową powagę, mogłyby teraz złapać na gorącym uczynku całujących się dwóch złodziei.

Wszystkie ludzkie twarze są uczciwe, cokolwiek by można powiedzieć o rękach.

Tylko w twarzy każdej pięknej kobiety najczęściej kryje się szelmostwo.

Bez potwarzy! One prócz serc nic nie kradną.

Przyszliśmy tu z wami walczyć.

Co do mnie, żałuję, że zamiast tego będzie pijaństwo. Pompejusz dzisiaj śmiechem odpędza od siebie szczęście.

Jeżeli tak, to już go na pewno potem płaczem nie przywoła.

Rzekłeś, panie. Nie spodziewaliśmy się tu Marka Antoniusza. Proszę cię, czy on ożenił się z Kleopatrą?

Siostra Cezara nazywa się Oktawia.

Słusznie, panie. Była żoną Kajusa Marcella.

Ale teraz jest żoną Marka Antoniusza.

Jak mówisz, panie?

Naprawdę.

W taki sposób Cezar i on są ze sobą złączeni na zawsze.

Gdybym miał o tej zgodzie prorokować, tobym tego nie wróżył.

Zdaje mi się, że polityczne cele więcej zaważyły przy tym małżeństwie niż obustronna miłość.

I ja tak myślę. Ale zobaczysz, że ta wstęga, która pozornie wiąże przyjaciół jednego z drugim, właśnie udusi ich wzajemne uczucia. Oktawia jest świątobliwego, zimnego i cichego usposobienia.

Któż by nie życzył sobie, ażeby jego żona była taka!

Ten, który sam taki nie jest — to jest Marek Antoniusz. Wróci on do swojej egipskiej potrawy, a wtedy westchnienia Oktawii rozdmuchają ogień w Cezarze i, jak już powiedziałem, to, co stanowi siłę ich przyjaźni, okaże się bezpośrednią przyczyną zerwania. Antoniusz będzie zaspakajał swe uczucia tam, gdzie je dawno umieścił; tu ożenił się tylko od biedy.

Być może. Chodź, panie, na pokład. Mam czym wypić twoje zdrowie.

Nie będę się wymawiał, panie. Wyćwiczyliśmy sobie gardła w Egipcie.

Chodź, idziemy.

Tu przyjdą, chłopie. Niektóre z tych roślin już mają słabe korzonki. Najlżejszy wietrzyk mógłby je powyrywać z gruntu.

Lepidus czerwony jak burak.

Kazali mu pić za drugich.

Gdy w przystępie dobrego humoru płatają sobie figle, woła: »Dajcie spokój!« i godzi towarzystwo, sam też nie kłóci się z nikim, a najmniej z pucharem.

Tym większa stąd wojna między nim a jego przytomnością.

Otóż to jest wleźć pomiędzy wielkich ludzi. Byłoby mi wszystko jedno mieć trzcinę, z której bym nie miał żadnego pożytku, czy ciężką halabardę, której bym nie mógł podnieść.

Jeżeli ktoś powołany jest do wysokiej sfery57, a nikt go nie widzi w niej krążącego, to coś tak, jakby ktoś miał puste oczodoły, które tylko okropnie twarz szpecą.

Ten egipski wąż wylęga się z namułu pod działaniem słońca; tak samo te krokodyle.

Właśnie.

Siadajcie — i wina! Zdrowie Lepida!

Nie jest mi zupełnie dobrze, ale nie dam się nikomu wyprzedzić.

Póki się nie wyśpisz. Teraz naprawdę przodujesz całemu towarzystwu.

Nie, naprawdę, słyszałem, że piramidy Ptolemeuszów to nie byle co. Nie przeczcie, bo słyszałem.

Co to jest takiego ten krokodyl?

Wygląda jak krokodyl, szerokość ma taką, jak jest szeroki, wysokość dokładnie taką, jak jest wysoki, porusza się o własnych siłach, żyje tym, co jada, a gdy mu braknie sił do życia, dusza jego rozpoczyna wędrówkę.

Jakiego jest koloru?

Także swego własnego.

To bardzo dziwny gad.

Właśnie. A łzy ma mokre.

Czy go ten opis zadowoli?

Razem z pucharem, który mu podaje Pompejusz. Jeżeli nie, to chyba ma wymagania epikurejczyka.