XXXV

List Else zadziałał na Knuta niczym wybuch granatu, który rozsadził mu myśli na wszystkie strony. Nie miał pojęcia, że tak to może wyglądać. Drżał ze współczucia, a w piersi czuł kłującą obawę, że całe to wysłanie Else do szpitala było błędem. Ale w tej sprawie nie śmiał działać na własną rękę. Natychmiast udał się z listem do doktora Tvedego.

— Co mamy robić? — zapytał Knut ze skrywaną nadzieją, że Tvede będzie tak samo niepewny i gotów zarzucić tę sprawę jak on.

— Musisz wytrzymać — odparł poważnie Tvede. — Przerwanie kuracji w tej chwili może tylko zaszkodzić.

— Ale skoro ona w dalszym ciągu doznaje duchowych i cielesnych cierpień...?

— Tak, nie rozumiem, dlaczego Hieronimus trzyma ją na swoim oddziale. To widać niewłaściwe miejsce.

— Albo on jest niewłaściwą osobą. Zaczynam myśleć, że między nim a Else toczy się walka i że Hieronimus zaczął w niej przegrywać. A teraz przetrzymuje Else, żeby ją złamać.

Tvede pokręcił z powątpiewaniem głową.

— Napiszmy wspólnie do ordynatora u świętego Jerzego — powiedział — tam musi być lepiej.

— A czy ty z nią porozmawiasz? Mnie przecież nie wolno... Zresztą teraz pewnie i tak by to nie pomogło.

— Tak.

Tego samego dnia Tvede zachorował. Wysłał do Knuta parę słów o tym, że dopiero za kilka dni będzie mógł odwiedzić Else. Knut poczuł żałość przez to odroczenie. Napisał do żony list. Jego kwieciste zwroty miały przynieść pocieszenie, przynajmniej do wyznaczonego przez Else terminu. List jednak, mimo uporczywych próśb Knuta, tymczasowo pozostawał w kieszeni Hieronimusa.

W końcu w niedzielę rano usłyszał oświadczenie profesora, że mogą odbyć się przenosiny do świętego Jerzego. Ale stan jego żony się pogorszył. Była bardzo chora, a rozmowę, którą obiecał jej przed przenosinami, teraz zdecydowanie odradzał. Doprowadziłaby tylko do dramatycznej sceny, która by jej zaszkodziła.

Poza tym po raz pierwszy w tonie Hieronimusa była jakaś otwartość i życzliwość.

— Nie musi pan oddawać żony do części szpitala o wyższym standardzie — powiedział między innymi. — Korzystają z niego tylko bogacze. U świętego Jerzego zwyczajny oddział odpowiada wyższemu standardowi u nas.

Knut podziękował za wiadomość. Nie wiedział wtedy, że była nieprawdziwa.