XVIII

Rankiem przyszedł zastępca ordynatora. Else leżała nieruchomo. Głowę miała rozpaloną, ale poza tym czuła się, jakby całe jej ciało było martwe, z wyjątkiem chwil, gdy łapały ją skurcze u góry piersi, przez które gwałtownie się wzdrygała.

— Widzę, że dziś nie ma się pani dobrze, pani Kant — powiedział cicho lekarz.

Else szybko otworzyła oczy i popatrzyła na niego przerażona.

— Och, nie, nie! Nie znam pana! Co pan tu robi? — zawołała i błyskawicznie zasłoniła rękami oczy.

— Jasne, że mnie pani zna. Jestem zastępcą ordynatora, z którym zawsze tak chętnie pani rozmawia.

— Tak. Ale tak bardzo się boję. Przez ten lęk nie myślę rozsądnie.

Wydobyła z siebie stłumiony krzyk i znowu zakryła oczy.

— Co tu się wydarzyło? — zapytał lekarz. — Nie była taka wcześniej.

— Tamci z dołu mocno szaleli w nocy — odparła panna Stenberg, do której skierowane było pytanie. — A ona przecież nigdy nie śpi.

— Niedobrze dziś z panią Kant.

Else z trudem rozchyliła powieki i zobaczyła stażystę o gładkiej twarzy, stojącego w drzwiach i rozmawiającego z panną Ræder. Podkręcał cienkiego wąsa, a zadowolony uśmiech, który widziała już wcześniej, rozlewał się od ucha do ucha.

— Pójdę z nią teraz porozmawiać — powiedział.

Else tak mocno odwróciła się całym ciałem ku ścianie, że metalowe łóżko zatrzeszczało i stażysta odszedł z kwitkiem.

— Miarka się przebrała — powiedziała Else pod nosem. — Dzisiaj to musi się skończyć. Ani rozgniewani bogowie, ani zmartwieni ludzie, ani urażone anioły, ani złośliwe diabły nie mogą żądać więcej. Nawet pan Hieronimus musi uznać, że to dość. Boże mój drogi w niebiesiech, co takiego złego zrobiłam? I co takiego naopowiadali Knutowi, że nie próbuje dostać się do mnie, choćby i z bronią w ręku?!

Dziś jednak nastąpi koniec. Przecież w dzisiejszych czasach nikt nie chce zguby drugiego człowieka, a już na pewno nie w tak brutalny sposób i pod pozorem dobroci i pożyteczności. A zresztą Hieronimus nie był jej wrogiem. Bawił go tylko widok śmiertelnego przerażenia myszy, ściskanej i zagryzanej przez kota.

Else nabrała odwagi i nadziei. Pokonanie kryzysu ostatniej nocy dodało jej sił.

— Bez strawy i wina nawet u bohatera nietęga mina — powiedziała panna Ræder, gdy przyniosła tacę ze śniadaniem. — Musimy żyć, musimy się radować, więc proszę, ciepły kotlet i pyszne kanapki dla pani.

— Tak, proszę jeść — dodała panna Stenberg. — Zrobię jak wtedy w celi.

Z uśmiechem złapała Else pod ramiona i posadziła ją na łóżku.

— Tak, zjem — odparła pani Kant i wzięła tacę. — Ale niech pani posłucha, panno Stenberg, bo znaczy pani dla mnie więcej, niż pani się zdaje. Czy nie zeszłaby pani zaraz do profesora i nie powiedziała mu, że nie chcę już tutaj być? Że żądam i wymagam odesłania do domu albo przynajmniej rozmowy z mężem. Tej nocy walczyłam, żeby nie popaść w obłęd... Nie wie pani, co przeszłam.

— Tak — rzekła panna Stenberg. — Może w ogóle nie powinna tu pani była przychodzić. Ale ja na tym się nie znam — dodała przerażona.

— Proszę pójść mu to powiedzieć. Że żądam i wymagam odesłania do domu.

— Tak — odparła. — Już idę.

Else czekała z ufnością, radością niemal. Jej wiedza na temat stanu rzeczy i własny jego osąd dodawały jej otuchy.

Jak poprzednim razem, gdy panna Stenberg poszła na dół zapytać o możliwość wizyty u dentysty, wróciła zasmucona, z podkulonym ogonem.

Profesor nie odpowiedział ani słowem.

— Proszę o tym nie myśleć, pani Kant. Nie ma sensu.

Else zagotowała się z gniewu. Kim był ten podły Hieronimus? Co myślał, czego chciał? Ale istniały też inne sposoby. Zastępca ordynatora. On był przynajmniej człowiekiem.

— Mogłaby może poprosić pani zastępcę ordynatora, by do mnie przyszedł? — zapytała Else pannę Ræder parę godzin później.

I owszem. Zastępca ordynatora był właśnie na spokojnym korytarzu. Miała przekazać mu prośbę.

Zaraz potem lekarz stanął przy łóżku Else, jak zawsze opanowany i wzbudzający zaufanie.

— Dziś rano, gdy pan tutaj był, nie myślałam trzeźwo — powiedziała. — Niczego nie pamiętałam i nie rozpoznawałam pana... Nawet pana. Ale teraz proszę jako człowiek w skrajnej potrzebie, aby odszukał pan mojego męża, jedynego człowieka, na którym mogę polegać, i powiedział mu, jak ze mną jest. Zrobi to pan?

Zastępca ordynatora skinął głową.

— Niech mu pan powie — ciągnęła Else, siedząc prosto na łóżku i trzymając dłoń lekarza — niech mu pan powie, że przebywam w celi wśród obłąkanych i że żyję w piekle, które najzdrowszego człowieka doprowadziłoby do szaleństwa. Zrobi to pan?

— Tak, proszę pani. Powiem mu to, jak tylko go zobaczę.

— Nie, musi pan pójść do naszego domu! Słyszy pan? To konieczne! Przecież długo może potrwać, zanim spotka go pan przypadkiem.

— Tak. Zrobię dla pani, co w mojej mocy.

Lekarz uścisnął dłoń Else i wyszedł.

Dzięki Bogu. Dzięki Bogu. Zastępca ordynatora zrobi, co w jego mocy. Z pewnością! On wszystko rozumiał. I choć oficjalnie nie wolno mu było mieszać się w sprawy Hieronimusa, na pewno powiedział sobie, że potrzeba stoi ponad wszelkim prawem. Dzięki Bogu! Dzięki Bogu!

Chciała wstać i wyjść na korytarz, odwiedzić chore. Nadzieja umiera ostatnia. Dzisiaj zastępca ordynatora pójdzie do Knuta, a on natychmiast przyjdzie i ją wyzwoli.

— Miła pani Kant, jaką ma dziś pani werwę. — Madonna-Hansen wpadła zabiegana, kiedy Else siedziała na brzegu łóżka i wciągała pończochy. — Brakuje mi pani, bo jednak jest pani ode mnie dalej. Ale co to? — W jej tonie zabrzmiało współczucie. — Używa pani sznurka zamiast podwiązek?

— Tak, bo wszystkie moje rzeczy odesłano do domu. Wszystkie. Również mój futrzany szal. Chodzę po korytarzu i marznę w samym szlafroku. Boże, na futrzanym szalu bym się przecież nie powiesiła.

— No, no! — Madonna-Hansen pogroziła jej palcem, ale w jej dużych oczach pojawił się uśmiech. Następnie prędko zdjęła z siebie dzierganą, wełnianą kamizelkę. — Proszę ją pożyczyć, jest ciepła.

— Dziękuję. Ale wtedy to pani zmarznie.

— Nie zmarznę. Mam inne rzeczy. Ale teraz muszę już iść. Do zobaczenia, miła pani Kant.

Wybiegając, skinęła głową do Else, która posłała jej pełne wdzięczności spojrzenie.