AKT CZWARTY

Wspaniale ozdobiona sala; kolumny otoczone girlandami. Za sceną słychać oboje i flety.

sama

muzyka przechodzi z wolna w miękką, rzewną melodię

po pauzie z żywością

głos fletów odzywa się znowu. — Joanna pogrąża się w smutną zadumę

Agnieszka Sorel i Joanna

wbiega w najwyższem poruszeniu i, postrzegając Joannę, rzuca się jej na szyję; lecz nagle cofa się i upada na kolana przed nią

usiłując ją podnieść

Joanna podnosi ją z wolna w milczeniu — Agnieszka wpatruje się w nią i po chwili

Joanna ujmuje ją gwałtownie za rękę, ale wnet ją znowu opuszcza

Joanna odwraca się ze wstrętem

rzucając się jej na szyję

wyrywając się jej z objęć

Też, Dunois, du Chatel i La Hire (z chorągwią Joanny)

La Hire chce jej podać chorągiew — Joanna odwraca się z drżeniem.

Rozwija chorągiew.

poglądając z przerażeniem na nią

zdziwiony do du Chatela

słychać marsz koronacyjny za sceną

Zmuszają ją do wzięcia chorągwi — Joanna porywa ją na koniec z gwałtownością i odchodzi; wszyscy za nią.

Otwarty plac przed kościołem katedralnym.

Tłum ludu zapełnia głąb sceny; ze środka jego wychodzą Bertrand, Stefan i Klaudian. Słychać z daleka muzykę koronacyjnego marszu.

Ciż, Anna i Aniela (podchodzą do nich)

Marsz słychać coraz bliżej.

Muzycy z obojami i fletami idą na czele orszaku. — Za nimi dzieci, ubrane biało, z palmami w ręku. — Za niemi dwaj heroldowie. — Dalej poczet halabardzistów. — Członkowie magistratu w uroczystych togach. — Dwaj marszałkowie z laskami w ręku. — Książę burgundzki, niosąc miecz koronacyjny. — Dunois z berłem. — Inni dygnitarze z koroną, jabłkiem i laską sądową, inni z ofiarnemi darami. — Za nimi rycerze ze swojemi godłami. — Chłopcy chóralni z kadzielnicami. — Dwaj biskupi ze świętą ampułką. — Arcybiskup z krucyfiksem w ręku. — Za nim Joanna z chorągwią; idzie z wolna niepewnym krokiem ze spuszczoną głową, siostry na jej widok dają sobie nawzajem znaki radości i podziwienia. — Za nią król pod baldachimem, niesionym przez czterech baronów. — Dalej dworzanie i żołnierze zamykający orszak. — Po wejściu pochodu do kościoła muzyka ustaje.

Anna, Aniela, Klaudian, Stefan i Bertrand

Z głębi kościoła słychać huk trąb i kotłów.

Oddalają się w głąb sceny i gubią się w tłumie.

Teobald wchodzi, ubrany czarno. — Rajmund idzie za nim i chce go zatrzymać.

Chce iść.

Joanna wybiega z kościoła bez chorągwi. Lud ciśnie się ku niej; klękają przed nią, całują jej szaty; natłok zatrzymuje ją w głębi sceny.

Odchodzi.

Teobald odchodzi w przeciwną stronę sceny.

Joanna, lud, potem Anna i Aniela

wydziera się z tłumu i postępuje szybko na przód sceny

Anna i Aniela wchodzą.

do Anieli

biegnąc ku Joannie

prędko

dając znak, aby milczała

Ukrywa twarz na piersiach Anieli, Stefan, Klaudian i Bertrand wchodzą i z nieśmiałością zatrzymują się z daleka.

Ci zbliżają się i chcą podać jej rękę; Joanna wpatruje się w nich bystro i wpada w głębokie zamyślenie.

Joanna chwyta się ręką za piersi, przychodzi do przytomności i wzdryga się z przerażeniem.

prędko

słychać trąby

Król wychodzi z kościoła w ubiorze koronacyjnym, Agnieszka Sorel, Arcybiskup, Filip, Dunois, La Hire, du Chatel, rycerze, dworzanie, lud

Trąby i kotły — na znak króla heroldowie, podnosząc laski, nakazują milczenie.

do Joanny

Ogólne milczenie — wszystkich oczy zwrócone na Joannę.

spostrzegając Teobalda

Ciż i Teobald (wychodzi z tłumu i zatrzymuje się naprzeciw Joanny)

do króla

wszyscy cofają się z przestrachem

do Joanny

Przerażenie i cisza powszechna — wszystkich oczy zwrócone na Joannę, która stoi nieporuszona.

do Joanny

Joanna stoi nieporuszona — Agnieszka oddala się od niej z przestrachem.

zbliża się do niej

Joanna stoi nieporuszona — La Hire odstępuje od niej ze zgrozą — poruszenie wzrasta.

rzucając rękawicę

Gwałtowne uderzenie piorunu; wszyscy stoją przerażeni.

Drugie, mocniejsze uderzenie piorunu — lud pierzcha na wszystkie strony.

do króla

do Joanny

Joanna stoi nieporuszona — nowe gwałtowne uderzenie piorunu — Król, Agnieszka Sorel, Arcybiskup, Filip, La Hire i du Chatel odchodzą.

Dunois i Joanna

Podaje jej rękę, Joanna odwraca się z drżeniem — Dunois patrzy na nią z przerażeniem.

Ciż i du Chatel, potem Rajmund

wracając

Dunois budzi się nagle z zamyślania, spogląda jeszcze raz na Joannę i odchodzi z du Chatelem — Joanna zostaje sama — po chwili ukazuje się Rajmund i czas niejaki, stojąc z daleka, patrzy się na nią z cichą boleścią, na koniec zbliża się do niej i bierze ją za rękę.

W tej chwili Joanna okazuje pierwszy znak czucia, spogląda bystro na niego i wznosi oczy ku niebu; po czem porywa go silnie za rękę i odchodzą razem.