Źródło i licencja tłumaczenia
Rozdział II. Jak się zakończyła wesoła zabawa
każde z tęgą chleba kromą,
aż przycupły1 w polnej grzędzie
zasłonięte górką stromą.
Poniedziałek, jedząc, rzecze;
— szczęściem tatko mamę kocha,
więc nam zwykle się upiecze.
(w Środzie budzi się sumienie)
— że ta nasza biedna mama
wielkie z nami ma strapienie3.
bąknie Wtorek z kwaśną miną,
— za żart każdy, Boże drogi,
zaraz straszy dyscypliną.
Każde z dzieci rzuci słówko...
Wtem Sobótka spoza krzaka
rzeknie, kręcąc płową główką:
cio nić nie chcią śłuchać taty,
to bym siama im wśypała
na walśtacie doble baty!
więc najlepiej milcz, maleństwo! —
Tak z dzieciną zwięźle, krótko
rozprawiło się rodzeństwo.
po namyśle Środa powie;
— mama taka dobra, słodka,
a nam wiecznie figle w głowie.
Poniedziałek huknie z śmiechem6,
— toć rodzice mówią sami,
że zabawa nie jest grzechem.
stąd morały o poprawie.
Siedźcie zatem tu, na górze,
a my zjedziem w dół, po trawie...
I szalona zjeżdża czwórka;
ten na lewo, ten na prawo,
echem śmiechów tętni górka.
nie boimy się ni troszki!
— Nie wdajemy się z babami,
co udawać chcą świętoszki!
szybko z łez ociera oczy
i jak piłka okrąglutka
już za braćmi w dół się toczy.
lecz gdy cała piątka hula,
czyż wypada zostać w tyle?
więc się także na dół stula.
a to zuchy dziewczyniska!
I tu każdy z braci doda:
— No, siostrzyczki! dajcie pyska!
pną się użyć cudnej sanny,
każdy pragnie być na przodzie:
pędzą chłopcy! pędzą panny!
ziemia kręci się dokoła,
jak aksamit miękka trawa,
a jak ślicznie pachną zioła!
Hulaj dusza bez kontusza9!
W takim pędzie lecą z górki,
aż w urwisach rośnie dusza!
tu tasiemka! tam guziki!
Ten potoczył się na brzuszek,
śmiechy, wrzaski, piski, krzyki!
i spogląda w dół ciekawie;
aż skowronek ścichł w lazurze,
przypatrując się zabawie.
dyszy Środa, dyszy Wtorek;
ten jak miech kowalski sapie,
ten wywiesił swój ozorek.
Tchu nie mogę złapać w płuca...
Poniedziałek ciężko siada
lecz natychmiast w bok się rzuca.
niech popatrzy, proszę, które
czemu tak mi jakoś dziwnie,
jakbym wziął od tatka w skórę?
z hajdawerków11 pana brata
jeno strzępy, jeno szmatki,
na nic, zdarta cała szata.
(oto skutki są swawoli! ),
że go też coś piecze, kłuje,
że go też coś trochę boli.
„Dziura! dziura!” — słychać krzyki,
w strzępach nawet koszuliny!
Wszystko do cna zdarły smyki.
co się zdała jedną chwilką,
a dla ubrań tak niezdrowa,
trzy godziny trwała tylko.
choć do mysiej skryj się dziury...
Jeśli ojciec będzie w domu
toż dobierze się do skóry!
kiedy gruby Czwartek wrzaśnie:
— Góra zdarła nam majteczki!
Niech ją za to każdy trzaśnie!
każdy ziemię bije, łupie,
gdy znów rzeknie Butka mała:
— Wy jeśteście baldzio głupie!
cóż im z bicia góry przyjdzie?
Czyż naprawi to ich szatki?
Co tu robić? hańbo! wstydzie!
z buzią w pąsach, z łezką w oku
ciągną z trudem swe spódniczki
i spinają je na boku.
Czym zastąpić zdarte szmatki?
a wtem Środa: — Mam coś dla was!
z liści wam porobię łatki!
już przy malcach Środa siada,
liść za liściem rączką zrywa,
dziwne łaty z nich układa.
śmiech każdego porwał pusty.
— Mój liść wklęsły! a mój płaski!
Mój z łopuchu! mój z kapusty!
zechce uznać srogi tata?
czy rad będzie z tych pieczęci
zieloniutkich jak sałata?
bo tam zaraz bomba pęknie;
trzeba skryć się gdzie15 przed nocą —
Poniedziałek dzieciom rzeknie.
gdy spod górki w lęku, wstydzie,
przytrzymując liście dłonią,
na włóczęgę dziatwa idzie.
- przycupły — dziś popr.: przycupnęły. [przypis edytorski] ↩
- było strachu trocha (daw.) — było strachu trochę. [przypis edytorski] ↩
- strapienie — zmartwienie, kłopot. [przypis edytorski] ↩
- wdawać się — tu: zadawać się. [przypis edytorski] ↩
- z szkrabami — dziś popr.: ze szkrabami. [przypis edytorski] ↩
- z śmiechem — ze śmiechem. [przypis edytorski] ↩
- przecie (daw.) — przecież. [przypis edytorski] ↩
- Wiwat — okrzyk radości. [przypis edytorski] ↩
- kontusz (daw.) — staropolski strój męski. [przypis edytorski] ↩
- roztargać się — tu: podrzeć się, rozedrzeć się. [przypis edytorski] ↩
- hajdawery (daw.) — szerokie spodnie. [przypis edytorski] ↩
- zaczem (daw.) — dlatego, skutkiem tego. [przypis edytorski] ↩
- ambaras (daw.) — kłopot. [przypis edytorski] ↩
- do dom — dziś popr.: do domu. [przypis edytorski] ↩
- gdzie — dziś popr.: gdzieś. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Zofia Rogoszówna
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Dzieci pana majstra · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rogoszowna-dzieci-pana-majstra/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.