XXIX

Podczas wieczornego obchodu zastępcy ordynatora Else poprosiła o więcej żółtych zeszytów.

— Nie mogę ze względu na profesora.

— Boi się, że mi zaszkodzą? — zaśmiała się Else.

— Profesor chce, żeby najpierw stała się pani nieco przyjaźniejsza.

— No, to mi się podoba. Też bym tak zareagowała na jego miejscu. Dokładnie tak.

Nazajutrz rano obchód zjawił się później niż zwykle. Pani Kant, która szydełkowała, siedząc przy oknie, odłożyła robótkę i wyszła na korytarz z celami.

— Odpowiedziałam, że wolałabym nie mieszać się w sprawy pani Lund — oznajmiła Bella Holm, która, gdy weszła do niej Else, przerwała swe polowanie pod ścianą; była w halce i krótkim podkoszulku, a twarz miała jeszcze bardziej siną i spuchniętą niż wcześniej. — Bo trzeba trzymać się z dala od cudzych interesów — ciągnęła zwrócona do pani Kant. — Na co innym wiedzieć, ile sznapsów wypiłam do posiłku? Sznapsa nigdy nie piję inaczej niż do posiłku, a to przecież nie może zaszkodzić. Uważam też, że to wielce osobliwe ze strony pani Lund, iż chciała przestawić moją komodę.

— Przestawiła pani komodę? — zapytała Else.

— Tak, sama pani chyba widzi. Czy stoi tu jakaś komoda? — Bella Holm rozejrzała się na wszystkie strony. — Przecież nie oślepłam... Och, nie, proszę spojrzeć, kanarek!

Podbiegła do okna.

— Do łóżka! — zakomenderowała pielęgniarka, która właśnie przyszła.

— Tak, tak, już idę do łóżka — odparła Bella Holm tonem, który łagodnie wyrzucał pielęgniarce niedorzeczność jej nakazu.

— Od razu słychać, że to kulturalna osoba — rzekła pielęgniarka.

Else weszła do pani Syverts, która siedziała wyprostowana na łóżku i czesała włosy. Babcia pochylała się nad nią i mówiła coś szeptem. Pani Kant przyniosła z korytarza krzesło dla staruszki.

— Jakże pani podobna do mojego Norwega — powiedziała pani Syverts do Else z szerokim uśmiechem, zdejmując z grzebienia wyczesane włosy, które zwijała i starannie chowała w papierze gazetowym. — Zauważyłam to od razu pierwszego ranka. — Wytarła grzebień papierem, przedmuchała go i odłożyła na stolik nocny. — Gdybym tylko miała trochę wody do mycia — powiedziała, przyglądając się z niezadowoleniem swoim palcom.

— Szukałam pani w pani sali.

Else się odwróciła. Stała tam hrabina w swej czarnej sukni z koronkowymi wstawkami.

— A ona tu po co? — zawołała pani Syverts, wskazując na hrabinę. — Patrzcie ją!

— Dla Boga, wszystkie jesteśmy siostrami — odrzekła hrabina swoim łagodnym, cichym głosem i położyła dłoń na jej ramieniu. — Modlę się za panią do Jezusa. Zna pani Jezusa?

— Jestem ochrzczona i konfirmowana, proszę mi wierzyć — powiedziała pani Syverts. — Tylko niech mnie pani nie dotyka, mam otłuszczone palce.

— Och, tak, Jezus, Jezus — gaworzyła babcia, kręcąc głową w czepku nocnym.

— No proszę, jakaż tu sjesta.

Else i hrabina podskoczyły i zaraz się odwróciły. W celi stał Hieronimus w swym długim, białym kitlu. Światło ostrego lutowego słońca, które zaglądało przez okno, padało na jego twarz, a panią Kant uderzył czysty błękit jego oczu. A ona myślała, że są blade i zimne jak woda. I taką łagodną i ujmującą potrafił mieć minę. Else była poruszona, niemal oszołomiona, jak podczas spaceru w lesie wczesną wiosną, gdy nagle wyczuje się w powietrzu przedwiośnie.

— Chciałbym z panią porozmawiać, pani Kant — powiedział z lekkim uśmieszkiem i prędko wyszedł z celi.

Else udała się za nim, myśląc o spadającej gwieździe, o której mówiła Thorgren.

— Otrzymałem pani list — rzekł, gdy siedzieli w jej sali — i przeczytałem go z uwagą. Mało to, lojalnie przedłożyłem go pani mężowi i lekarzowi domowemu. A więc zobaczymy.

— Dziękuję.

Pani Kant posłała mu spojrzenie wyrażające większą wdzięczność niż jej słowa.

— Zapewne wkrótce odezwie się pani mąż.

Else znów podziękowała.

— A czy nie chciałaby też pani spotkać się ze swoim lekarzem domowym? Nie ma przeciwwskazań, żeby panią odwiedził.

Pani Kant zwlekała z odpowiedzią. Chciała zobaczyć Knuta, niczym innym się nie przejmowała.

— Ma pani do niego zaufanie? — zapytał profesor.

— Tak. Jest moim lekarzem od dziesięciu lat. Ale nie czuję potrzeby, żeby się z nim spotykać.

— Ach tak? Mam wrażenie, że interesuje się pani pacjentkami...

— Tak. Babcia jest taka kochana.

— No cóż. Dobrego dnia.

Else wyczekiwała, pełna nadziei. Hieronimus przedłożył jej list Knutowi i Tvedemu. Nie było wątpliwości, co teraz się stanie. Jeszcze dziś Knut przyjdzie ją odebrać. A więc jednak profesor był człowiekiem, jakim być powinien. A jego wcześniejsze zachowanie? Cóż, nie rozumiała go, dlatego przekreśliła je w myślach.

Skończył się jednak ten dzień i następny, i nie wydarzyło się nic z rzeczy, na które czekała Else. Powoli zaczęła rozumieć, że znowu się pomyliła.

Trzeciego dnia wieczorem, kiedy Hieronimus siedział u niej chwilę podczas obchodu, powiedziała nagle:

— A więc mój mąż i doktor Tvede poszli za radą profesora i postanowili, że zostanę tutaj?

— Taak — odparł z wyraźnym zadowoleniem.

Else chwilę się zastanawiała, po czym rzekła:

— A więc zdaniem profesora jestem umysłowo chora.

— Taak.

To jego „taak”, wypowiedziane z bezwzględną radością, zadziałało na nią jak uderzenie bicza, a zarazem poczuła, jakby straciła grunt pod nogami. Co dało się zrobić? Nic. Była zdana na jego łaskę.

— Tak — powiedziała, wstając. — Skoro profesor, mój mąż i doktor Tvede mówią, że jestem umysłowo chora, to jestem umysłowo chora. — Chodziła po sali. — Ale wobec tego byłam taka całe życie.

— Możliwe.

— Tak, możliwe — wymamrotała cicho pod nosem. — Kto wie? U większości ludzi da się pewnie wykryć coś, co w razie potrzeby można zaszufladkować jako chorobę umysłową — powiedziała głośno, patrząc na Hieronimusa.

— W ostatnich dniach zapoznałem się z pani twórczością — rzekł profesor. — Zainteresowanie nienormalnością, jakie zdradzają pani obrazy, nie jest zbyt przyjemne.

„Zainteresowanie nienormalnością”, pomyślała Else. Czy to nie dzięki zainteresowaniu nienormalnością profesor zbudował swój autorytet i znalazł się w tym miejscu?

— Pani obrazy są dla mnie absolutnym dowodem na to, że jest pani nienormalna. Bo zakładam, że usiłowała pani odzwierciedlić w pracach swe życie wewnętrzne?

Else nie odpowiedziała. Tylko na niego patrzyła.

— I jeszcze fakt, że nigdy pani nie śpi. To również wyraźny znak choroby umysłowej.

— Czy mój mąż nie poprosił o spotkanie ze mną?

— Nic na ten temat nie wspomniał.

Odpowiedź ukłuła ją jak cios nożem w serce. Znów zaczęła chodzić po sali, ale musiała usiąść z powodu silnego drżenia kolan.

— Nie rozumiem tego — odezwała się wreszcie, wycierając pot z czoła. — Powiedział mi, że spędzę tu osiem do dziesięciu dni.

— Hm.

Znowu to „hm”, które czyniło z niej kłamczuchę. Teraz jednak się nim nie przejęła. Jej myśli krążyły niczym palące płomienie wokół jednego: Knut nie chciał się z nią zobaczyć.

— Nie rozumiem tego — powtórzyła. — Czy stało się coś podczas mojego pobytu tutaj? Coś, o czym nie wiem?

— Nie. Ale odkąd jest pani z dala od męża, postrzega panią inaczej, spokojnie i właściwie.

— Czy on jest na mnie zły?

— Zły? Pyta pani, czy się na panią gniewa? Nie można gniewać się na tego, komu się współczuje — rzekł z łagodną i wzniosłą godnością.

Else się nie odzywała. Była to najtrudniejsza chwila w jej życiu.

— Niech się pani zastanowi — powiedział Hieronimus, wstając, po czym poszedł do kąta, gdzie stanął z łokciem opartym o ścianę i dłonią pod policzkiem. — Przecież zwykła pani rzucać się nago na podłogę, wrzeszczeć i wić się.

— Nigdy — odparła Else. — Nago? Niemożliwe, żebym coś takiego robiła.

— No cóż, może była pani zatem ubrana.

Knut nie chciał jej widzieć! Knut nie chciał jej widzieć! — krzyczało coś w piersi Else. Co wobec tego znaczyło wszystko inne? „To ostatnie, na co można się zdecydować: wysłać żonę na szósty oddział”, powiedział zastępca ordynatora. Czyżby Knut oszukał ją i zdradził?

— Sposób, w jaki się pani zachowywała, nie pozostawia wątpliwości co do pani stanu.

— Rozpaczałam, bo nie wychodziła mi praca.

— Ale sama pani tego nie wie — ciągnął Hieronimus. — Później nic pani przecież nie pamiętała.

— Owszem, pamiętałam. Czasem jednak udawałam, że jest inaczej, bo było mi wstyd.

— No proszę, to samo powiedziałem pani mężowi! — zawołał tryumfalnie profesor.

— Długo tutaj zostanę?

— Taak! Bardzo długo!

W głosie Hieronimusa znów zabrzmiało głębokie zadowolenie, które w oczach Else stawiało go w jednym szeregu z katem, który cieszy się ze swego czynu.

— Nie można zabrać mnie gdzie indziej?

— Owszem, do świętego Jerzego! — odburknął.

— Ach tak. Wobec tego wolę, by przeniesiono mnie do świętego Jerzego. Im wcześniej, tym lepiej.

Hieronimus wyszedł.

— Profesor długo był dziś u pani.

Else, która siedziała pochylona, z twarzą schowaną w dłoniach, uniosła głowę i skinęła nią do hrabiny.

— Dobrze się z nim rozmawiało, tak?

Zrelacjonowała jej ich rozmowę.

— Ależ, dobry Boże! — zawołała hrabina z przerażeniem. — Skoro z pani robi umysłowo chorą, to samo może powiedzieć o mnie... Chociaż to nie do pomyślenia! — Przeszła się po sali ze skrzyżowanymi rękami, po czym znów stanęła przed Else i powiedziała: — Nie zażąda pani, by udowodnił jej, na czym polega pani choroba?

Else pokręciła głową.

— Nie interesuje mnie opinia tego człowieka. Poza tym w zupełności wystarcza mi to, co już powiedział.

— To oburzające — rzekła hrabina. — Zapytam go o to jutro.

— Niech pani tego nie robi — poprosiła Else. — Jeśli mogę coś pani doradzić, lepiej niech go pani nie pyta o siebie. Nie ma co strzępić sobie języka. Jeśli chodzi o mnie, pewnie z miejsca postanowił uznać mnie za umysłowo chorą. A przecież byłam chora, gdy tutaj trafiłam. Przy odrobinie dobrej woli można zapewne obronić twierdzenie, że to choroba umysłowa.

— Pani spokój jest nienaturalny — powiedziała hrabina.

— Nie obchodzi mnie zresztą ta choroba umysłowa — Else pokręciła bezradnie głową. — Ale że mój mąż nie chciał się ze mną zobaczyć...

— Proszę przyjść do mnie, to przeczytam pani rozdział Biblii — hrabina chwyciła ją za rękę.

A Else mimowolnie wstała i poszła za nią.