AKT TRZECI

Tłumacz.

Hic ibat, jak ci już powiedziałem, — Simois, nazywam się Lucentio, — hic est, jestem synem Vincentia z Pizy, — Sigeia tellus, tak przebrany, aby zyskać twoją miłość, — Hic steterat, a ów Lucentio, który w konkury przyjechał, — Priami, jest sługa mój Tranio, — regia, który zajął moje miejsce, — celsa senis, abyśmy mogli oszukać starego Pantalona. Wchodzi Hortensjo.

Zobaczmy teraz, czy będę w stanie tłumaczenie powtórzyć. Hic ibat Simois, nie znam cię; — hic est Sigeia tellus, nie ufam ci; — Hic steterat Priami, uważaj, żeby nas nie podsłuchano; — regia, nie bądź nazbyt pewny; — celsa senis, nie trać nadziei.

Panie, panie! Nowiny, stare nowiny, takie nowiny, jakich jeszcze nie słyszałeś!

Nowiny, a przecie stare nowiny? Jak to być może?

Jak to? Alboż to nie nowina słyszeć o powrocie Petruchia?

Czy wrócił?

Nie, panie.

Cóż więc?

Wraca.

Kiedy tu będzie?

Gdy stanie, gdzie ja stoję i zobaczy was, jak ja widzę.

Ale wróćmy do twoich starych nowin; co widziałeś?

Słuchaj tylko, panie; Petruchio przybywa w nowym kapeluszu, a starej sukmanie; w starych spodniach, trzy razy nicowanych; w parze butów, które kiedyś na skład świec służyły, jeden zapięty sprzączką, drugi sznurowany; ze starą, zardzewiałą karabelą, dobytą z miejskiego arsenału, ze złamaną rękojeścią bez skuwki, o dwóch złamanych ostrzach. Koń jego osiodłany starą, robaczliwą kulbaką, której strzemiona nie z jednej familii; do tego nosaty, z grzbietem jak kolano, gruzłowaty, parchowaty, sednisty, guzowaty, poznaczony żółtaczką, zołzowaty nie do wyleczenia, na pół zdechły od zawrotu, rupiami toczony, łękowaty, z wybitą łopatką, kulawy na przednie nogi; munsztuk z jednym cuglem; z baraniej skóry nagłówek, który przez nieustanne ciągnienie, aby nie utknął, sto razy się zerwał i tylko węzłami się trzyma; z popręgiem sześć razy łatanym; z aksamitnym podogoniem od jakiejś pani siodła, na którym jeszcze widać dwie litery jej nazwiska, pięknie gwoździami wybite, a tu i owdzie cerowane szpagatem7.

Kto z nim przybywa?

O, panie, jego lokaj, jak koń jego cudacznie ubrany: z nicianą pończochą na jednej nodze, z wełnianą na drugiej; jedna podwiązka czerwona a druga niebieska; stary kapelusz, a na nim Wybór czterdziestu fantazji8 zamiast piórka; potwór, prawdziwy potwór z ubioru, a nie chrześcijański pachołek albo lokaj szlachecki.

Rad jestem, że przybywa, jakkolwiek przybywa.

Lecz, panie, on nie przybywa.

Czy nie powiedziałeś, że przybywa?

Kto? Że Petruchio przybywa?

Tak jest, że Petruchio przybywa.

Nigdy, panie; powiedziałem tylko, że koń jego przybywa, niosąc go na grzbiecie.

To na jedno wychodzi.

Nie, panie, na świętego Kubę; o grosz się zakładam, że koń i człowiek to więcej jak jeden, a przecie nie kilku.