Rozdział 3 z 5

AKT DRUGI

Przed zachodem słońca pod miasteczkiem. Na lewo niewielka chata podleśna z oknem zamkniętem, za nią zarośla, dalej las. Pośrodku i na prawo plac podmiejski targowy wolny. W głębi za nim las.

SCENA I

Uczniowie w liczbie jedenastu i Judasz. Wszyscy mają płaszcze. Na lewo sceny. Przed nimi mały ogienek z drewek. Jan śpi.

PIOTR

Cudna noc była. Słońce wstanie
niedługo.

MATEUSZ

Nie wiem, czyli budzić Pana?

PIOTR

Nie. Niech śpi. Tak mi miłe jego spanie
jak kwiat woniący.

ANDRZEJ

Mnie się zawdy zdaje
gdy śpi, że wtedy duch Jego powstaje
i w niebo wraca. Uważcie, że z rana,
gdy się obudzi, w oczach Jego błyska
blask, co go ziemia w oczach nie zapala.

MATEUSZ

Jak gwiazda, co się o świcie oddala,
błękitnem światłem świeci w czystej studni.

PIOTR

do jednego z Uczniów, podrzucając mu drewka

Suchutkie drewka... Dorzuć do ogniska...

JUDASZ

do Jakóba

Niedługo się tu zaludni.

JAKÓB

z uśmiechem

Już ci pachnie z targowiska?

JUDASZ

Praca mi się w rękach spala
jakby ogień buchał z ręki!
Zda mi się, że dźwignę górę,
takim silny!

JAKÓB

Bogu dzięki,
żeś odżył tu pośród nas.

JUDASZ

żywo

Niech przeklętym będzie czas!...

na znak ręką Jakóba

Przeinaczę mą naturę,
pośród świętych będę święty!...

JAKÓB

Porówna się ze zwierzęty,
co ryczą z gniewu w pustyni,
kto przeklina.

JUDASZ

Czart to czyni
w człowieku...

zamyśla się.

JAKÓB

Co myślisz?

JUDASZ

At — —
myśl o domu...
Kręci się świat...

JAKÓB

Dom był przekleństwa i sromu.

JUDASZ

Z nienacka nadleci myśl...

JAKÓB

Precz
odegnaj.

JUDASZ

Gdybym mógł miecz
pochwycić i przeciąć węzły
co z dawnym żywotem wiążą...
Tak, jak gdyby nogi grzęzły
i ciało ku ziemi ciążą,
gdy dusza skrzydeł dostała...

JAKÓB

Potrzeba wyjść duszą z ciała,
jak Jan.

JUDASZ

Są takie godziny — —
są inne...
Kupię dziś grochu,
daktyli, czosnku po trochu,
kołaczy...
Są takie godziny...
Wczoraj, wiesz, posłał mię Pan —
spotkałem Helkiasza syny:
chcę mówić, co każe Pan —
urwał się głos...
Chwytam słowo,
zaczynam znowu — na nowo,
aby odpuszczali winy,
aby, niosąc wody dzban,
spragnionego napoili
wprzód, zanim by sami pili —
więzgnie słowo... rwie się wpół...
ginie w ustach...

JAKÓB

Ciążyć dom.
Życie dawne. Czas wyzwoli
i staniesz się jako łom
w Pańskiej ręce, abyś kuł
w opoczystem ludzkich dusz
Pańskiemu posłaniu gwoli.

Jan budzi się, siada na ziemi, gdzie spał.

JUDASZ

I Jan się obudził już.
Pośród nas on jako róża
czerwona, lub żagiew ognia.
I wonie i płonie razem.

JAKÓB

Ducha jego Pan rozognia,
wichry myśli Pan rozchmurza,
zaświat mu staje obrazem...

JAN

ujmującej, zdolnej jednak grozy powierzchowności młodzieniec

Świta...

PIOTR

Dnieje.

JAN

Kędym był...
Czy to wy?... To Galileja
ta ziem?...

JAKÓB

Śniłeś bracie?

JAN

Śnił...
Oto
śniła mi się chmur zawieja,
skłębione morze chmur...
Widziałem: orzeł z głową złotą
przelatał — w poprzecz — chmur...
Jam stał na szczycie — pode mną, w dół,
otchłań — w mgłach ginął mur
skały, co biegła w dół...
Rozwarta przepaść... Jam czuł
martwy wiew z głębi — mrożący kość...
I czułem skrzydeł orła wiew...
Naprzeciw rozdarły się mgły —
blask żółty począł róść —
jawił się lew — —
pół-lew, pół-wąż,
z lica pół-wąż, pół-mąż...

PIOTR

kiwając głową

Janowe sny...

JAN

Rzucił się w przepaść — w mgły —
szponami orła chwycił —
za pierś —
widziałem bój — —
orlą krwią jęzor sycił —
świat grzmiał... Krwi zdrój
lał się w przepaść... W noc...
Trwał bój...
Jam stał
bez ruchu, zda się w kloc
kamienny zmienion...
Orzeł padł...
Wraz z lwem...
Przepaść zagrzmiała...
W posadach drżał
świat...
Pode mną skała
zawisła.

PIOTR

Janowe sny...

JAN

Ocknąłem się... Pan jeszcze śpi?

PIOTR

Tak.

JUDASZ

Słuchałem drżący —

JAN

spojrzawszy nań mimo woli

Z lica pół-mąż, pół-wąż...

ANDRZEJ

Dzień będzie dzisiaj gorący.

PIOTR

do Jana

Sny nawiedzają cię wciąż —
trawią cię.

JAN

Głowa jest moja
jak wieża pośród chmur zwoja...

JUDASZ

do Jakóba

Sen dziwny... Straszny...

z wymusem

Ach! Jak
błogo tu — w lesie... Tam ptak
na drzewie świergoce nam...
Tam synogarlic para
leci — o tam...

przechodząc z wymusu w szczerość

Szczęście tu mieszka,
wśród nas...
Gdy zbieram do mieszka
grosze, za które was żywię:
myślę: o jak to szczęśliwie!
człowiek się o nic nie stara,
żyje pół w raju żywotem
uniesion słowem Pańskiem
i Pańską obecnością:
tonie we świetle złotem,
w świetle niebiańskiem,
gorze światłością —
Zaiste — szczęście jest z nami!...

PIOTR

Oto przekupnie z warzywami,
dzienny gwar...

Od prawej strony na plac nadchodzą przekupnie obojej płci, z koszami w rękach i toczonymi na wózkach. Rozstawiają je. Napływa ludność kupująca. Tymczasem rozedniało zupełnie.

JAKÓB

do Judasza

Pójdź na zakup.

PIOTR

Wszystkiego, co trzeba, nakup,
nie wiem gdzie Pan nas zwróci.

wskazując

Widzę tam pewnej dobroci
dynie.

Judasz bierze koszyki i zbliża się do przekupniów. Uczniowie powstają.

PIOTR

Pan śpi. Jest czas.
Pójdźmy na chwilę w ten las —
pomodlić się.

Odchodzą.

SCENA II

Targ ogólny.

JUDASZ

do najbliższego przekupnia

Dzień dobry!

PRZEKUPIEŃ

Dzień dobry ci.

JUDASZ

Masz świeże jarzyny?

PRZEKUPIEŃ

Pi!
Cóż myślisz, że mi zostały
od wczoraj?!

wskazując towar

Mam ogród cały!

JUDASZ

Wiele za czosnek chcesz?

PRZEKUPIEŃ

Pięć groszy.

JUDASZ

Dwa.

PRZEKUPIEŃ

O wa!

do drugiego

Dwa!

drugi kiwa głową.

JUDASZ

No wiele?

przekupień macha lekceważąco ręką

Trzy?
No?

PRZEKUPIEŃ

Powiedziałem.

JUDASZ

Pięć?! Za to nic?! Za tę wiązę!
Za pięć groszy fig gałązkę!

PRZEKUPIEŃ

To nie kup! Kto ci każe!

JUDASZ

Trzy!

PRZEKUPIEŃ

Nie!

JUDASZ

Cztery, dałem.

PRZEKUPIEŃ

Nie!

DZIEWCZYNA Z LUDU

Idą kuglarze!
O!

Nadchodzi kilku kuglarzy ludowych. Jeden gra na flecie.

INNY Z LUDU

pokazując błazna

Jak śmiesznie podryga ciałem!

JUDASZ

Cztery!

PRZEKUPIEŃ

Nie!

JUDASZ

Niech cię Szatani!

PRZEKUPIEŃ

Niech ciebie!

PRZEKUPKA

Cygani,
jeszcze klnie!

JUDASZ

Ja cyganię?! Ja?!

INNY PRZEKUPIEŃ

śmiejąc się

Kręcisz, jak biczem po wodzie!
Dość na cię spojrzeć!

JUDASZ

gwałtownie

Ty!! A!!

miarkując się

Drzeć się nie chcę dać!

DZIEWCZYNA

Cicho! Cicho! Będą grać!

KTOŚ Z TŁUMU

Sztuki będą pokazywać!

JUDASZ

U tej marchwi śmierdzi nać!
Nie chcę!

PRZEKUPIEŃ

Bodajś w takim smrodzie
całe życie...

SCENA III

Ciż sami. Szalona, trzej młodzieńcy. Szalona młoda, piękna, ubrana strojnie i wykwintnie. Młodzieniec jeden Rzymianin, drugi Assyryjczyk, trzeci Egipcjanin. Bogato i wytwornie ubrani.

PRZEKUPKA

do sąsiadki

Patrz — idzie ta drań — wstyd! rano!

DRUGA

Idzie spać!

SZALONA

Świeże daktyle,
figi — a! jest i muzyka!
Dobrze, będą nam przygrywać!...

PRZEKUPKA

Wieleś miała w nocy?

SZALONA

śmiejąc się

Pięciu!

PRZEKUPKA

Ja myślałam, że dziesięciu!

SZALONA

śmiejąc się

I to się trafiało już —
Potrafię i drugie tyle — —

II PRZEKUPKA

do pierwszej

Nie mów z nią! z tą...

SZALONA

Dajcie róż!

Świeże róże, świeże figi — —
świeże słońce — świeży dzień!

Judasz spostrzega Szaloną — zapomina się

PRZEKUPIEŃ

No! Bierzesz daktyle — nie?

SZALONA

Świeże róże! Świeży dzień!

PRZEKUPIEŃ

Zgłupiał!

ciągnie Judasza za rękaw, ten mimo woli wstrząsa ręką

Będziesz kupował na migi?
Zgłupiał naraz...

JUDASZ

Nie szarp mnie.

PRZEKUPIEŃ

Bierzesz daktyl?

JUDASZ

nieprzytomnie

Wiele?

PRZEKUPIEŃ

Groszy sześć.
Ośm dał — zgłupiał...

do sąsiada

O czosnek się targował,
a przy daktylach darował —
zgłupiał...

SZALONA

Wieńce pleść!
Wiecie co? Będziem sprzedawać!
Więcej kwiatów, lilij, róż!
Kwiatów! Kwiatów! Kwiatów dawać!
Chcę utonąć w kwiatach cała,
jak kuropatwa wśród zbóż,
i świecić ciałem przez kwiaty,
w kwiatach świecić kwiatem ciała
jak gwiazda w morzu spłoniona,
jak dyjament przez szkarłaty,
jak przez kobiet sto tysięcy
błyszczy się Pani Szalona!
Kto chce wieńcy! wieńcy! wieńcy!

I PRZEKUPKA

Od Szatanów opętana —

II PRZEKUPKA

Suka!

III PRZEKUPKA

Gzi się! Jak się gzi!

I PRZEKUPIEŃ

chwytając pieniądz rzucony przez Szaloną

Srebrniaka rzuciła mi —

SZALONA

Hollaho! Hallo! Hollaho!
Dajcie wina na śniadanie!
Daktyli, fig — będziem jeść!
Płynu z pomarańczy w dzbanie!
Kwiatów! Kwiatów! Wiele stanie!
Wiele stanie: kwiatów znieść!
Przez noc całą miłowanie!
Przez dzień cały róże pleść!

II PRZEKUPIEŃ

Suka...

III PRZEKUPIEŃ

Jak się gzi —

SZALONA

Hej tam!
Grać! A żywo!

dookoła rzucając kwiaty

Róże dam!

śmiejąc się do Rzymianina

Tym za darmo — a ty płać!...

I PRZEKUPKA

Ja jej pójdę w gębę dać!
Gorszy!

II PRZEKUPKA

Płaci jak królowa.

III PRZEKUPKA

Lekko zarabia i chowa...

I PRZEKUPKA

Zgnije kiedyś...

SZALONA

do jakiegoś przechodnia

A ty chcesz?
Ah! Przeraził się, jak zwierz!
Hahahaha! Zląkł się!... Cóż?
Mnie przeląkłeś się, czy róż?
Każdy bierze —

rzuca kwiaty, wszyscy chwytają

a ty co?!...
Ach! Popląsać chęć mnie bierze!

PRZEKUPKI

Siedm szatanów! Siedm szatanów!

SZALONA

Chce mi się szaleństwa, tanów!

okręca się

Lalaho!
Lalaho! Lalaho! Z drogi!!
Assyryi i Syryi bogi!
Mithry, Isthary, Baale,
Izydy, Jowisze — z drogi!
Promienna, Bezcenna w szale!
Depce człowieka i bogi!
Krasa, kwiatami owiana!
Światło, kochanka Szatana!!...
Lalaho! Lalaho!!

chwyta przekupnia, okręca nim, rzuca

Precz!

chwyta innego

Precz!

wiruje sama sypiąc kwiaty z rozwianemi złotemi włosami. Spostrzega Judasza, który stoi osłupiały, zatrzymuje się.

A!!

do młodzieńców

Wilk, człowiek wąż, sowa, lew,
czy wszystko w człowieku wraz?!
Ktoś jest?

Judasz milczy

Ktoś jest? Mów!

do otoczenia

Niemowa?

I PRZEKUPIEŃ

Dobrze się o czosnek kłócił.

SZALONA

Jak cię zwą? Gdzie taki siew
wzrósł? Chyba nie pośród nas
w Galilei? Piekłoś rzucił,
czyli dążysz tam, jak sowa
widny i milczący człeku?

JUDASZ

drżąc od wrażenia

Jestem z Keriothu, dzień
drogi od Hebron miasta...

SZALONA

Mów! Zali jest ziemi niewiasta
co na mnie rzuci swój cień?
Zali w Keriocie lub Hebronie
widziałeś taką biel łona
i zaliś widział na łonie,
że lilia z zazdrości kona?
Zaliś nad temi miastami
widział błękity w purpurze,
gdy oczy wzniosę ku górze
i niebo przyćmię oczami,
aby ze wstydu gorzało?
Zali widziałeś tam ciało
pełne tak cudnych tajemnic,
że groby Assyryi ciemnic
szepcą do siebie nieśmiało,
że one większych nie mają?
Zali widziałeś gdzie włosy
gęste, jak piaski pustynne,
wśród których na każdym włosie
jednego człowieka losy
jak łzy na rzęsach zwisają?
I usta takie niewinne
jak jad wężowy na rosie?
Widziałeś? Mów!

JUDASZ

Nie!

SZALONA

I cóż na mnie patrzysz tak?
Czym ja żmija, a tyś ptak?

do młodzieńców

Patrzcie, co za dziwny stwór!
To potwór! To z piekieł czart!
Mów człowieku! coś ty wart?
Czemeś?

JUDASZ

Jestem...

SZALONA

Jesteś kto?
Satyr? Zali przybył z gór
i gajów laurowych Idy
z fletem lasów greckich bóg,
koźlej brody, koźlich nóg
wiodąc dziką rzeszę swą?

uderza go dłonią w pierś

I tyś Satyr? Haha! Hola!
Dzika chwyta mnie swawola —
na Astarte! pierś Izydy!
biodro Wenus! Devów sto!
Gdyś ty Satyr, łowca ciał:
jam Nimfa! Bachantek szał!
Goń mnie! Ha!

chwyta Judasza za rękę jak szalona i ciągnie za sobą w las.

Na Afrodytę!
Goń, aż pot się będzie lał!
Jam Nimfa! Ha!...

wybiega w las, ciągnąc za sobą Judasza.

Zasłona spada.

Zasłona się podnosi.

SCENA IV

Plac pusty. Uczniowie oprócz Judasza.

PIOTR

Już południe.
Gdzie Judasz? Ot jego kosz.
Kupił za niemały grosz.

do Andrzeja

Bracie — czy gadałeś z Panem,
przyszedłszy wprzód?

ANDRZEJ

Są zakryte
myśli Pańskie. Nie rzekł nic,
choć mnie ujrzał; zszedł pod studnię,
obmył milcząc twarz i szyję
i ogarnął włosy z lic,
poczem powrócił do chaty
milczący.

PIOTR

Nie zgadną czyje
myśli, co ducha przenika
Bożego Syna.

JAN

Skrzydlaty
duch leci, jak gołębica
nad polami, z oczu znika
jak gołąb w obłoku.

PIOTR

Trudno
pojąć, co z Judą?... Bezludno
wszędy, targ dawno skończony —

JAN

Duch leci jak błyskawica
nad morzami... jako woda
w fałach rzeki.

Judasz ukazuje się z lasu.

Judasz idzie!
Gdzieś był bracie?... Jak strudzony!...
Spotkałać jaka przygoda?

JUDASZ

do siebie

O klątwa!... Hańbo!... O wstydzie!...

PIOTR

Kędyś bywał?

JUDASZ

Z tamtej strony
szukałem...

PIOTR

My zamodleni
szli, aż w lesie na polanie,
gdyśmy siedli, gorejące
uśpiło nas wszystkich słońce.
Pierwszy Andrzej wstał.

JUDASZ

Jam szukał,
zabiegłem het — głośnom hukał
po lesie —

JAKÓB

uchylając drzwi chaty

Posiądźmy w sieni.
Słońce prażyć nie przestanie.

Uczniowie wchodzą do sieni.

SCENA V

Judasz, Nieznany.

JUDASZ

O klątwa!... O hańbo!... O wstydzie!...

Nieznany pojawia się nagle. Wysoki, owity w płaszcz czarny tkany w złote gwiazdy. Twarz mroczna. Na głowie wieniec czarnych róż.

NIEZNANY

Zali tak?

Staje się nagle ciemno.

JUDASZ

przerażony

Ktoś jest?!

NIEZNANY

Przechodzień.

JUDASZ

Nie zbliżaj się!

NIEZNANY

Czemu?

JUDASZ

Zbrodzień!

NIEZNANY

A ty?

JUDASZ

Ty wiesz?!...

NIEZNANY

Co?

JUDASZ

Nic...

NIEZNANY

Czemu?
pytasz zatem?

JUDASZ

Widziałeś?

NIEZNANY

Co?

JUDASZ

Tak: co?...

NIEZNANY

Grzech?

JUDASZ

Grzech?

NIEZNANY

Ktoś ty?

JUDASZ

Jam Judasz, z Keriothu...

NIEZNANY

Poseł
Mistrza...

JUDASZ

Ty wiesz?...

NIEZNANY

Wrogi złemu —

JUDASZ

chce krzyczeć, lecz głos nie wychodzi mu z ust

Ktoś jest?! Ktoś ty?! Ktoś ty!? Kto?!...
Ktoś jest?!

NIEZNANY

Krzyk nie zwabi cichy...
Płyniesz — ale łódź bez wioseł...

JUDASZ

Ha!...

chce uciekać ku chacie, lecz kroku zrobić nie może

Jezu!...

NIEZNANY

Jeszcze się nie spełniło...

JUDASZ

zmiażdżony w duszy przemocą Nieznanego

Co?...

NIEZNANY

Co się spełni...

JUDASZ

błagalnie

Jam lichy,
nędzny robak — puść mię —

NIEZNANY

Nie!...

Rozjaśnia się.

JUDASZ

woła głośno

Klątwa na mnie!!

Obcy znika.

SCENA VI

Judasz, Uczniowie wychodzą z chaty.

PIOTR

Co się stało?

JUDASZ

To wy?!...

opanowując się

Wilk!

PIOTR

zdumiony

Wilk? Tu?

JUDASZ

Przelatał...

JAN

Lecz wołałeś: „klątwa na mię”?

JUDASZ

patrząc na Jana złowrogo

Kląłem nań, na wilka...

JAN

do Jakóba.

Kłamie.

PIOTR

Tu? Wilk? A to chodzi śmiało!
W pobliż ludzi — w biały dzień!...

ANDRZEJ

Spłatał
gdzie może sztuczkę jakową
i tu zbiegł ścigany psami —

JAN

do Jakóba

Słyszałem wyraźnie słowo —
tu nie był zwierz —

JAKÓB

do Jana

Więc kto?

ANDRZEJ

do Judasza

Mami
czasem w oczach upał zbytni —

JUDASZ

chwyta kosz, siląc się na humor

Hej! Tu czosnek! Tu chleb żytni!
Zielonego grochu strąki —
figi — kołacz z słodkiej mąki —

częstuje, siląc się panować nad sobą.

ANDRZEJ

Panu się przerwać nie godzi?

JAN

Kto ducha kradnie, jest złodziej
gorszy, niż kto skarb ukradnie,
bo skarb przywrócić jest snadnie,
lecz duch skradziony nie wraca.

JUDASZ

Mówisz?

JAN

Mówię: próżna praca,
kto jest rozrzutnikiem ducha.

JUDASZ

Odrasta i trawa sucha.

JAN

Lecz nie wzrośnie wypalona.

JUDASZ

Gdyby była z nowa siana —

JAN

Z nowa byłaby wyrwana,
jeśli miejsce jest przeklęte.

JUDASZ

Święty czyni miejsce święte.

JAN

Święty przeklina, co czarta.

JUDASZ

Dusza w pokucie uparta.

JAN

Dusza grzesząca zgubiona.

PIOTR

Nie jest grzech bez przebaczenia.

JAN

Demona jest, co Demona!

PIOTR

Z ręki Boskiej piekło wstało.

JUDASZ

I grzech wstał z Boskiego tchnienia,
gdy wszystko z Boga powstało.

JAN

Piekło powstało z Szatana!

JUDASZ

Lecz Szatana stworzył Bóg!

JAN

w uniesieniu

By go w otchłań strącić mógł!
Aby walka była Złego
z Dobrem i Dobra zwycięztwo!
Aby była moc i męstwo!
Aby był bój i Hosanna!
Aby był tryumf i chwała!
By ziemia w posadach drżała
i po piorunowej nocy
by wstała zorza poranna!

JUDASZ

z udaną i zarazem prawdziwą złą pokorą

Mówisz, jak mówią prorocy —

JAN

mierząc go wzrokiem

Mówisz, jak mówią wątpiący!

JAKÓB

do Jana

Bracie!

JUDASZ

oburzony

Jam w wierze gorący
jak wy! Wierzę w Boga! Więcej
nie wierzył nikt!!

PIOTR

surowo do Jana i Judasza

Dość.

JAKÓB

Młodzieńcy
jakowiś...

SCENA VII

Ciż sami. Trzech młodzieńców z otoczenia Szalonej. — Judasz zakrywa twarz.

MŁODZIENIEC I

Powiedzcie, proszę,
nie widzieliście kobiety?

PIOTR

Jakiej?

MŁODZIENIEC II

Szalonej.

MŁODZIENIEC I

Uciekła
w las —

PIOTR

Szalona?

MŁODZIENIEC III

Diable łoszę!

MŁODZIENIEC I

I człeka z sobą powlekła.

Judasz kryje twarz jeszcze lepiej.

PIOTR

Młoda?

SCENA VIII

Ciż sami. Szalona wychodzi z lasu. Judasz spostrzegłszy ją powstaje szybko i cofa się za ścianę chaty.

SZALONA

do młodzieńców

Haha! Szukacie?
Otom jest! W godowej szacie!
Nimfa z satyrem po ślubie!
Otom jest! Skrzydła cherubie
obimały pierś włochatą —
szalony, szalony sen — —
Mithrze dwa pawie dam za to
białe i hen, z morskich den,
dwa sznury pereł bezcenne —

JAN

powstając

Pójdź precz, nierządna! W Gehennę!!

SZALONA

zdumiona

Ten kto?
Jak patrzy — źrenice
u niego: to błyskawice —
gorzą — jak oczy orła — ha!
myślisz, że ci się zlęknę?!
Ty orła masz oczy — jak piękne!!
Patrz w twarz!! Czy oko me drga?!
Czy drży przed tobą?! Potęgi!
Oto się mierzy świat z światem!
Grom z tęczą!
Tniesz mieczem twych źrenic? Ja kwiatem!
Tniesz czołem? Ja łonem! Na wstęgi
twych spojrzeń płomienie palące
ja rzucam mych blasków tysiące —
pochłonę!!...

postępuje naprzód

Czy słyszysz, jak dźwięczą
spojrzenia ócz naszych krzyż w krzyż?!
Ustąpisz!!... Krok ku mnie się zbliż!
Ustąpisz!!...
Na pomoc, Szatanie!
Ja muszę pokonać! Szatanie!
Szatanie! Szatanie! Szatanie!

Uczniowie cofają się przerażeni. Młodzieńcy stoją bezradni. Jan ze skrzyżowanemi rękoma na piersiach patrzy płomieniami w oczy Szalonej. Uchyla się okno chaty i wysuwa się z niej biała ręka, skierowana ku Szalonej.

SZALONA

ujrzawszy rękę cofa się i pada w tył z krzykiem.

A!!...

Zasłona spada.

Źródło i licencja

Domena publiczna · Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Judasz · Okładka na podstawie: Nathaniel_U@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Judasz · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przerwa-tetmajer-judasz/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.