Loreva
Loreva

Rozdział 4 z 11

Rozdział IV. Jaką drogą dzieci pana majstra dostały się do ogrodu wróżki

Poprzez pola, poprzez łąki 
zapatrzone w złote muszki 
biegną raźno dwa gawronki, 
wyciągając cienkie nóżki.  
A na ziemi troszkę dalej, 
depcąc kwiaty, depcąc zioła, 
banda pana majstra wali 
roześmiana i wesoła. 
Błyszczą oczka, płoną uszka, 
radość z każdej tryska twarzy. 
— Jak też przyjmie nas ta wróżka? 
Czym ugości? czym obdarzy? 
Na wyścigi wszystkie prawią, 
jakie to tam będą czary, 
jak ubranka się naprawią, 
jak unikną w domu kary... 
Chmurna tylko czegoś Butka — 
a gdy proszą, by szła prędzej, 
trząść zaczyna się jej bródka: 
— Nie chciem iść do Baby Jędzy 
U niej domek jest z pielnika, 
z domku baba źła wyleci 
i dźwi na kluc poziamyka, 
i poźjada wsyśtkie dzieci! 
— Ha! ha! ha! to bajki przecie, 
nic się nie bój, tchórzu mały, 
Bab Jędz nie ma na tym świecie! — 
Chórem dzieci się zaśmiały. 
Znów o wróżce gadu, gadu... 
— Gdybyż raz już trafić do niej! 
— Toć my przecież bez obiadu! 
Pędzą, aż im w uszach dzwoni.  
Wtem gromadka krzyknie: — Co to? 
I z podziwu staje drżąca; 
to mur szklany z bramą złotą 
lśni jak klejnot w blaskach słońca.  
Alabastry i kryształy 
wonnych kwiatów sploty wieńczą; 
ponad nimi sad wspaniały 
w słońcu gra kolorów tęczą. 
Niżej ogród jak mozajka 
barw tysiącem się rozkwieci — 
„Czy to prawda? czy to bajka?’’, 
zapatrzone myślą dzieci. 
Ścichły śmiechy i igraszki — 
dzieciom drżą z wzruszenia nóżki; 
dziób otwarły gawronaszki: 
— Jakże cudnie jest u wróżki!  
Trącą chłopcy się po cichu, 
każdy naprzód iść się wzdraga; 
w czarodziejskim tym przepychu 
prysła naraz ich odwaga.  
(Bo ichmoście oczywiście 
przypomnieli sobie liście).  
Więc dumają zuchy cztery, 
że gdy wejdą jak Cyganie 
z podartymi hajdawery, 
kto wie, co się z nimi stanie? 
Środa prosi, ręce składa, 
przypomina słowa kruka — 
oni swoje: — Nie wy-pa-da! 
Niech kto1 inny szczęścia szuka.  
Gdy tak szepcą, gdy tak radzą, 
w kropkę ozwie się Sobótka: 
— Niech nas wlonki źaplowadzą, 
chciem do kwiatków i oglódka! 
— Dobrze — rzekną chłopcy cicho — 
niech gawronki idą w przedzie, 
nuż2 bram strzeże jakie3 licho? 
Patrzmy, jak się im powiedzie...  
Ptaszki wcale się nie bały 
dziwów, czarów, ni złych mocy 
(za to chętnie unikały 
chłopców, co strzelają z procy). 
Więc zerk oczkiem w lewo, w prawo, 
a ujrzawszy, że są same, 
hyc! hyc! hyc! na nóżkach żwawo, 
i skrob, skrob pazurkiem w bramę. 
Bums! rozwarły się podwoje4, 
odskoczyły na bok dzieci. 
Beknął Piątek: — Ja się boję! 
A Sobótka naprzód leci.  
Nim kto5 pojął, co się dzieje, 
— Idem do tej Baby Jędzi! 
Tak dziecina się zaśmieje 
i jak kulka w ogród pędzi. 
— Stój! Stój! — krzykną dzieci ostro. 
Błysła w słońcu plama złota, 
bums! i za malutką siostrą 
już się zwarły wielkie wrota.  
— Czekaj! Puszczaj! Wielki panie! 
Dzieci nagły strach opęta. 
Nuż Sobótce się co6 stanie? 
a tu brama zatrzaśnięta!  
Hurmem7 rzuci się dzieciarnia, 
szturm przypuszcza jeden, drugi; 
chłopców taki szał ogarnia, 
że z nich potu płyną strugi.  
(Trzeba przyznać, że gromada 
bardzo swoją Butkę kocha) 
ale próżno krzyczy: „Zdrada!”, 
próżno Środa głośno szlocha. 
Próżno każdy kopie, stuka, 
z gniewu, żalu i urazy 
zapomnieli zleceń kruka, 
żeby skrobnąć w drzwi dwa razy! 
Gruz, kamienie gradem lecą, 
razy biją coraz gęściej; 
z krzykiem: „Poddaj się forteco!”, 
walą, aż im puchną pięście8. 
A zuchwała brama złota 
jak świeciła, świeci w słońcu... 
Odejść z niczym? toć sromota! 
Jednak... atak słabnie w końcu. 
— Niech ją tysiąc kaczek kopnie! — 
zagrzmi wreszcie Poniedziałek. 
— Górą przeleźć najroztropniej! 
I pod mur już biegnie śmiałek. 
Lecz tu nowa czeka bieda; 
po szkle wchodzić rzecz niełatwa; 
tak się nie da i tak nie da. 
„Co tu zrobić?”, myśli dziatwa. 
Na dobitek tam, na górze, 
z ślicznych kwiatów barwy zorzy 
na przejrzystym jak szkło murze 
taki napis się utworzy: 
Kto uczciwy, 
bramą wchodzi; 
przez mur 
wchodzi 
jeno złodziej! 
Środa czuje nagłą trwogę; 
— Chłopcy! — głośno się odzywa, 
przez mur przejść wam nie pomogę, 
to jest droga nieuczciwa!  
— Proszę! co mi za pogróżka! — 
Wtorek jej odburknie w złości. 
— To niech mądra jejmość wróżka 
bramą wpuszcza swoich gości. 
Środa swoje, chłopcy swoje, 
gdy wtem Piątek cienko piśnie: 
— Ajajajaj! dzieci moje! 
ajajajaj! tam są wiśnie!  
Prawda! wisien strumień cały 
przez mur ku nim się przelewa; 
i myśl rodzi w dziatwie małej, 
jakby dostać się do drzewa?  
Tak im pilno napaść brzuszki, 
że już żadne nie pamięta, 
że Sobótka jest u wróżki 
i że „cudza własność święta!”. 
Gdy się troszkę Środa waha, 
Poniedziałek huknie z góry: 
— Kto ma boja, kto ma stracha, 
niech do kreciej wlezie dziury! 
Chłopcy! zrobić mi drabinę! 
za mną! śmiało! na okopy! 
co tam zważać na dziewczynę! 
Hurra, naprzód! za mną, chłopy! 
Raz, dwa, trzy! i jest drabina! 
Patrzcie, młodsi dwaj na spodzie, 
a po Czwartku się wyspina9 
ich wódz jak najtęższy złodziej. 
Już dosięgnąć ma krawędzi, 
już, już, już wyciąga palce... 
Wtem pcich! Wtorka nos zaswędzi 
i na ziemi wszystkie malce.  
Gdy dźwignęły się junaki10, 
ten miał do krwi zdarty łokieć, 
tamten guza, ten siniaki, 
temu zadarł się paznokieć... 
Widząc, że są płaczu bliscy, 
dobra Środa rzeknie żywo: 
— Jeszcze raz się pnijmy wszyscy, 
to za trudno być uczciwą! 
Lecz przysięga sobie w duszy, 
że usłucha przestróg kruka 
i w ogrodzie nic nie ruszy, 
aż siostrzyczkę swą odszuka.  
W mig stanęła nowa wieża, 
z Środą sprawa poszła gładziej, 
bo w niespełna pół pacierza11 
dziatwa majstra już jest w sadzie.  
  1. kto — tu dziś popr.: ktoś. [przypis edytorski] ↩
  2. nuż (daw.) — wyraz niepewności, podejrzliwości. [przypis edytorski] ↩
  3. jakie — dziś popr.: jakieś. [przypis edytorski] ↩
  4. podwoje — wielkie, dwuskrzydłowe drzwi. [przypis edytorski] ↩
  5. kto — tu dziś popr.: ktoś. [przypis edytorski] ↩
  6. co — tu dziś popr.: coś. [przypis edytorski] ↩
  7. hurmem (daw.) — wszyscy razem, kupą. [przypis edytorski] ↩
  8. pięście — dziś popr.: pięści. [przypis edytorski] ↩
  9. wyspina — dziś popr.: wspina. [przypis edytorski] ↩
  10. junak — śmiałek, odważny chłopak. [przypis edytorski] ↩
  11. pacierz — dawniej także jednostka czasu (tyle, ile trzeba, żeby odmówić chrześcijańską modlitwę Ojcze nasz). [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Zofia Rogoszówna

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Dzieci pana majstra · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rogoszowna-dzieci-pana-majstra/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis