Źródło i licencja tłumaczenia
Pieśń
I
I WRÓŻKA
Precz stąd, żmijo, precz zjadliwa,
Padalce, jeże kolczyste1!
Pani nasza tu spoczywa.
CHÓR
Do snu lulaj ją tu z nami,
Lula, lula, lulaby3; lula, lula, lulaby.
Niech żadna czarów potęga
Słodkiej pani nie dosięga,
Więc dobranoc, lulaby!
II
II WRÓŻKA
Długonogie precz kosarze5,
Czarne żuki, chrząszcze, bąki.
Precz ślimaku z glistą w parze!
CHÓR
Do snu lulaj ją tu z nami,
Lula, lula, lulaby; lula, lula, lulaby.
Niech żadna czarów potęga
Słodkiej pani nie dosięga,
Więc dobranoc, lulaby!
II WRÓŻKA
Zostawmy jedną strażnicę.
Wychodzą Wróżki — Tytania zasypia — Wchodzi Oberon.
OBERON
wyciska kwiat na jej powieki
Kto ci pierwszy w oczy wpadnie.
Schnij z miłości, schnij, szalona,
Czy to kota, czy to dzika,
Czy to rysia, czy bartnika7
Ujrzysz naprzód rozbudzona.
Niechaj teraz sen cię łudzi,
Aż cię potwór jaki zbudzi wychodzi.
Wchodzą: Lizander i Hermia.
LIZANDER
A ja ci wyznam, że zgubiłem drogę;
Wstrzymaj tu, Hermio, znużoną twą nogę,
Aż nam dzień jasny zbawienie przyniesie.
HERMIA
Ja na tych kwiatach złożę moje skronie.
LIZANDER
Jak jedną duszę we dwóch ciałach tworzym.
HERMIA
Z dala ode mnie idź spocząć na stronę.
LIZANDER
Niech miłość pojmie miłości mej słowo.
Chciałem powiedzieć, że miłości siła
Dwa przódy serca na jedno stopiła,
Że jednych przysiąg związane łańcuchem,
Dwa przódy ciała, jednym żyją duchem,
Gdy więc przy tobie moją złożę głowę,
To tylko drugą złożę twą połowę.
HERMIA
Wierność kochanka krzywdzić podejrzeniem.
Lecz, przyjacielu, kochanka cię błaga,
Oddal się tyle, co skromność wymaga
Od cnotliwego męża10 i dziewczyny.
Tak dobrze. Teraz, dobranoc, jedyny!
A w sercu twoim chowaj miłość stałą,
Póki się z duszą nie rozdzieli ciało.
LIZANDER
Niechaj z miłością i życie ustanie.
Cały swój pokój niech sen na cię zleje!
HERMIA
Nie, nie, połową niech twą skroń owieje!
Zasypiają — Wchodzi Puk.
PUK
Ateńczyka nie ma w borze,
Na którego bym powiece
Sprawdził, co ten kwiatek może.
Lecz co widzę? W nocy cieniu
Poznaję go po odzieniu.
To on, co z wzgardą odpycha
Biedne dziewczę kochające,
A to ona, marząc, wzdycha
Na wilgotnej rosą łące.
Biedne dziecko spać nie śmiało
Przy swojego kata boku.
Kładę teraz na twym oku
Siłę czarów moich całą.
Odtąd wzdychaj, kochaj stale,
Niech od ócz12 twych sen ucieka.
Zbudź się, skoro się oddalę,
Bo Oberon na mnie czeka wychodzi.
Wbiegają: Demetriusz i Helena.
HELENA
Stój, choćbyś własną miał zabić mnie dłonią!
DEMETRIUSZ
Przestań daremną dręczyć mnie pogonią!
HELENA
Chceszli13 samotną zostawić mnie w lesie?
DEMETRIUSZ
Krok jeden dalej zgubę ci przyniesie wychodzi.
HELENA
Tym mniejsza łaska, im dłuższe modlitwy.
Gdzie bądź jest teraz, jak Hermia szczęśliwa14!
Niebieski urok w oczach jej spoczywa.
Skąd blask jej źrenic? Nie łzy jej go dały,
Bo moje stokroć więcej ich wylały.
Nie, nie, niedźwiedzic szpetność mnie obleka,
Bo na mój widok zwierz dziki ucieka,
I on też, moim strwożony widokiem,
W gęstwiny boru szybkim leci krokiem.
A ja zwierciadła kłamstwu śmiałam wierzyć,
Z Hermii urodą piękność moją mierzyć!—
Któż to? Lizander! Czy zamordowany,
Czyli śpi tylko? Nie ma krwi ni rany.
Jeżeli żyjesz, zbudź się, zbudź, przez Boga!
LIZANDER
budząc się
Heleno! Cudem natury stworzona,
Serce twe widzę na wskróś15 twego łona.
Gdzie jest Demetriusz? Ach, z jaką rozkoszą
Tę darń16 krwią jego ręce moje zroszą!
HELENA
Cóż, że do Hermii marnie wzdycha twojej?
Czyż ci nie dosyć, że dusza jej cała
Dla ciebie tylko wiecznym ogniem pała17?
LIZANDER
Liczę dnie18 przy jej przenudzone boku.
Nie Hermii pierś ta, lecz Heleny Nie Hermii pierś ta, lecz Heleny szuka:
Któż za gołębia nie oddałby kruka?
Wolą człowieka rozum tylko rządzi,
A rozum ciebie najgodniejszą sądzi.
Jak każdy owoc w swej porze dośpiewa19,
Tak mej młodości rozum dziś dojrzewa;
Gdy się do szczytu ludzkiej wiedzy dostał,
Dziś rozum woli mej hetmanem20 został,
I w złotej księdze miłości — twym oku
Czytać chce powieść miłości uroku.
HELENA
Twojej pogardy stałam się ofiarą?
Toż ci nie dosyć, że ma biedna dusza
Nie potrafiła z oczu Demetriusza
Wyrwać jednego słodkiego spojrzenia?
Szyderstwem moje zwiększyć chcesz cierpienia?
Czy ciężkiej dla mnie krzywdy w tym nie widzisz,
Że zalotami z nieszczęśliwej szydzisz?
Lecz bądź mi zdrowy! Choć wyznać ci muszę,
Ze szlachetniejszą dawałam ci duszę22.
Ach, że kobietę, którą jeden rzuca,
Jeszcze szyderstwem swym drugi zasmuca wychodzi.
LIZANDER
Niech cię me więcej nie zobaczy oko!
Bo jak słodyczy zbytkiem przesycenie
Większe żołądka budzi obrzydzenie,
Lub jak kacerstwo23 poznane przenika
Największym wstrętem serce heretyka,
Tak ty, kacerstwo, przesycie mój, równie
Bądź wszystkich wstrętem, lecz moim bądź głównie!
Odtąd, co sił jest w mej duszy, mej ręce,
Heleny rycerz, Helenie poświęcę wychodzi.
HERMIA
zrywając się
Od mego serca, która krew mą pije.
Co za sen straszny! Patrz, Lizandrze drogi,
Czy widzisz? Cała drżę jeszcze od trwogi.
Lizandrze! Przebóg, zniknął! Wszędzie głucho,
I darmo czeka na odpowiedź ucho.
Ach, powiedz, jaka ustroń cię tu kryje,
Albo samotność i strach mnie zabije!
Zniknął! Niestety! Ale, opuszczona,
W śmierci lub w twoje rzucę się ramiona wychodzi.
- kolczysty — dziś popr.: kolczasty. [przypis edytorski] ↩
- Filomela (mit. gr.) — kobieta uwiedziona przez Tereusa, który następnie uciął jej język, by rzecz nie wyszła na jaw. Filomela utkała jednak peplos, na którym napisała, co się stało. Wraz z siostrą zabiły następnie syna Tereusa, podając ojcu jego ciało w potrawce. Bogowie uratowali siostry przed zemstą Tereusa, zmieniając je w ptaki. W wersji z Metamorfoz Owidiusza Filomela stała się słowikiem. [przypis edytorski] ↩
- lulaby — od ang. lullaby: kołysanka. [przypis edytorski] ↩
- przędzący — dziś popr.: przędący. [przypis edytorski] ↩
- kosarz — drapieżny pająk o długich odnóżach. [przypis edytorski] ↩
- Filomela (mit. gr.) — kobieta uwiedziona przez Tereusa, który następnie uciął jej język, by rzecz nie wyszła na jaw. Filomela utkała jednak peplos, na którym napisała, co się stało. Wraz z siostrą zabiły następnie syna Tereusa, podając ojcu jego ciało w potrawce. Bogowie uratowali siostry przed zemstą Tereusa, zmieniając je w ptaki. W wersji z Metamorfoz Owidiusza Filomela stała się słowikiem. [przypis edytorski] ↩
- bartnik — człowiek trudniący się hodowlą leśnych pszczół. [przypis edytorski] ↩
- mdleć (daw.) — słabnąć. [przypis edytorski] ↩
- darń — ziemia przerośnięta trawą, poszycie. [przypis edytorski] ↩
- mąż — tu: mężczyzna. [przypis edytorski] ↩
- bogi — dziś popr.: bogowie. [przypis edytorski] ↩
- ócz — dziś popr. forma D. l.mn: oczu. [przypis edytorski] ↩
- chceszli (daw.) — czy chcesz (czasownik z partykułą pytajną -li) [przypis edytorski] ↩
- gdzie bądź jest teraz, jak Hermia szczęśliwa — sens: zgubił się podobnie jak Hermia. [przypis edytorski] ↩
- na wskróś — na wylot, przez coś; dziś popr.: na wskroś. [przypis edytorski] ↩
- darń — ziemia przerośnięta trawą, poszycie. [przypis edytorski] ↩
- pałać — być rozpalonym, świecić, promienieć, doznawać silnych uczuć. [przypis edytorski] ↩
- dnie — dziś popr.: dni. [przypis edytorski] ↩
- dośpieć (daw.) — dogrzać a. dojrzewać. [przypis edytorski] ↩
- hetman — dowódca. [przypis edytorski] ↩
- jakiej winy karą — sens: z powodu kary za jaką winę. [przypis edytorski] ↩
- szlachetniejszą dawałam ci duszę — sens: zdawało mi się, że masz szlachetniejszą duszę. [przypis edytorski] ↩
- kacerstwo — herezja. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · William Shakespeare (Szekspir)
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Sen nocy letniej · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/sen-nocy-letniej/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Domena publiczna · Leon Ulrich
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: translation
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.