Loreva

PROAGON (PRZED-TURNIEJ)

SCENA XVIII

Wykrętowic, Odrzykoń, Rzecznik Prawy, Rzecznik Nieprawy, uczniowie.
Rzecznik prawy, ubrany po staroświecku: włos długi, upięty opaską z agraf w kształcie złotych świerszczy, strój na nim z czasów maratońskich, tj. purpurowa chlajna. Rzecznik nieprawy, elegant, podług ostatniej mody, utrefiony, uróżowany, pachnący, wygolony, krótka biała chlajna, w ręku laseczka.

RZECZNIK PRAWY

Wejdź tu — na scenę, stań widzom śmiele 
Do oczu, jakoś zuchwałe ziele! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Idź w swoją drogę, zniszczę cię bowiem 
Zbyt łatwo, gdy rzecz przed tłumem powiem. 

RZECZNIK PRAWY

Mnie zniszczysz? Ktoś ty? 

RZECZNIK NIEPRAWY

Rzecznik. 

RZECZNIK PRAWY

Lecz lichy! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Zbiję cię, chociaż pełeneś1 pychy 
Lepszym się mieniąc. 

RZECZNIK PRAWY

Pokażesz sztukę? 

RZECZNIK NIEPRAWY

Wynajdę, stworzę nową naukę. 

RZECZNIK PRAWY

wskazując na widzów
Wszak już zakwitła ta mądrość nowa 
Przez pysk tych głupców! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Przez mądrych słowa. 

RZECZNIK PRAWY

Ja ciebie tutaj zgniotę na miazgę! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Mnie zgnieciesz, proszę, czym, w jaki sposób? 

RZECZNIK PRAWY

Słów mych prawością. 

RZECZNIK NIEPRAWY

Prawość, jak drzazgę, 
Zdmuchnę łbem na dół — słowy sprzecznemi!! 
Twierdzę, że — nie ma prawa na ziemi. 

RZECZNIK PRAWY

Więc nie ma prawa? 

RZECZNIK NIEPRAWY

Gdzież jest wskróś2 ciebie? 

RZECZNIK PRAWY

Prawo u bogów żywie3 na niebie! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Byłoby prawo, a niekarany 
Zeus, który ojca zakuł w kajdany? 

RZECZNIK PRAWY

A, pfe! Wywodzisz znów stare brednie? 
Mdłości mnie szarpią! Podać tu miednię4! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Stary głuch z waści i durniom kmotr5! 

RZECZNIK PRAWY

Ty, samcołożnik, bezwstydny łotr! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Różami dźwięczysz! 

RZECZNIK PRAWY

Obieżyświat! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Lilią mnie wieńczysz! 

RZECZNIK PRAWY

Rodzicom kat! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Bezwiednie złotem krasisz ty mnie! 

RZECZNIK PRAWY

Raczej ołowiem zmiażdżyłbym cię! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Słowa twe pełne dla mnie pochwały! 

RZECZNIK PRAWY

Jesteś zbyt czelny! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Tyś dziad spróchniały! 

RZECZNIK PRAWY

Przez cię już wcale do szkół porządnych 
Iść nie chcą nasi młodzieńcy: 
Poznają kiedyś Ateńcy, 
Czegoś nauczył tych nierozsądnych! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Łachami trzęsiesz! 

RZECZNIK PRAWY

Tyś obrósł w piórka! 
Niedawnoś łaził z torbą, w podwórka. 
Telef, król Mydów z wszemi6 tytuły, 
Gryząc, by7 kości, mędrków formuły 
Pandeletejskie8! 

RZECZNIK NIEPRAWY

ironicznie
Mądrości popis!  

RZECZNIK PRAWY

Popis narwaństwa! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Twego własnego. 

RZECZNIK PRAWY

Twego i państwa, 
Które cię żywi chlebem sowicie, 
Byś młodzież naszą plugawił skrycie! 

RZECZNIK NIEPRAWY

wskazując na Odrzykonia
Tego mi chłopca nie ucz — mamucie!  

RZECZNIK PRAWY

Właśnie go trzeba chronić twej chucie9, 
Nie samej uczyć szermierki słowa! 

RZECZNIK NIEPRAWY

Do mnie pójdź, chłopcze, rzuć wartogłowa10! 

RZECZNIK PRAWY

Tkniesz go li11 ręką, pysk zbiję waści! 
Rzucają się na siebie zajadle, lecz rozdzielają ich Arcychmury.

SCENA XIX

Ci sami i Chór.

ARCYCHMURA I

Dość tych swarów, dość napaści! 
Ty wskaż, jakoś nam pradziady 
Uczył; a ty swe zasady 
Ukaż nowe, aby młody, 
Słysząc wasze tu wywody, 
Szkołę wybrał sądem własnym! 

RZECZNIK PRAWY

Zgoda na to. 

RZECZNIK NIEPRAWY

Chętna zgoda. 

CHÓR

Któryż pierwszy prawić będzie? 

RZECZNIK NIEPRAWY

Przodem puszczę go z dworności. 
A potem zerżnę mu jego orędzie, 
Nowokute wyrazy i ostre dogryzki 
Puszczając, jako strzały, prosto w jegomości: 
W końcu, jeżeli piśnie, to mu oba pyski 
I ślepie tak pokłuję umem, jak szerszenie, 
Że zdechnie — biedne stworzenie! 
  1. pełeneś — pełny jesteś. [przypis edytorski] ↩
  2. wskróś — tu: według. [przypis edytorski] ↩
  3. żywie (daw. forma) — żyje. [przypis edytorski] ↩
  4. miednia — miednica; misa. [przypis edytorski] ↩
  5. kmotr — kum, przyjaciel; daw. ojciec chrzestny. [przypis edytorski] ↩
  6. wszemi — wszystkimi. [przypis edytorski] ↩
  7. by (daw.) — jak. [przypis edytorski] ↩
  8. Telef, król Mydów (...) gryząc (...) formuły pandeletejskie — aluzja do tragedii Eurypidesa Telephos. Telef, król Myzji, zraniony w bitwie przez Achillesa, nie mogąc wygoić rany, udał się po radę do wyroczni delfickiej. Wyrocznia orzekła, że ranę uleczy tylko ten, kto ją zadał. Aby nie być poznanym przez Greków, przebrał się Telef za żebraka i tak zbliżył się do Achillesa, który mu ranę opatrzył, zasypawszy ją rdzą, zeskrobaną ze swej peliońskiej włóczni. Czym były „pandeletejskie formuły”, nie wiemy. [przypis tłumacza] ↩
  9. chuta, właśc. chuć — pożądanie, pragnienie, skłonność. [przypis edytorski] ↩
  10. wartogłów (daw.) — narwaniec. [przypis edytorski] ↩
  11. li (daw.) — tylko. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Arystofanes

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Chmury · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/arystofanes-chmury/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Edmund Cięglewicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Przypis