Panna IV

Komum ja kwiateczki rwała,
A ten wianek gotowała?
Tobie, miły, nie inszemu,
Któryś sam mił sercu memu.

Włóż na piękną głowę twoję
Tę rozkwitłą pracą moję;
A mnie samę na sercu miej,
Toż i o mnie sam rozumiej.

Żadna chwila ta nie była,
Żebych cię z myśli spuściła;
I sen mię prace nie zbawi1,
Spię, a myślę, by na jawi.

Tę nadzieję mam o tobie,
Że mię też masz za co2 sobie
Ani wzgardzisz chucią3 moją,
Ale mi ją oddasz swoją.

Tego zataić nie mogę,
Co mi w sercu czyni trwogę:
Wszytki tu wzrok ostry mają
I co piękne, dobrze znają.

Prze Bóg, siostry, o to proszę,
Niech tej krzywdy nie odnoszę,
By mię która w to tknąć miała,
O com sie ja utroskała.

O wszelaką inszą szkodę
Łacno przyzwolę na zgodę,
Ale kto mię w miłość ruszy,
Wiecznie będzie krzyw mej duszy4!

nie zbawi — nie pozbawi (w domyśle: bo śni mi się, że wiję wianek). [przypis redakcyjny] ↩
masz za co (starop.) — nie lekceważysz. [przypis redakcyjny] ↩
chuć — tu: miłość, uczucie. [przypis redakcyjny] ↩
krzyw mej duszy — winien przede mną. [przypis redakcyjny] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Jan Kochanowski

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Pieśń świętojańska o Sobótce · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/piesn-swietojanska-o-sobotce/

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.