II

30 września

Dzisiaj byłam u mecenasa, żeby się przedstawić; zostałam wybrana na podstawie fotografii — mecenas najwyraźniej poczuł ulgę, widząc, że mam też ładną cerę. Jutro zaczyna się harówka, a dzisiaj urządziłam się w mieszkaniu. Eva i ja dzielimy prostokątny pokój średniej wielkości, każda ma po swojej stronie okno i dłuższą ścianę. Część Evy odzwierciedla jej charakter i emanuje tą samą ożywczą siłą co ona. Nad wspaniałą szeroką otomaną1, zakupioną po wielomiesięcznym wyrzekaniu się podstawowych potrzeb, wisi inskrypcja o treści: „Mężczyźni pod żadnym pozorem nie mają wstępu do damskiego przedziału!”. Wokół tej pobrzmiewającej klasztorem reguły, a zarazem jako jej zupełne przeciwieństwo znajdują się reprodukcje najśmielszych wizji Sindinga2 i Vigelanda3, a dalej miszmasz, złożony z podobizn poetów, aktorów i kobiet demimonde’u4, madonn Botticellego5 i ciotek Evy. Obok otomany stoi nieco wyzywający stolik do cygar, zaś pod oknem — duże biurko, przy którym Eva zawsze to przerabia bluzkę, to skraca spódnicę albo prasuje kokardę do wiązania pod szyją — jednym słowem, robi wszystko poza pisaniem. Między oknami wisi inna zastanawiająca inskrypcja, która zwłaszcza rano, gdy pokój zamienia się w jeden wielki rozgardiasz, sprawia nieco groteskowe wrażenie: „Porządek dźwignią pracy”6.

Tego rodzaju sentencje to, jak zauważyłam, wielka pasja Evy, bo na framudze drzwi w korytarzu widnieją nakreślone przez nią niebieską kredą słowa: „Stój, jeśli widzisz lub słyszysz notariusza!”.

Po mojej stronie ustawiłam pod ścianą starą, okazałą, niemodną sofę z czerwonym obiciem, zabraną z rodzinnego domu, a nad nią powiesiłam kilka obrazów. To portrety rodziców w formacie gabinetowym, w owalnych ramach, podobizna ojca otoczona pożółkłym wieńcem laurowym7 wsuniętym za szybkę. Biedny ojciec, uparcie określał kobiety mianem „płeć nadobna”8; to nawet lepiej, że zmarło ci się, nim zyskały one prawo do pełnienia urzędów w służbie państwu i co tam jeszcze. Co by to było, gdyby w waszym akademickim gronie pojawił się wykładowca w spódnicy! Poza tym mam jeszcze cztery reprodukcje Rembrandta9, które szczerze podziwiam: Hendrickje i Saskię10, które są mi w pewien sposób bliskie, i jego dwa autoportrety, jeden z okresu małżeństwa z Saskią, drugi — gdy był związany z Hendrickje. Do tego piękna, emanująca uczuciem głowa kobiety Rossettiego11 oraz wycinek z gazety: Duse12 z opuszczoną głową, zbolała, zgaszona twarz z profilu.

W drugim pokoju, połączonym drzwiami z naszym, mieszkają dwie pozostałe członkinie Bandy, najmłodsza i najstarsza: Baby, a właściwie Magnhild, oraz Emmy, zatrudnione w biurze tej samej firmy, czyli Förenade Bolagen, w skrócie FB. Jeszcze nim zdążyłam porozmawiać z Baby, dostrzegłam zapowiedź jej uroczej osobowości w słoiczkach z cebulkami hiacyntów na parapecie i w miseczce ze szwedzką ziemią — zakupioną na Hötorget13 za piętnaście öre litr — w której zasiała trawę. To do niej należą duży stół krawiecki z niciakiem14 stojący pod oknem i niewielki kałamarz bez atramentu. Na półce pod blatem leżą: ubóstwiany przez nią, zaczytany tom Heinego15, zbiory poezji Levertina16 oraz Violin17 Blicher-Clausen18, z rozklejonym grzbietem. Na łóżku z gracją spoczywa poduszka z podobizną Alluma19 na zielonej satynie, którą Baby zawsze odwraca twarzą w dół — za dnia.

Emmy, jako najstarsza, powinna w Bandzie reprezentować Doświadczenie. Nie sądzę jednak, by wiedziała wiele o życiu, z wyjątkiem tej jego szarej strony, na którą składają się praca i wyrzeczenia. Kwintesencję tego, czego się nauczyła, zawarła we własnoręcznie wyszytym napisie na ciemnozielonej makatce zawieszonej nad rozkładaną sofą. Jego treść jest krótka: „Naucz się cierpieć bez skargi!”.

Gdy wspomniałam o nim Evie, ta z odrobinę współczującym uśmiechem powiedziała mi, że Emmy, odkąd należy do Bandy, zawsze miała na warsztacie identyczną makatkę. Gunhild, moja poprzedniczka i jej najserdeczniejsza przyjaciółka, otrzymała taką w prezencie, gdy dawała na zapowiedzi. Przeraziła się, co akurat w tej sytuacji można jej wybaczyć, za to Emmy wyglądała na przeszczęśliwą i wyraziła nadzieję, że będzie to wspaniała ozdoba saloniku.

Wczoraj byłam na obiedzie u bogatego wuja, który mieszka przy Strandvägen20, a tam wszyscy z rodziny mówili: „Biedne dziecko, odwiedzaj nas często, zadbamy o ciebie”. Kuzynka Görel zwierzyła mi się, że wydaje równowartość mojej miesięcznej pensji na same tylko perfumy, rękawiczki i czekoladę. Cóż, w rezultacie jest gruba i pachnąca. Mimo wszystko wyszłam stamtąd wdzięczna i zadowolona, że nie przyjęłam oferty ciotki, by dzielić pokój z ochmistrzynią w zamian za usługiwanie Görel i bieganie z nią do zakładu Kramer and Jahnke21 na przymiarki. Po powrocie zastałam mrok i ciszę; jaka to radość móc włożyć klucz do własnego zamka, chodzić po mieszkaniu i czuć się jak w domu!

Ni stąd, ni zowąd pojawiły się też Baby i Emmy. Baby szczebiotała jak ptaszek, a Emmy pokwękiwała, jak to ona. Zaraz jednak nadciągnął silny powiew, a z nim Eva — pełna energii, rumiana na twarzy, rozpromieniona. Ledwie przestąpiła próg, znowu wydała z siebie okrzyk przerażenia: „Rany boskie, nafta!”.

— Ja pójdę — powiedziała Baby zrezygnowana.

— Nie, zachowajcie spokój, przecież nie zdjęłam jeszcze płaszcza.

Po czym wpadła do kuchni po bańkę na naftę i popędziła w dół po schodach.

Ledwie co zdążyłam znaleźć zapałki, a już rozległ się dźwięk dzwonka.

— Musiałam wcisnąć guzik nosem — zapewniła z powagą i w istocie miała pełne ręce.

Bańkę trzymała w prawej, pod pachą butelkę piwa, a paczkę świec i drugie piwo w lewej.

— Szłaś tak ulicą? — zapytałam ze zgrozą.

— Pewnie, i to nie raz, ale nigdy w biały dzień. Mamy tu na dole w bramie sklep, kupujemy tam różne różności, a zazwyczaj sprzedają też na kredyt. Ale w chude dni, gdy muszą wyskrobać na podatek, zdarza się, że pod koniec miesiąca chodzimy gdzieś dalej. Jesteście mi dłużne po dwanaście i pół öre każda za naftę i piwo; co wlejecie do gardła, a co lamp, to już wasza sprawa. Elisabeth, jak pięknie tu sobie urządziłaś! Kochany tatuś i Rembrandt! No, ale ty zawsze przecież byłaś wybredna.

— W kwestii wyboru rodziców z pewnością — odparłam. — Będziemy coś jadły?

— Jeśli masz ochotę się napić, podaję natychmiast — powiedziała Eva; z właściwą sobie zwinnością otworzyła butelkę i nalała mi piwa do szklanki.

— Nie wolicie pić mleka? — zapytałam.

— Oj, sporo nauki przed tobą. — Eva przybrała zgorszoną minę. — Sądzisz, że można ot, tak pić sobie mleko? Sporo kosztuje, jest go mało, a czasem wręcz nie da się go kupić. Wypij sobie, to pomaga na mdłości.

Zapewniłam, że nie mam symptomów tego rodzaju.

— Ach, nie? Masz, masz — stwierdziła. — Sztokholm sprawia, że każdy dostaje mdłości, nim do niego przywyknie. Szkoda, że nie widziałaś mnie dwa tygodnie temu, po powrocie z wakacji. Chodziłam jak wypatroszony śledź i klęłam...

— Eva! — wykrzyknęła Magnhild.

— Właśnie tak, Baby, klęłam. Mdliło mnie od tych ulic, a jeszcze bardziej od tych wszystkich brzydkich domów. Pomyślałam, że mam ochotę stanąć na środku Odenplan i zwymiotować! Miałam ochotę podłożyć małą bombę pod schodami w biurze. Ale przywykłam. Teraz uważam, że moje biuro to najradośniejszy i najprzytulniejszy zakład pogrzebowy na świecie.

— Obym za jakiś czas tak samo pomyślała o mojej kancelarii! — powiedziałam.

— Na pewno. Życie biurowe to rozkoszna trucizna, która zabija powoli. Będziesz zadowolona ze swego życia. Jedynie w lepszych chwilach poczujesz, że dziewczyna nie powinna być dziewczyną z biura, a mężatką, która ma dzieci, by biegać z nimi po łące, ma kuchnię, krosna, lecz nie ma kultury! Takie chwile oznaczają tarapaty, wierz mi.

— To nic — odparłam — lepsze chwile zdarzają mi się rzadko.

Baby, która tymczasem wyszła do kuchni, wróciła z przerażoną miną.

— Nie mamy masła — wyszeptała.

— Ja mam — oznajmiłam.

Widząc ich radość, gdy wyjęłam masło, chleb i jajka przywiezione ze wsi, poczułam wzruszenie. Kolacja była suta, zapanował radosny nastrój. Baby wyciągnęła Levertina i deklamowała wiersze między jedną kanapką a drugą. Pogasiłyśmy lampy stołowe, zapaliłyśmy żyrandol i każda z nabożną miną rozkoszowała się papierosem.

Dopiero o dziesiątej ucichły śmiechy i zaczęłyśmy szykować się do spania.

Gdy tak leżałyśmy chwilę w ciszy, Baby oznajmiła uroczyście:

— O tej porze wyższe sfery idą do Operowej22.

Po czym zasnęłyśmy.